ΠΕΙΡΑγΜΑΤΑ

Βαρκελώνη, πρωτεύουσα Καταλονίας με πληθυσμό 1.800.000 κατοίκων και έκταση 98 τ.χλμ.

Μία άκρως μεσογειακή πόλη που συνδυάζει με ένα τρόπο αλλόκοτο τους σύγχρονους ρυθμούς ζωής με κλασικά έργα τέχνης, μουσεία και πλατείες. Αυτή η πόλη ποτέ δεν ‘κοιμάται’, το πνεύμα της είναι πάντα σε εγρήγορση. Από το πρωί έως το βράδυ (με ένα ελάχιστο διάλειμμα μεταξύ 16:00-18:00 οπότε και είναι η Siesta), δρόμοι πολυσύχναστοι που ‘φιλοξενούν’ καλλιτέχνες κάθε λογής: μίμους, ηθοποιούς, τραγουδιστές, μουσικούς περιτριγυρισμένους από ανθρώπους που άλλοτε χορεύουν και άλλοτε τραγουδούν μαζί τους. Και δεν είναι μόνο αυτό που προκαλεί μεγάλη έκπληξη, περισσότερο στους τουρίστες. Όλων των ειδών τα μουσεία που είναι διάσπαρτα σε κάθε γωνιά της Βαρκελώνης φανερώνουν τους καλλιτέχνες που έχει αναδείξει και συνεχώς να αναδεικνύει αυτή η πόλη. Έτσι, στην Avinguada del Portal de l’ angel, μπορεί κανείς να συναντήσει –εκτός από τις λαμπερές βιτρίνες- το μουσείο Dali, ενώ μέσα σε στενά σοκάκια ‘ουρά’ 200 και άνω μέτρων περιμένει ώστε να επισκεφθεί το Museu Picasso. Ακόμη, κοντά στον καθεδρικό ναό το Palau de Musica φιλοξένει μουσικές και χορευτικές βραδιές  προσφέροντας ανεκτίμητες εμπειρίες στους θεατές.

Πάνω από την πόλη δεσπόζει το Μονζουίκ, ένας καταπράσινος λόφος, όπου και βρίσκεται το μουσείο του ζωγράφου Juan Miro και μπορεί κανείς να θαυμάσει ολόκληρη την πόλη, μαζί και το άγαλμα του Κολόμβου.

Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε τόσο το γήπεδο της Barcelona όσο και τον Gaudi. Όσον αφορά το πρώτο, για πολλούς ποδοσφαιρόφιλους αποτελεί ‘όνειρο’ ζωής να επισκεφθούν τις κερκίδες του, τους χώρους όπου ετοιμάζονται οι ποδοσφαιριστές της ομάδας πριν τον αγώνα και το μουσείο της ομάδας.

Τέλος, ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες του κόσμου, ο Gaudi. Δημιουργώντας την πιο αντισυμβατική εκκλησία της Ευρώπης, τη Sagrada Familia- που παίρνοντας τις φόρμες από τη φύση τις έκανε αρχιτεκτονικό έργο-, το Κάζα Μιλά- τη μεγαλύτερη προσφορά του στην αρχιτεκτονική της Βαρκελώνης-, το Κάζα Μπατλιό και πολλά άλλα.

Η Βαρκελώνη είναι μια πόλη που δεν επαναπαύεται μόνο με τη δόξα των παλαιότερων χρόνων. Η ανάπτυξη σε  όλους τους τομείς – πνευματικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς- προσφέρει στους πολίτες της μία ανώτερη ποιότητα ζωής και στους επισκέπτες της δίνει πάντα την αφορμή να την ξαναεπισκεφτούν.

«Θα φτάσετε στην Εθνικής Αμύνης, θα στρίψετε αριστερά στην οδό Δημοκρατίας, στη συνέχεια στην Καλαβρύτων, θα ακολουθήσετε την Ε. Βενιζέλου…Εγώ βρίσκομαι στη Ψαρών 3». Αυτά ήταν τα λόγια του Μανώλη Γλέζου στην τηλεφωνική μας συνομιλία, ώστε να μας καθοδηγήσει να βρούμε το σπίτι του, όπου θα πραγματοποιούνταν η συνάντησή μας, όταν θα φτάναμε στην Αθήνα. Έτσι, λοιπόν ήρθε το πρωινό της Κυριακής που θα συναντούσαμε αυτόν το ζωντανό θρύλο. Σαφώς, όλοι είχαμε ανάμεικτα συναισθήματα: άγχος, αγωνία…Επρόκειτο να ιδωθούμε με τον άνθρωπο με το πρότυπο του οποίου μεγαλώσαμε, την προσωποποίηση της επαναστατικότητας! Έτσι, ακολουθώντας τις οδηγίες του, πήραμε αυτή τη γεμάτη από ιστορικούς σταθμούς διαδρομή και φτάσαμε.
Μας υποδέχτηκε στο σπίτι του έναν έναν με το θερμό του χαμόγελο και μια δυνατή χειραψία. Καθίσαμε όλοι μαζί στο σαλόνι γύρω του. Έμοιαζε με εικόνα παππού που λέει ιστορίες σε μικρά παιδιά. Κι όντως έτσι ήταν!

