Την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου καθιέρωσε το Διεθνές Συμβούλιο Βιβλίων για την Νεότητα (IBBY), το 1966, την ημέρα των γενεθλίων του μεγάλου Δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (2 Απριλίου 1805), με σκοπό να εμπνεύσει στα παιδιά την αγάπη για το διάβασμα και να προκαλέσει την προσοχή των μεγαλυτέρων στο παιδικό βιβλίο. Από τότε, κάθε χρόνο, ένα διαφορετικό εθνικό τμήμα της IBBY ετοιμάζει ένα μήνυμα και μία αφίσα, που διανέμονται σε όλο τον κόσμο. Το 2020 υπεύθυνο για το υλικό του εορτασμού είναι το Τμήμα της Σλοβενίας (Slovenská sekcia IBBY). Το φετινό μήνυμα γράφτηκε από τον Σλοβένο συγγραφέα Peter Svetina*, μεταφράστηκε στα ελληνικά, ενώ η αφίσα φιλοτεχνήθηκε από τον Σλοβένο εικονογράφο Damijan Stepančič**.
Η αφίσα για το 2020
Το υπέροχο μήνυμα του Peter Sventina:
“Εκεί που μένω, οι θάμνοι πρασινίζουν αργά τον Απρίλη ή νωρίς τον Μάη και σύντομα γεμίζουν με κουκούλια από πεταλούδες. Αυτά τα κουκούλια μοιάζουν με μπαλίτσες από βαμβάκι ή με κουφέτα και οι νύμφες τους καταβροχθίζουν φύλλο το φύλλο μέχρι που οι θάμνοι απογυμνώνονται. Όταν όμως οι νύμφες γίνουν πεταλούδες και πετάξουν, οι θάμνοι δεν είναι κατεστραμμένοι. Καθώς πλησιάζει το καλοκαίρι, ξαναγίνονται πράσινοι πάλι και πάλι.
Έτσι μοιάζει ο συγγραφέας, έτσι μοιάζει ο ποιητής. Κατασπαράζονται, μένουν κατάστεγνοι από ιστορίες και ποιήματα, που, όταν ολοκληρωθούν, πετούν μακριά, μπαίνουν μέσα σε βιβλία και βρίσκουν τους αναγνώστες τους. Αυτό γίνεται πάλι και πάλι.
Και τι συμβαίνει ν΄εκείνα τα ποιήματα και τις ιστορίες;
Ξέρω ένα αγόρι που έπρεπε να κάνει κάποια εγχείρηση στο μάτι του. Για δύο εβδομάδες μετά την εγχείρηση, έπρεπε να ξαπλώνει μόνο από τη δεξιά πλευρά και μετά δεν έπρεπε να διαβάζει τίποτα για έναν μήνα. Όταν γελικά ξαναπήρε στα χέρια του ένα βιβλία έπειτα από ενάμισημήνα, ένιωσε σαν να κατάπινε λέξεις μ’ ένα κουτάλι από μια γαβάθα. Σαν να τις έτρωγε. Πραγματικά τις έτρωγε.
Ξέρω κι ένα κορίτσι που, όταν μεγάλωσε, έγινε δασκάλα. Μου είπε: “Τα παιδιά που οι γονείς τους δεν τους διάβασαν παραμύθια έχουν στερηθεί κάτι σημαντικό”.
Οι λέξεις στα ποιήματα και στις ιστορίες είναι τροφή. Όχι τροφή για το σώμα, όχι τροφή που μπορεί να γεμίσει το στομάχι σου. Τροφή όμως για το πνεύμα και τροφή για την ψυχή. Όταν πεινάει κάποιος ή διψάει, το στομάχι του γουργουρίζει και το στόμα του στεγνώνει. Οι πεινασμένοι γυρεύουν να φάνε κάτι, ένα κομμάτι ψωμί, ένα πιάτο ρύζι ή δημητριακά, λίγο ψάρι ή μια μπανάνα. Όσο περισσότερο πεινούν, τόσο στενεύει ο οπτικός τους ορίζοντας, ώσπου παύουν να βλέπουν ό,τι δεν είναι τροφή για να τους χορτάσει.
Η πείνα για λέξεις εκδηλώνεται διαφορετικά. Μοιάζει με θλίψη, με λήθη, με αυθάδεια. Οι άνθρωποι που υποφέρουν από τέτοιου είδους πείνα δε νιώθουν πως η ψυχή τους τρέμει από το κρύο κι ότι προσπερνούν τους εαυτούς τους χωρίς να το προσέχουν. Ένα μέρος του κόσμου τους εξαφανίζεται χωρίς να το γνωρίζουν. Αυτού του είδους η πείνα χορταίνεται με ποίηση και ιστορίες.
