Παίξαμε την «Καυτή πατάτα» λίγο διαφορετικά από μια απλή δοκιμασία ταχύτητας. Το ταμπουρίνο έδινε τον ρυθμό και η πατάτα περνούσε από χέρι σε χέρι. Όσο ακουγόταν ο ήχος, η πατάτα ταξίδευε στην ομάδα. Όταν ο ήχος σταματούσε, το παιδί που την κρατούσε αποχωρούσε από το παιχνίδι.
Κινητικοί στόχοι
- Να συντονίζουν την κίνησή τους με έναν εξωτερικό ρυθμικό ακουστικό ερέθισμα.
- Να μεταφέρουν αντικείμενο από το ένα παιδί στο άλλο με ελεγχόμενες κινήσεις.
- Να αναπτύσσουν την ταχύτητα αντίδρασης και την ετοιμότητα.
- Να εξασκούν τον οπτικοκινητικό συντονισμό και την αδρή κινητικότητα.
Ακουστικοί – ρυθμικοί στόχοι
- Να ακούν προσεκτικά το ταμπουρίνο και να αντιλαμβάνονται την έναρξη και τη διακοπή του ήχου.
- Να συνδέουν ένα ακουστικό σήμα με συγκεκριμένη κινητική δράση.
- Να αναπτύσσουν την ακουστική προσοχή και τη συγκέντρωσή τους.
Κοινωνικοσυναισθηματικοί στόχοι
- Να συμμετέχουν σε ένα ομαδικό παιχνίδι με κοινά αποδεκτούς κανόνες.
- Να περιμένουν τη σειρά τους και να συνεργάζονται με τους άλλους.
- Να αποδέχονται το αποτέλεσμα ενός παιχνιδιού, ακόμη και όταν αυτό δεν είναι το επιθυμητό.
- Να αναγνωρίζουν και να εκφράζουν συναισθήματα, όπως χαρά, αγωνία, απογοήτευση και ενθουσιασμό.
- Να διαχειρίζονται σταδιακά τη ματαίωση που μπορεί να προκαλεί η ήττα.
- Να χαίρονται με τη χαρά του άλλου και να επιβραβεύουν την προσπάθεια ή την επιτυχία του.
- Να καλλιεργούν τον σεβασμό προς τον συμπαίκτη και την αποδοχή του αποτελέσματος.
Και το παιχνίδι συνεχίστηκε, μέχρι που έμειναν δύο.
Ένας από τους δύο αναδείχθηκε νικητής. Τα παιδιά τον χειροκρότησαν. Ο άλλος, για μια στιγμή, δεν έκρυψε την απογοήτευσή του. Το πρόσωπό του την πρόδωσε.
Κι όμως…
Σηκώθηκε, πλησίασε τον νικητή και τον αγκάλιασε.
Δεν χρειάστηκαν λόγια.
Εκείνη η αγκαλιά μας έδειξε πως μπορούμε να στενοχωριόμαστε όταν χάνουμε και ταυτόχρονα να χαιρόμαστε για τη χαρά του άλλου. Πως η ήττα δεν ακυρώνει τη φιλία. Πως το να κερδίζει κάποιος άλλος δεν σημαίνει ότι εγώ χάνω την αξία μου.
Και τότε συνέβη κάτι που δεν ήταν μέρος των κανόνων του παιχνιδιού.
Η μία αγκαλιά έφερε κι άλλες.
Το νηπιαγωγείο έγινε για λίγο μια μεγάλη αγκαλιά.
Γιατί τελικά, σε ένα παιχνίδι, ο μεγαλύτερος «νικητής» μπορεί να μην είναι εκείνος που έφτασε τελευταίος στο τέλος, αλλά εκείνος που κατάφερε να χαρεί για τον άλλον.










