Με τον Μανώλη Γλέζο στο σπίτι του

Αφού μας μοίρασε τη Μαύρη Βίβλο της Κατοχής και υπέγραψε σε κάθε έναν ξεχωριστά, αρχίσαμε τη συζήτηση μας γύρω από τα ονόματα: «Αν αλλάξεις κάποιου το όνομα είναι σαν να ακρωτηριάζεις την ίδια του την προσωπικότητα». Ύστερα μας είπε για τη σημασία των επιθέτων, ρωτώντας έναν έναν για το δικό του. Στη συνέχεια, μιλήσαμε για τη μάχη της Κρήτης. Μας ρώτησε ποια είναι κατά τη γνώμη μας η σημασία της μάχης αυτής. Εμείς, από τη μεριά μας του αραδιάσαμε διάφορα σχετικά με την επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, τον αφοπλισμό των Κρητικών, τον πετροπόλεμο καθώς και άλλα που έχουμε μάθει από το σχολικό εγχειρίδιο. Ακούσαμε, όμως κάτι τελείως διαφορετικό και πρωτόγνωρο: « Το ιδιαίτερο γνώρισμα της μάχης της Κρήτης είναι ότι λαός αντιστάθηκε και πολέμησε κράτος και σύμφωνα με το κράτος ο λαός δεν αντιστέκεται αλλά δολοφονεί».
Η δόλια χρήση της γλώσσας αποτέλεσε το επόμενο θέμα της συζήτησης μας. Παράδειγμα ήταν η φράση: «Οι τριακόσιοι του Λεωνίδα». Σύμφωνα με τον Μανώλη Γλέζο σε αυτή τη φράση υπάρχουν τρία βασικά λάθη: 1) 299 άτομα γίνονται κτήμα ενός, 2) ο ένας, ο Λεωνίδας, εξαιρείται και εξαίρεται ως ξεχωριστή μονάδα από τους άλλους, σαν να είναι ανώτερος και 3) οι Θεσπιείς και οι είλωτες που πολέμησαν μαζί με τους Σπαρτιάτες ούτε καν αναφέρονται.
Κατόπιν, αναφερθήκαμε στα διάφορα πολιτεύματα και συγκεκριμένα στη δημοκρατία: «Έχουμε την καλύτερη δημοκρατία από όσες είχαμε ποτέ και τη χειρότερη από αυτή που θα έπρεπε να έχουμε σήμερα». Για εκείνον, το ιδανικό είναι η άμεση δημοκρατία, πράγμα που εφάρμοσε ο ίδιος στο χωριό του, την Απείρανθο της Νάξου, ενώ μας κάλεσε να πάμε στο χωριό του επισημαίνοντας ότι είναι αναγκαίο να έχουμε πάντα την καλύτερη σχέση με τον τόπο καταγωγής μας.
Λίγο πριν τελειώσει η μοναδική αυτή συνάντηση μας έδωσε μια συμβουλή ζωής: «Οι ιδέες δεν πρέπει να νεκρώνονται. Αλίμονο αν οι ιδέες είναι μια συλλογή από ωραίες πεταλούδες!». Φεύγοντας μας έκανε την εξής ερώτηση: «Συμφωνείτε με όσα σας είπα; -Ναι!- Μα εγώ δεν θέλω να συμφωνείτε. Να ξέρετε ότι το βασικό συστατικό της ζωής είναι η ίδια η αναίρεσή της…».
Οι παραπάνω πεταλούδες αποτελούν σαν όψη κάτι το εύθραυστο που είναι άξιο σεβασμού, θαυμασμού, είναι κάτι το ωραίο που αν κάποιος αγγίξει, χαλάνε. Εμείς οι νέοι, η γενιά μας, θαυμάζει αυτές τις πεταλούδες, όμως ταυτόχρονα τις αναιρούμε, δε μένουμε μονάχα στο θαυμασμό. Η επαναστατική μας φύση αναζητεί κάτι το διαφορετικό, αναζητεί να αφήσει το δικό της στίγμα, μη αφήνοντας κανένα να της επιβληθεί. Επιθυμούμε να αλλάξουμε την καθημερινότητα, το κατεστημένο δίνοντας σε αυτές τις πεταλούδες ζωή, τις αφήνουμε να πετούν ελεύθερες.

Εmo: Ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’80 στη Washington ως ένα παρακλάδι του hardcore punk.Σημαίνει <<emotional>> και περιγράφει ένα punk ήχο με περισσότερο συναίσθημα. Σήμερα ο όρος έχει διευρυνθεί τόσο πολύ που είναι δύσκολο να τον ορίσει κανείς. Η emo μουσική διαδόθηκε περισσότερο και το emo άρχισε να ταυτίζεται με την έννοια της γκρινιάρικης, εφηβικής αυτοκαταστροφής: μελοδραματικοί ήχοι, βλέμματα στο κενό και χαρακωμένα χέρια.

Οι emo ντύνονται συνήθως με μαύρα ρούχα και βάφουν τα μάτια τους. Οι γραβάτες, τα κολλητά παντελόνια, οι φιόγκοι στα μαλλιά και οι φράντζες είναι χαρακτηριστικά τους. Επίσης έχουν piercing και περίπλοκα κουρέματα. Στην Ελλάδα το emo έχει γίνει συνώνυμο μιας εφηβικής στιλιστικής επανάστασης.

Heavy metal: Είδος rock μουσικής που αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και τις αρχές του ’70  με ρίζες στα blues και το ψυχεδελικό ροκ. Χαρακτηρίζεται από δυνατό παραμορφωμένο ήχο κιθάρας, εμφατικούς ρυθμούς, πυκνό ήχο μπάσου και ντραμς. Η ηλεκτρική κιθάρα και η ηχητική δύναμη που της δίνει ο ενισχυτής είναι βασικό στοιχείο στο heavy metal. Κυρίαρχο στοιχείο του heavy metal είναι η διαρκής εξέλιξη στα διάφορα είδη που υπάρχουν αλλά πολύ περισσότερο ο πειραματισμός, η ανάμειξη διαφορετικών στοιχείων και μουσικών επιρροών με αποτέλεσμα τη δημιουργία νέων ειδών μουσικής.

Οι οπαδοί του ντύνονται με σκισμένα παντελόνια δερμάτινα η τζιν, μεταλλικές ζώνες ή ζώνες με καρφιά, τατουάζ, περικάρπια με καρφιά και ψηλές αρβύλες για παπούτσια. Έχουν μακριά, ατημέλητα μαλλιά κορίτσια και αγόρια.