Υπάρχει όμως ελπίδα για όσους δεν έχουν ποτέ αφεθεί ν’ απολαύσουν τις λέξεις, για να χορτάσουν αυτή την πείνα;
Υπάρχει! Το αγόρι που είπαμε διαβάζει κάθε μέρα. Το κορίτσι έγινε δασκάλα και διαβάζει στους μαθητές της. Κάθε Παρασκευή. Κάθε βδομάδα. Αν κάποια φορά το ξεχάσει, της το θυμίζουν τα παιδιά. Και τι γίνεται με τον συγγραφέα και τον ποιητή; Καθώς έρχεται το καλοκαίρι, θα πρασινίσουν πάλι. Και πάλι θα στεγνώσουν από ιστορίες και ποιήματα, που θα πετάξουν μακριά προς κάθε κατεύθυνση. Πάλι και πάλι…
| ΠΡΟΤΑΣΗ!!!
Τι θα λέγατε να προσπαθήσετε όλοι μαζί να φτιάξετε μια αφίσα για την ημέρα;
Χρησιμοποιήστε τα διαθέσιμα υλικά σας και όλη τη φαντασία σας!!! Μην ξεχάσετε να βάλετε την ημερομηνία και το θέμα της αφίσας |
ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΦΙΣΕΣ ΤΟΥ ΙΒΒΥ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΕΤΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΙΔΕΕΣ
Περιμένουμε τη δική σας στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του σχολείου μας!!!
Μα, ποιος είναι ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν που έλαβε τέτοια τιμή να γιορτάζουν
κάθε χρόνο στα γενέθλιά του τα παιδικά βιβλία;
Μια φορά κι έναν καιρό… πριν από 215 χρόνια, στις 2 Απρλίου του 1805, γεννήθηκε στο Όντενσε της Δανίας ο Χανσ Κρίστιαν Άντερσεν. Η οικογένειά του ήταν φτωχή και εκείνος μοναχικό και δειλό παιδί. Ο Χανς ήταν ένα περίεργο παιδί με εξαιρετική φαντασία. Πολλές φορές τον έβλεπαν να περπατά στο δρόμο σαν ονειροπαρμένος και το μυαλό του δεν το είχε πουθενά αλλού, παρά μόνο στα ποιήματα και στο διάβασμα. Προσπάθησε άδικα να μάθει την τέχνη του πατέρα του που ήταν τσαγκάρης, καθώς το όνειρό του ήταν να γίνει ηθοποιός. Συχνά αποστήθιζε ολόκληρες σκηνές από τα έργα που έβλεπε! Όταν ήταν με τους φίλους του, του άρεσε να απαγγέλλει και να τραγουδά. Ήταν δεκατεσσάρων χρονών, όταν, κυνηγώντας μια καλύτερη τύχη, έφθασε στην Κοπεγχάγη, με μόνη του περιουσία 30 φράγκα με σκοπό να γίνει ηθοποιός. Έδωσε εξετάσεις στη Βασιλική Σχολή θεάτρου, αλλά ήταν τόσο άσχημος και αδύνατος, που δεν τον δέχτηκαν! Επειδή είχε ωραία φωνή, άρχισε να σπουδάζει μουσική, αλλά αρρώστησε ξαφνικά και έχασε τη φωνή του. Έτσι, το μόνο ταλέντο που του έμεινε ήταν το ταλέντο της γραφής… Κατάφερε με την ευαισθησία και το χιούμορ του να γράψει μοναδικά παραμύθια, δίνοντας στο καθένα κάτι από τη δική του ζωή. Οι κυριότεροι ήρωες των παραμυθιών του είναι φτωχοί και αδικημένοι άνθρωποι, που όμως έχουν ασυνήθιστα ψυχικά χαρίσματα, ευγένεια, ταλέντο, μεγαλοψυχία.
Σίγουρα θα έχετε διαβάσει κάποια από αυτά:
Η μικρή γοργόνα
Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα
Οι αγριόκυκνοι
Ο νάνος και η χρυσοχέρα
Η Βασίλισσα του χιονιού
Η Πριγκίπισα και το μπιζέλι
Η Τοσοδούλα
Το ασχημόπαπο
Το κοριτσάκι με τα σπίρτα
Το μολυβένιο στρατιωτάκι
| ΠΡΟΤΑΣΗ!!!
Επιλέξτε ένα από τα Παραμύθια που έχετε στο σπίτι για να το “διαβάσετε” εσείς οι ίδιοι στην οικογένειά σας.
Βάλτε τη μνήμη σας από μια παλαιότερη ανάγνωση και τη μοναδική σας φαντασία για να ζωντανέψει το παραμύθι και να το απολαύσετε όλοι μαζί οικογενειακώς!!! Μην ξεχάσετε να τραβήξετε αναμνηστικές φωτογραφίες από μια όμορφη στιγμή όπως αυτή!!! |
Μπορείτε να επιλέξετε ανάμεσα στις δύο προτάσεις για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου!!!
Περιμένουμε με αγωνία!!
