Αφόρμηση ο Ζορμπάς του Ν.Καζαντζάκη:..από την άκρα του φύλλου μερικοί άνθρωποι σκύβουμε, με τα μάτια ανοιχτά ,τα αυτιά ανοιχτά ,κάτω στο χάος.Ανατριχιάζουμε. Μαντεύουμε κάτω μας το φοβερό γκρεμό, ακούμε το θρό που κάνουν τ΄άλλα φύλλα του γιγάντιου δέντρου, νιώθουμε το χυμό ν΄ανεβαίνει από τις ρίζες του δέντρου και να φουσκώνει την καρδιά μας. Κι έτσι σκυμμένοι στην άβυσσο ,νογούμε σύγκορμα, σύψυχα, να μας κυριεύει τρόμος. Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει… η Ποίηση….

Τι είναι για τους μαθητές του Β2 η ποίηση;

ένα καταφύγιο στους δύσκολους καιρούς, τρόπος ζωής, μάθημα ζωής, το φευγαλέο, το μεγαλειώδες, τραγούδι γι αυτούς που ξέρουν να τραγουδούν και κραυγή γι αυτούς που μπορούν να μιλούν,σοφία αλλά και τρέλλα, μαγεία, σκέψεις και πεποιθήσεις,όλα αυτά που φοβόμαστε, στοχασμός, σκέψη, ένας δρόμος με αρχή μα όχι τέλος, ιδιόμορφος και λυρικός τρόπος έκφρασης,ένα λουλούδι, το ταξίδι της ψυχής που μόνο αυτή μπορεί να φτάσει, η έκφραση του ωραίου, ένα ποτάμι…

και ποια η δική τους επιλογή απέναντι στο μεγάλο κίντυνο;

να φοβόμαστε,  να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή, να μένουμε ζωντανοί πνευματικά, να  ζητάμε την προστασία του Θεού, να δείχνουμε κουράγιο, θάρρος, όχι παραίτηση , να μην το βάζουμε  “κάτω”, να διασκεδάζουμε, να διστάζουμε,  να ρισκάρουμε…