Gothic: Προέρχεται από το metal punk και έχει τις ρίζες του στα τέλη της δεκαετίας του 70. Πηγάζει από την νοοτροπία των συγκροτημάτων που απέταξαν τις ταμπέλες ως ανάθεμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Αρχικά όρος σήμαινε μία μικρή μερίδα punk-rock συγκροτημάτων τα οποία δεν ήταν αποδεχτά από την κοινωνία, εξαιτίας όλων αυτών των πραγμάτων που συσχετίζονταν με το σκοτάδι και τον τρόμο. Το gothic κίνημα άρχισε να θεωρείται αυτόνομο μόλις το 1981. Η gothic μουσική έχει την κλασική δομή, με φωνητικά που τείνουν να είναι επιβλητικά και τρομακτικά ή μελοδραματικά, ενώ οι στίχοι χαρακτηρίζονται ως ποιητικοί και συχνά χορεύουν με την μελωδία του κομματιού.

Οι οπαδοί του κινήματος φοράνε οτιδήποτε μαύρο και μοβ ή σκούρο κόκκινο, ασημένια κοσμήματα, έχουν ανοιχτό χρώμα δέρματος (ίσως επειδή θέλουν να έχουν όψη νεκρού) βαμμένα μαύρα μαλλιά, μαύρο και άσπρο μακιγιάζ (άσπρη πούδρα, μαύρες σκιές και μαύρο κραγιόν), λεπτά φρύδια, ρούχα από βελούδο ή από δέρμα, κορσέδες ή ρούχα από δαντέλα και τούλι, περιλαίμια (συνήθως με καρφιά), πεντάλφα, σταυρούς, παπούτσια με ψιλό και μονοκόμματο τακούνι, μπότες, τατουάζ και piercing.

Punk: Μουσικό είδος που ξεκίνησε τέλος της δεκαετίας του ’60 και έγινε γνωστό στη δεκαετία του ’70. Οι ρίζες του βρίσκονται στο garage rock. Έγινε δημοφιλές σαν μουσική του λευκού απορριπτόμενου νεολαίου και μέρος ενός κινήματος πολιτικής και κοινωνικής καταγγελίας και αμφισβήτησης του κατεστημένου.

Το punk ήταν η βασική μορφή αντίδρασης της νέας γενιάς απέναντι στον συντηρητισμό, στην καταπίεση και στις απαρχαιωμένες αντιλήψεις. Οι στοίχοι των τραγουδιών τους ήταν μηδενιστικοί ή είχαν πολιτικό χαρακτήρα.

Ντύνονται με τα πιο ασήμαντα και ακατάλληλα μικροπράγματα όπως πχ. παραμάνες, σκισμένα ρούχα, φερμουάρ, κονκάρδες, μπότες, προσβλητικά σχόλια πάνω σε μεταχειρισμένα t-shirts, έντονα βαμμένα μαλλιά σε διάφορα τρελά χρώματα (φούξια κτλ.) ή ξυρισμένα.

Rock: Ο όρος rock στη μουσική χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα είδη που προέκυψαν από την εξέλιξη του είδους του rock n’ roll. Χαρακτηρίζεται συνήθως από έντονο ρυθμό, μελωδία φωνητικών που συνοδεύεται από ηλεκτρικές κιθάρες,  ηλεκτρικό μπάσο και ντραμς. Εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1950 στην Αμερική και παίχτηκε πρώτα από τους μαύρους (blues). Είχε ως βάση την τεχνοτροπία του rhythm and blues και το ρυθμό του rock n’ roll.

Τα ρούχα τους είναι απλά, καθώς δεν τους ενδιαφέρει η εμφάνιση αλλά η μουσική και συνήθως φοράνε φθαρμένα τζιν, t-shirts με στάμπες από συγκροτήματα και all star ή μπότες. Τα μαλλιά τους είναι μακριά, συνήθως πιασμένα ή κοντά.

