Τελικά,

στο άγριο βουνό του Αφγανιστάν, ενός σκοτεινού κόσμου, ενός άγριου πολέμου και φόβου είχα μείνει ο μόνος επιζών, εγώ και ο μπλε ουρανός. Στρατιώτης της ζωής και της ελπίδας.

Σκοτείνιαζε. Το τηλέφωνο δεν λειτουργούσε. Άλλωστε η τελευταία κλήση (the call) δεν ήταν από την αρχή και πολύ ενθαρρυντική. Δεν ήταν ούτε η γυναίκα μου, ούτε η φίλη μου, ούτε η γιαγιά μου, ούτε η θεία μου ούτε η μάνα σου, ούτε η cosmote αλλά ούτε και η μαμά μου. Ευτυχώς !!

Έκλεισα τα μάτια για να ζεσταθώ με τις σκέψεις μου και θυμήθηκα τον τελευταίο χορό της, πριν το μεγάλο τέλος, το θάνατο, το φινάλε.

Το τέλειο χτύπημα  στις απορίες μου είναι να δω την ταινία που επιλέξαμε στην κινηματογραφική μας παρέα την Πέμπτη 14-4-2016 και ώρα 20:30 πριν την απονομή των βραβείων του προγράμματος , στο τέλος της σχολικής μας χρονιάς!!!