Ω τι ωραία εκδρομή (που θάλεγε κι ένα πεντάχρονο!- και ευτυχώς που το ω! δεν εξελίχθηκε σε ωιμέ!)
Ψάξαμε εξονυχιστικά το Αθηνόραμα για τα μέρη που θα επισκεπτόμαστε και καταλήξαμε: στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, σε δύο θέατρα: «Το μυστικό της Άννυ Σάλιβαν» και «Φρίντα» και σε δύο μορφές της σύγχρονης Ελλάδας: τη Μάρω Δούκα και το Μανόλη Γλέζο.
Χαλάλι η κούραση, το ξεθέωμα, κατά το κοινώς λεγόμενον. Άξιζε τον κόπο!
Φάγαμε βέβαια υπέροχα! Goody’s, Pizza Hut και ό,τι είχε την καλοσύνη το ξενοδοχείο! Αυτό θα πει κανόνες υγιεινής διατροφής στο μεγαλείο τους!
Υφάκι Κρητικού δεν τηρήσαμε, ούτε πρήξαμε την Αθήνα στις μαντινάδες! Είπαμε, κράτει!
Τελικά καταφέραμε να απογειωθούμε, παρά τις δυσοίωνες καιρικές προβλέψεις!
Στο αεροπλάνο υποτίθεται ότι αναλύσαμε ένα άγνωστο, αλλά μήπως ο φίλος μας ο Ισοκράτης ξανασκοτώθηκε χάρη σε εμάς ;
Ρωτήστε και τους συνεπιβάτες μας, είχαμε πολλή φάση!
Περάσαμε από το υπέροχο (American-dream-style) Ελ. Βενιζέλος και φτάσαμε στον πρώτο προορισμό μας: Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης!
Οργώσαμε τις εκθέσεις. Φαντασμαγορική η αναγεννησιακή, νοσταλγική η αρχαιοελληνική.
Ξέρουμε τώρα πια τι σημαίνει να κοιτάς τους τεράστιους πίνακες από μακριά για να μη σε καταπιεί το μεγαλείο τους, αλλά διαπιστώσαμε κιόλας ότι τα περισσότερα σκεύη καλλωπισμού χρησιμοποιούσαν οι αρχαίες Κυπρίες, οι απόγονοι της Αφροδίτης!
Να πω τώρα κι εγώ το λυρικό μου; Μπα, ασ΄το για άλλη φορά το <>!
Μιλήσαμε με τη Μάρω Δούκα στο πατάρι των Εκδόσεων Πατάκη. Ήταν σαν φιλική κουβεντούλα, με μια μητέρα όσο και νοικοκυρά όσο και φιλό-λογο όσο και σεναριοπλόκο όσο και λογοτέχνη όσο και ψυχογράφο όσο και ιδεολόγο όσο και αγωνίστρια και μάλλον κάποια ιδιότητα θα ξέχασα!
Λόγο, έργο, νόημα… Το ιδανικό του Σολωμού φαίνεται να πρεσβεύει η κυρία Δούκα, από την οποία προσωπικά συγκράτησα το ρητό «η ηρωοποίηση λειτουργεί ως ταφόπλακα για τους ηρωοποιημένους», αίροντάς τους σε μεταφυσικές σφαίρες.
Και για να μη με πιάσουν τα λογοτεχνικά μου και αρχίσω να γράφω ποίημα, ας πάμε στο άλλο ΠΟΙΗΜΑ, «Το μυστικό της Άννυ Σάλιβαν», με θέμα τη διαπαιδαγώγηση της κωφάλαλης και τυφλής Έλεν Κέλερ από μια πρώην τυφλή, την Άννυ Σάλιβαν.
Ιδιαίτερα σκληρό έργο, ιδιαίτερα σκληρή η δασκάλα, επέβαλε αυστηρή πειθαρχία στο κοριτσάκι, και την πίεζε, και την πίεζε, μέχρι να αρθρώσει «ΝΕΡΟ!» και να επέλθει η πλήρης κάθαρση στο θεατή.
Θρύλοι και οι δύο γυναίκες, απλές οι πρωταγωνίστριες, ειδικά η γλυκύτατη Δήμητρα Δουμένη, που δε σταμάτησε να μας ευχαριστεί για τα συγχαρητήριά μας!
Η άλλη παράσταση, η «Φρίντα», ήταν πραγματικά μεταμοντέρνα, καθώς τη γνωστή Μεξικάνα ζωγράφο Φρίντα Κάλο υποδύονταν δύο ηθοποιοί: η μια αφηγούνταν και η άλλη σχολίαζε, η μια θρηνούσε και η άλλη γελούσε, η μια σοβάρευε και η άλλη σάρκαζε.
Ζήτημα ήταν αν έμεινε καθόλου χρόνος να βαρεθούμε! Η διπλή υπόσταση της εκκεντρικής όσο και βασανισμένης ηρωίδας ξεδιπλωνόταν μαγεύοντάς μας, με τη βοήθεια και ενός καταπληκτικού τενόρου, ηθοποιού και χορευτή.
Εδώ βέβαια δεν επήλθε καμιά κάθαρση. Δε μιλάμε εδώ για Αντιγόνη και Ιφιγένεια, αλλά για Φρίντα!
Δε μας έμεινε και πολλή ενέργεια για την επόμενη μέρα, όμως μας αναζωογόνησε με την εκπληκτική ενεργητικότητά του ο αγωνιστής Μανόλης Γλέζος, ο ένας από τους δύο ήρωες (αν και ούτε αυτός αποδέχεται το χαρακτηρισμό) που κατέβασαν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη στη διάρκεια της Κατοχής.
Για τον αγωνιστή αυτόν θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες, πάντως ενδεικτικά μας συνάρπασαν οι ιδέες του για την άμεση δημοκρατία (τις οποίες μάλιστα εφάρμοσε στο χωριό του, την Απείρανθο της Νάξου) και το ρητό «Το σημαντικότερο στοιχείο κάθε πράγματος είναι η αναίρεσή του».
Βγαίνοντας από το σπίτι του κυρίου Γλέζου και κατευθυνόμενοι προς το αεροδρόμιο (με τις φωνές της κ. Νικολιδάκη <>, την κ. Κουμάκη πιο διακριτική) συλλογιζόμαστε σίγουρα όλοι το κλισέ «Τι άκουσα τώρα!». Το σκεφτόμαστε όμως ουσιαστικά, όχι για να το γράψουμε σε μια χαζή εκθεσούλα, όπως έκανε η υποφαινόμενη.
Αυτά! Α, να ευχαριστήσουμε την κ. Νικολιδάκη (κι ας τσίριζε) και την κ. Κουμάκη (Που δε μας αποχωρίζεται ποτέ) για την εκδρομή αυτή (παρεμπιπτόντως η εκδρομή από το εκ και έδραμον- αόριστος β’ του τρέχω- εντάξει, το ξέρω ότι είμαι τρελή! ), τη μαμά της Καλλίνας για τα φαγώσιμα, τον Μιχάλη που μας μετρούσε προσκοπικά, τον Γιώργο και τον Μάνο που πήραν τις συνεντεύξεις (τα αγόρια είναι γαμπροί, γι’αυτό τα παινεύουμε!), να ευχαριστήσουμε ο ένας τον άλλο για την υπέροχη παρέα, να μην αλληλολιβανιζόμαστε όμως και να ευχαριστήσουμε όλους όσους συναντήσαμε στο ταξίδι μας, και μακάρι να είχε το αλφάβητο και άλλα γράμματα, αλλά κάπου εδώ τελειώνω και ένα έχω πια να πω:
ΑΥΤΗ Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕ ΤΟ ΩΜΕΓΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΦΑ (ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΤΙΣΥΜΒΑΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΕΣΤΗΚΥΙΑ ΤΑΞΗ…ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ) ΤΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΦΕΤΟΣ!!!!!

Άγρια θάλασσα σε βλέπω πάλι
Μόνος να κοιτάς το ακρογύαλι
Και γω δίπλα,τόσο κοντά
Μα σαν να είσαι χιλιόμετρα μακρυά
Ακούμε το κύμα,σκεφτόμαστε βαθυά
‘’Μα τι άραγε σε απασχολεί και διακρίνω δάκρυα;’’
‘’Τι σε βασανίζει και αποκτούν φουρτούνα τα μάτια;’’
Σε βλέπω…θες να μείνεις μόνος
Για να είναι πιο βαρύς και αβάστακτος ο πόνος
Όμως εγω εδώ θα μείνω…
Ως που τα λόγια της καρδιάς να λάμψουν
Θέλω και πάλι τα μάτια να κλείσω
Και σαν παλιά τη σιωπή να θάψουν
Να σε βλέπω να φεύγεις,να πηγαίνεις μακρυά
Σαν ενας άγγελος με σπασμένα φτερά
Βλέπω γύρω σου χιλιάδες ακτίνες,πλήθη
Είναι η ομορφιά σου που διαπερνά την ομίχλη
Σαν ένα αστέρι που πίσω του αφήνει ίχνη
Να!ανοίγω πάλι τα μάτια στην πραγματικότητα
Μα δεν υπάρχεις πουθενά εδώ κοντά στην απλότητα
Και έτσι θα μείνω π’αλι στα όνειρα
Που έπλασα γύρω σου και ζω αιώνια..

ΣΟΦΙΑ: είδες την καινούρια στο Α5;
ΞΕΝΙΑ: Ποια..; αυτή τη γλυκούλα με τα σγουρά μαλλάκια;
ΣΟΦΙΑ: όχι αυτή ρε! Τη μουσουλμάνα!
Ξ: πώς μιλάς έτσι ρε Σοφάκι; Άκου εκεί, τη μουσουλμάνα. .Η κοπέλα έχει όνομα. Τη λένε Μελέκ.
Σ: Ε, αυτή τέλος πάντων.. Την είδες; Με τη μαντίλα ήρθε στο σχολείο μας. Έλεος;
Ξ: Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι έχεις τέτοιου είδους ρατσιστικές αντιλήψεις.
Σ: Γιατί ρε Ξένια; Όλοι έτσι δεν αντιμετωπίζουν τους αλλόθρησκους;
Ξ: Ό,τι πιστεύει η πλειοψηφία δεν είναι απαραίτητα σωστό. Η ιδεολογία της μάζας έχει καταντήσει να καθορίζει το σωστό και να βάζει στην άκρη το αλλιώτικο. Εσύ δεν έχεις δικά σου πιστεύω;
Σ: έχω αλλά δεν θα μπορούσα να με φανταστώ ποτέ να κάνω παρέα με μια Εβραία ή μια μουσουλμάνα..
Ξ: συγγνώμη ξεχωρίζεις τους ανθρώπους με βάση τα θρησκευτικά τους πιστεύω;
Σ: καλά ρε Ξένια γιατί φανατίστηκες τόσο; Αν δε σε ήξερα, θα πίστευα ότι δεν είσαι χριστιανή. Ότι είστε φιλεναδούλες και πάτε μαζί και προσεύχεστε. Δε δικαιολογείται τέτοια υπεράσπιση…
Ξ:Δεν σε καταλαβαίνω Σοφία…Θες τώρα να το παίξεις καλή χριστιανή; Μας είπε ο Χριστός «γίνετε ρατσιστές» ή «βάλτε στην άκρη τους αλλόθρησκους»;
Μάθε λοιπόν ότι ο Χρίστός ήταν αυτός που κατήργησε κάθε διάκριση και ανισότητα. Πέρα όμως από τις θεωρίες. Προσπάθησε για λίγο να μπεις στη θέση αυτής της κοπέλας. Όλοι όπως λες και εσύ την κοροϊδεύουν, την αντιμετωπίζουν ως το ξένο, το αλλιώτικο και συνεπώς την έχουν στο περιθώριο. Στη πραγματικότητα όμως είναι όμως είναι ένα κορίτσι 16 χρονών σαν και εμάς… που το μόνο που θέλει και ζητάει είναι φίλους και αγάπη….
Σ: Κατά κάποιο τρόπο έχω έρθει στη θέση της…
Ξ: Τι εννοείς;
Σ: Πριν τέσσερα χρόνια όταν είχα πρώτο έρθει στην Αθήνα από το χωριό μου για να ξεκινήσω το γυμνάσιο….
Ξ: Ναι..τι..
Σ: Όλοι μου είχαν κλείσει την πόρτα! Δεν είχα φίλους… δεν είχα παρέες… στην τάξη καθόμουν μόνη μου… γιατί με θεωρούσαν χωριάτισσα και παρακατιανή… Είχα ακούσει πολλές φορές από κάποιες κακομαθημένες, πλούσιες και όμορφες συμμαθήτριες μου, σχόλια που όταν τα σκεφτόμουν, αλλά ακόμα και τώρα όταν τα σκέφτομαι, με πιάνουν τα κλάματα …
Ξ: γιατί; Τι σχόλια έκαναν..;
Σ:»Δες πως είναι αυτή η καημένη..»
«Την είδες πως είναι ντυμένη»
« Να κάνουμε κανένα έρανο να της πάρουμε κανένα ρουχαλάκι»
Και μετά ακολουθούσαν γέλια…
Ξ : Γιατί δεν μου τα είχες πει αυτά ποτέ;
Σ: Προσπαθώ να μην τα σκέφτομαι…
Ξ : Και πόσο καιρό κράτησε αυτό;
Σ: Περίπου ένα χρόνο.. ευτυχώς προσαρμόστηκα γρήγορα. Αλλά αυτός ο χρόνος θα μου μείνει αξέχαστος …
Ξ : Είδες λοιπόν… Η Μελέκ βρίσκεται σε ακόμα χειρότερη θέση….Το κοινωνικό σύνολο φοβάται το αλλιώτικο και διαμορφώνει ένα πρότυπο έτσι ώστε να εξυπηρετεί τα συμφέροντά του.. Εγώ, εσύ, όλοι πρέπει να διαλύσουμε αυτό το ισχυρά καθορισμένο πρότυπο, αυτός τους ηθικούς κανόνες ου μας έχουν προβάλλει ως το «σωστό».
Σ: Έχεις δίκιο Ξένια μου. Εξάλλου όλοι γνωρίζουμε ότι στη χώρα μας υπάρχει γραπτώς, νομίμως το διάταγμα ανεξιθρησκίας το οποίο προσφέρει ελευθερία θρησκευτικών αντιλήψεων. Σωστά;
Ξ: Σωστά!
Σ: Άρα η Μελέκ μπορεί να έχει ότι θρησκευτικά πιστεύω θέλει..
Ξ: Πάντα θα υπάρχουν διαφορές, αλλά γιατί να χωριζόμαστε με βάση αυτές; Η Μελέκ το μόνο που χρειάζεται τώρα είναι φίλους και αγάπη..
Σ: Οπότε τι λες;
Πάμε να την βρούμε και να της προτείνουμε να βρούμε μαζί το Σάββατο;
Ξ: Το συζητάς;

Ο πατέρας του δεκάχρονου Danièl τον οδηγεί σ’ ένα μέρος γνωστό σε λίγους: το Νεκροταφείο των Λησμονημένων Βιβλίων. Το αγόρι μαγεύεται από το μέρος και ανάμεσα στις στοίβες των πολυκαιρισμένων, σκονισμένων βιβλίων βρίσκει ένα που τον τραβά περισσότερο, με τίτλο: ‘Η Σκιά του Ανέμου’. Η νουβέλα, έργο κάποιου Julian Carax, τον συνεπαίρνει. Ο Danièl ψάχνει για τα υπόλοιπα έργα του, όμως όλα έχουν εξαφανιστεί μαζί με τα ίχνη του ίδιου του συγγραφέα.

Έξι χρόνια αργότερα τον πλησιάζει μια σκοτεινή φιγούρα, προσπαθώντας να του αποσπάσει, με κάθε τρόπο, το πολύτιμο, για τον νέο, βιβλίο. Έτσι ο ήρωάς μας κρύβει το παλιό του απόκτημα στο μέρος από το οποίο το είχε πάρει. Μέσω του επιστάτη, αρχίζει ν’ ανακαλύπτει πτυχές της ζωής του Carax, και απ’ εκεί ξεκινά μια αναζήτηση που θα κρατήσει άλλα τέσσερα χρόνια. Στη διάρκειά της ο νέος βρίσκει πολλές ομοιότητες ανάμεσα στη ζωή του και αυτή του συγγραφέα. Παράλληλα μ’ αυτόν μαθαίνουμε όσα κρύβονται πίσω απ’ την εξαφάνιση του Carax αλλά και το μυστικό του μυστηριώδους άντρα που καταστρέφει όλα τα έργα του πρώτου.

Στο τέλος, το μυστήριο που ήταν θαμμένο επί είκοσι έξι χρόνια βγαίνει στην επιφάνεια και το παρελθόν του συγγραφέα παύει να τον στοιχειώνει. Το βιβλίο κλείνει με τον Danièl να οδηγεί το γιο του στο μέρος από το οποίο ξεκίνησε η ιστορία, το Νεκροταφείο των Λησμονημένων Βιβλίων.

Αξιοσημείωτος είναι ο τρόπος που η μια ιστορία διαδραματίζεται μέσα στην άλλη χωρίς να προκαλείται σύγχυση. Παράλληλες εικόνες, ταυτόχρονες παραστάσεις, συντονισμένες χρονικά εμπειρίες συμπλέκονται ευχάριστα, πρωτότυπα κι αβίαστα, χωρίς να κουράζουν τη σκέψη και τη φαντασία των προσώπων, του αφηγητή και τέλος εμάς των αναγνωστών. Χρόνος και τόπος αποκτούν συχνά διαστάσεις μη ρεαλιστικές, για να γεννήσει ο τόπος ένα νέο χρόνο κι ο χρόνος να οδηγήσει προσεκτικά σε άλλο τόπο. Η περιγραφή, όμως, είναι ρεαλιστική και, αν και μεγάλη σε έκταση, δε γίνεται κουραστική. Επίσης τα συναισθήματα και οι πράξεις των ηρώων δίνονται έτσι, ώστε να γίνονται απόλυτα κατανοητά τα κίνητρά τους, προκειμένου να γνωρίσει ο αναγνώστης το μεγαλύτερο δυνατό κομμάτι του χαρακτήρα τους. Ακόμη και να ταυτιστεί κάποιες στιγμές μαζί τους. Ταξίδι περιπέτειας, εσωτερικής αναζήτησης κι αναγνώρισης, που αποκαλύπτει τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, τα όρια του φόβου, της άγνοιας και της αδυναμίας: όλα επιτρεπτά, κατανοητά, συγγνωστά, γι’ αυτό και επαναλαμβανόμενα στη χοάνη του χρόνου.

Ένα βιβλίο γεμάτο μυστήριο, με περίτεχνη πλοκή που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη σαν αστυνομικό μυθιστόρημα…Διαβάστε το!

Άλμα εις μήκος

Από πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με τον αθλητισμό και ειδικότερα με τον στίβο?

Ξεκίνησα από την Τετάρτη δημοτικού σε ηλικία 10 χρόνων.Το στάδιο Ελευθερίας είναι κοντά στο σπίτι μου και έτσι, πηγαίνοντας συχνά και βλέποντας τους αθλητές να κάνουν προπόνηση αποφάσισα να γραφτώ έτσι ώστε να χρησιμοποιώ δημιουργικά τον ελεύθερό μου χρόνο.

Είχες κάποιο πρότυπο, κάποιον που θαύμαζες?

Όχι, απλώς ήθελα να ξεκινήσω και μελλοντικά –γιατί όχι- να διακρηθώ…

Μέχρι τώρα τί πιστεύεις? Έχεις πετύχει τον στόχο σου για διάκριση και επιτυχίες?

Ναι, με την νίκη που πέτυχα στο πανελλήνιο σχολικό πρωτάθλημα στο γυμνάσιο. Επίσης, έχω κατακτήσει την δεύτερη θέση σε παμπαίδες, τερμάτισα  δεύτερος στους παίδες

και  κατέκτησα την πέμπτη θέση στους εφήβους οι οποίοι μάλιστα βρίσκονταν κατά μια κατηγορία υψηλότερα από εμένα. Τότε ήμουν μόλις την πρώτη χρονιά στους παίδες. Το ατομικό μου ρεκόρ είναι 7.03  μέτρα, το οποίο είναι συγχρόνως και παγκρήτιο στην κατηγορία μου (παίδες).

Ούκ ολίγες επιτυχίες… Όσον αφορά τις φετινές διοργανώσεις, πώς τα πάς και πού στοχεύεις?

Φέτος η χρονιά ξεκίνησε λίγο στραβά, με δύο απανωτούς τραυματισμούς και οι δύο στο δεξί μου πόδι.. Σε συνδυασμό με τις πολλές ώρες των εξωσχολικών μαθημάτων που είχα και με τις πολλές ώρες προπόνησης που απαιτεί το άθλημα, δυσκολέυτηκα να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις της φετινής σχολικής χρονιάς. Παρόλα αυτά, και με λίγη τύχη (τραυματισμοί αντιπάλων) κατάφερα να είμαι σχεδόν στην κορυφή, δηλαδή στις πρώτες θέσεις των πανελληνίων πρωταθλημάτων. Φιλοδοξώ να τερματίσω σε μια από τις προνομιούχους θέσεις στα φετινά πρωταθλήματα έτσι ώστε να κερδίσω τα προνόμια που αυτές προσφέρουν. Επιπρόσθετα, θέλω να πιάσω φέτος το όριο για το παγκόσμιο πρωτάθλημα.

Και ποια είναι αυτά τα προνόμια που προσφέρουν οι πρώτες θέσεις?

Εάν πετύχω σε μία από τις πρώτες θέσεις στους αγώνες της βόρειας και της νότιας Ελλάδας (είναι ξεχωριστοί) θα έχω μπόνους  10% για πρόσβαση σε οποιαδήποτε πανεπιστημιακή σχολή και 30% για πρόσβαση στην γυμναστική ακαδημία.

Δηλαδή να φανταστώ ότι στοχεύεις έπειτα από τους αγώνες στην είσοδο στο πανεπιστημιο, έτσι? Σε ποια σχολή?

Βασικά, πρωταρχικά θέλω να μπω στην γυμναστική ακαδημία. Πιστεύω πως σε συνδυασμό με το μπόνους που θα προσπαθήσω να κερδίσω και με λίγο διάβασμα θα τα καταφέρω.

Μελλοντικά ,ποιές είναι οι βλέψεις σου, σκέφτεσαι το ενδεχόμενο να ασχοληθείς επαγγελματικά με τον στίβο?

Όχι, δεν έχω σκεφτεί ακόμη το ενδεχόμενο να γίνω επαγγελματίας αθλητής στο μέλλον. Θα το κάνω μόνο σαν χόμπυ.

Πώς βλέπεις τον στίβο τώρα στην Κρήτη και νομίζεις υπάρχει μέλλον?

Ο στίβος έχει αρχίσει να αναπτύσσεται στην Κρήτη. Αυτό φαίνεται καθαρά από το γεγονός ότι τα στάδια έχουν γεμίσει με μικρά παιδιά ηλικίας 10 έως 14 ετών. Επίσης, τα αθλητικά σωματεία της Κρήτης είναι σχεδόν στην κορυφή της κατάταξης πανελλαδικά.

Κατά την γνώμη σου, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 ήταν ένα μεγάλο άλμα για τον στίβο και για τον αθλητισμό γενικότερα?

Σαφώς και οι Ολυμπιακοί έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην ανάπτυξη του αθλητικού ιδεώδους. Παράλληλα και τα Μ.Μ.Ε συνέβαλαν σε αυτό καθοριστικά.

Λοιπόν, σου εύχομαστε καλή επιτυχία στους αγώνες και πάντα επιτυχίες!!

Ψαραντώνης

Σε τι ηλικία ξεκινήσατε να ασχολείστε με την παραδοσιακή μουσική;

Από το δημοτικό. Έπαιζε ο Νίκος τον άκουγα, πιο μεγάλος, πιο παλιός, παίζοντας ο Νίκος άρεσε και εμένα, του πείραζα την λύρα του, του έκανα ζημιές και όταν είδε ότι έπαιζα με δίδαξε ο ίδιος. Όταν έμαθα πια να παίζω, γυρίζαμε όλο το χωριό και κάναμε καντάδες, μας βάζανε οι άνθρωποι μέσα στα σπίτια, μας κερνούσαν και κάναμε χαβαλέ. Έτσι στα δέκα μου έφτασα να κάνω παρέα με μεγαλύτερους που έπαιζαν κάποιο όργανο. Στα δεκατρία μου άρχισα να πηγαίνω σε γάμους και αρραβώνες και σιγά-σιγά έγινα κάπως γνωστός και έτσι πήρα αυτό το δύσκολο δρόμο.

Πώς επηρέασε την επιλογή σας το ότι η οικογένειά σας έχει παράδοση στη μουσική;

Ναι βεβαία.

Πώς αισθάνεστε που κάνατε γνωστή στο εξωτερικό την κρητική μουσική;

Η μεγαλύτερη ικανοποίηση είναι αυτή, όχι για τον εαυτό μου. Εγώ όταν πάω κάπου να παίξω τον πολιτισμό μας, την μουσική μας, δε σκέφτομαι να παρουσιάσω τον εαυτό μου. Θέλω να δείξω τι έχουμε εμείς οι Έλληνες. Πάω στα καλυτέρα φεστιβάλ του κόσμου και με καλούν αυτοί. Πρώτη φορά πήγα το 1982 στην Κολωνία, στη Γερμάνια. Το έκανε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα εκεί αν και με παρουσιάσανε τελευταίο. Μετά είπαν ότι αυτή είναι η τέχνη της αρχαίας Ελλάδας, αυτή είναι η κραυγή που έρχεται από την Κρήτη, το νησί των θεών. Μου έχουν πει συνάδελφοι από όλο τον κόσμο ότι μαθαίνουν πρώτα για την αρχαία Κρήτη και μετά για την αρχαία Ελλάδα, γιατί από την Κρήτη ξεκίνησαν όλα. Οι Γαβριάδες ήταν οι πρώτοι που έπαιξαν μουσική στη Κρήτη και μας έδωσαν τη μουσική και τα φωτά του πολιτισμού τους. Όσοι λαοί επισκεφτήκαν αυτό τον τόπο, δεν είχαν να δώσουν τίποτα περισσότερο. Η γλωσσά μας τα λέει όλα, η μουσική μας……….. Κάποια στιγμή με είχαν προσκαλέσει στη συνάντηση των πέντε ηπείρων που έγινε στο Άμστερνταμ για να εκπροσωπήσω την Ελλάδα. Στην πόλη αυτή υπάρχει και λεωφόρος και πλατεία με το όνομα μου. Εκεί έπαιξα με έναν Τούρκο. Έχουν ανακατέψει το δικά μας στοιχειά με Βυζαντινά τροπάρια και έχουν κάνει κάτι δικό τους. Εμένα όμως δεν μου αρέσει. Αν και παίζουν καλά όπως ο Αριφ που σας έλεγα, εμένα μου φαίνεται ψεύτικο.

Πώς επιλέγετε τους συνεργάτες σας;

Δύσκολη ερώτηση……… αυτό που θα ήθελα από τους συνεργάτες μου είναι να συμμετέχουν. Γιατί αυτό είναι μουσική. Η συμμετοχή. Δεν είναι μόνο να μαζευτούμε πέντε άτομα να φτιάξουμε κάποιες νότες. Η μουσική δεν είναι μόνο νότες. Δεν γράφεται στο χαρτί για να το διαβάσει κάποιος και να το μάθει. Θέλει τέχνη και συναίσθημα, αν μπορεί να ‘γεννήσει’ την μουσική. Αυτό όμως δεν είναι κάτι που το μαθαίνεις. Το να μορφωθείς είναι ωραίο. Ο άνθρωπος όμως που επιλεγεί να γίνει μουσικός δεν πρέπει να μπει σε καλούπι. Χρειάζεται μεράκι. Πρέπει να το έχει ο άνθρωπος μέσα του.

Επηρεάσατε τα τρία από τα πέντε παιδιά σας να ακολουθήσουν τη μουσική;

Ναι ο Γιώργος ο Λάμπης και η Νίκη παίζουνε και τραγουδάνε. Ο καθένας έχει τον δικό του χαρακτήρα. Εγώ δεν τους επηρέασα καθόλου. Εξάλλου τόσα εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη και ο καθένας έχει το δικό του δακτυλικό αποτύπωμα.

Σε τι θα συμβουλεύατε τους νέους μουσικούς που ξεκινούν να ασχολούνται με την παραδοσιακή μουσική;

Εγώ χαίρομαι γιατί δεν υπήρχαν ποτέ τόσα εκατοντάδες παιδιά να παίζουν λύρα γιατί η παράδοση αντιστέκεται πάντα. Από αυτά τα παιδιά κάποια ταλέντα θα ξεχωρίσουν. Άμα είναι κάποιος ταλέντο θα φανεί από μόνος του. Όταν κανείς έργο μένεις. Η «μαγκιά» είναι να ξεχωρίσεις. Να κανείς κάτι που δεν μπορούν να κάνουν οι άλλοι. Εμένα οι άλλοι δεν μπορούν να με αντιγράψουν. Εγώ όμως τα παλιά τα κάνω κτήμα μου και έτσι δεν ξεχνιούνται στο πέρασμα των χρονών. Τα καινούρια που γραφώ είναι δικά μου αλλά τραγουδάμε και παλιά για να τα προστατεύσουμε.

Άλλαξε η παραδοσιακή μουσική τα χρόνια της δικής καριέρας;
Μακάρι να μπορούσαμε να παίζουμε όπως έπαιζαν οι μεγάλοι οργανοπαίχτες. Εγώ έπαιξα Σκορδαλό, Κλάδο που είναι ωραίοι και διαφόρους άλλους πολύ καλούς. Πριν όμως από αυτούς υπήρχαν πολλοί, μεγάλοι μουσικοί όπως ο Ροδινός, ο Χαρίλαος ο Καρβέλας, ο Καραβίτης. Άρα μπορούμε να πούμε ότι ο καθένας μας έχει συμβάλει στη διαμόρφωση της παραδοσιακής μουσικής.

Πιστεύετε ότι θα υπάρξουν άξιοι συνεχιστές του έργου σας;

Άμα παρουσιαστεί κάποιο ταλέντο θα φανεί. Ακούς κάποια παιδιά να ξεχωρίζουν αλλά δεν προχωράνε. Ο χρόνος θα κρίνει το έργο τους. Πρέπει όμως κάθε φορά να γίνεται κάτι διαφορετικό που να βγαίνει από μέσα τους.

Ποια είναι η έμπνευσή σας;

Αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι να μελοποιώ παλιούς καλούς στίχους. Δεν έχω το χρόνο να γραφώ δικούς μου. Όμως όταν κάποιος μου δίνει εκατό στίχους μπορεί να με εμπνεύσει μόνο ο ένας. Όταν δεν με εκφράζει κάτι δεν μπορώ να το δουλέψω. Όταν όμως με εκφράζει με βοηθά να παίρνω την εικόνα για το ντύσω.

Πείτε μας μια μαντινάδα για το τέλος.

Θα σας πω δυο που θα τις βάλω στο καινούργιο μου cd και μου αρέσουν πολύ. Είναι της Φερενίκης Κεφαλογιάννη που είναι συγχωριανή μου και χρόνια τώρα άρρωστη. Πριν από λίγο καιρό ζήτησε να με δει και μου είπε αυτές τις μαντινάδες:

ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΓΟΛΓΟΘΑ
ΣΗΚΩΝΩ ΝΥΧΤΑ ΜΕΡΑ
ΚΙ ΕΣΥ ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΦΟΡΑ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΑ ΠΗΓΕΣ ΠΕΡΑ

ΜΑΖΙ ΤΟΝ ΑΝΕΒΗΚΑΜΕ
ΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ
ΜΑ ΟΜΩΣ ΕΓΩ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑ ΠΟΤΕ ΜΟΥ