Ψιχαλίζει ψιχαλίζει
στην μικρή μας την αυλή
το φθινόπωρο αρχίζει
τ’ αγαπώ πολύ πολύ.
Το ‘χω μέσα στην καρδιά μου
και πετάω απ’ τη χαρά
να μαζεύω στην ποδιά μου
φύλλα κίτρινα ξερά.
Θεέ μου όταν πιάνει μπόρα
τα παιδάκια τα φτωχά
και τα σπουργιτάκια τώρα
μην τα αφήνεις μοναχά.
Και έτσι όταν ψιχαλίζει
στη μικρή μας την αυλή
το φθινόπωρο που αρχίζει
θα μου αρέσει πιο πολύ.
Ιωσήφ Κυπριανός.
Μες στο κρύο ένα σπουργίτι
τριγυρνά έξω από το σπίτι
τουπ, τουπ, τουπ πηδά στο χιόνι
ποδαράκια αποτυπώνει
λες και γράφει όπως χορεύει
γράμματα τρελά μπερδεύει
και έτσι, για να διασκεδάσω
προσπαθώ να τα διαβάσω:
-“Καλέ φίλε, τσίρι, τσίρι
κάνε μου ένα χατίρι
φίλεψέ με, τσίρι τσίρι
μία σταλίτσα ψωμοτύρι”.
Τώρα πια μαζί μου παίζει
και του κάνω το τραπέζι.
Θέτη Χορτιάτη
Σε μία ρόγα από σταφύλι
έπεσαν οκτώ σπουργίτες
και τρωγόπιναν οι φίλοι
τσιριτίρι τσιριτρό, τσιριτίρι τσιριτρό.
Πω πω πω σε μία ρόγα
φαγοπότι και φωνή
την αφήσαν αδειανή
τσιριτίρι τσιριτρό, τσιριτίρι τσιριτρό.
Εκτυπούσανε τις μύτες
και κουνούσαν τις ουρές
κι είχαν γέλια και χαρές
τσιριτίρι τσιριτρό, τσιριτίρι τσιριτρό.
Και μεθούσαν κι όλη μέρα
πάνε δώθε πάνε πέρα
τραγουδώντας στον αέρα
τσιριτίρι τσιριτρό, τσιριτίρι…
Πέφτω εδώ, πέφτω εκεί,
με παρασέρνει ο άνεμος
κι όταν φυσάει, τρέχω.
Ποιος είμαι; Άραγε μπορείς
ψάχνοντας λίγο, να με βρεις;
Αχ , δε με μάντεψες , θαρρώ….
Να το πάρει το ποτάμι;
Ένα…δύο…τρία….είμαι…
είμαι το φύλλο το ξερό!
Ντίνα Χατζηνικολάου
Από το βιβλίο “Καθημερινές δραστηριότητες στο νηπιαγωγείο”, Εκδόσεις Δίπτυχο, Αθήνα 1981.
Στο φύσημα τ’ αγέρα
τα φύλλα ένα -ένα
πέφτουν από τα δέντρα
ξερά κιτρινισμένα.
Τα συννεφάκια τώρα,
γεμίζουν γκρίζο χρώμα
και η βροχές ποτίζουν
το διψασμένο χώμα.
Τα χελιδόνια φεύγουν,
μακριά να ζεσταθούν
και τα σπουργίτια τρέχουν
φωλίτσα για να βρούν.
Ποίημα αγνώστου πατρός από τη προσωπική μας συλλογή ή ιστολόγια του διαδικτύου που δεν αναφέρουν το συγγραφέα τους.
Φυσά αέρας δυνατός,
αστράφτει, μπουμπουνίζει.
Έφτασε το φθινόπωρο
και η γη μοσχομυρίζει.
Τα φύλλα πέσανε στη γη
των δέντρων ξεραμένα,
κι όσα πουλάκια μείνανε
κουρνιάζουν παγωμένα.
Ποίημα αγνώστου πατρός από τη προσωπική μας συλλογή ή ιστολόγια του διαδικτύου που δεν αναφέρουν το συγγραφέα τους.
Ο Σεπτέμβρης , πρώτα κρύα,
τρέχει ανοίγει τα σχολεία.
Ο Οκτώβρης συγυρίζει
ναφθαλίνη σου μυρίζει.
Κι ο Νοέμβρης με βροχή
σκάβει, σπέρνει όλη τη γη.
Του Φθινόπωρου, παιδιά
και τα τρία πολλή δουλειά.
Ρένα Καρθαίου
Έρχεται φθινόπωρο, φώναξε τ’ αγέρι
χελιδόνια φύγετε, στου νοτιά τα μέρη.
Έρχεται φθινόπωρο, λέει το συννεφάκι
πρωτοβρόχια φτάνουνε, ξέψυχο δενδράκι.
Έρχεται φθινόπωρο, είπε το σχολείο,
τα λουλούδια κλείστηκαν μέσα στο βιβλίο.
Βασίλης Χαρωνίτης
Τα παιδάκια ήρθανε
στο σχολειό και πάλι,
γράμματα να μάθουνε,
να γίνουνε μεγάλοι.
Άλφα βήτα γάμα δέλτα,
όλα τα βιβλία φέρτα
και μολύβια και χαρτί
για να γράφω κάθε τι.
Λαϊκό
Από το βιβλίο “Ανθολόγιο φθινοπωρινό για παιδιά προσχολικής και πρωτοσχολικής ηλικίας” του Βασίλη Αναγνωστόπουλου και της Τασούλα Τσιλιμμένη, Εκδόσεις Καστανιώτη.
Μες στην πρασινάδα,
μες στην ομορφιά,
το μικρό σχολειό μας
μοιάζει ζωγραφιά.
Διάπλατα στον ήλιο
παραθύρια, να.
Σαν γυρνά το μάτι,
φτάνει ως τα βουνά.
Πάντα με τραγούδια
του μιλά η ψυχή.
Κι η χαρά μας όλη
γύρω του αντηχεί.
Κι όταν τραγουδούμε
πάνω απ΄ την ελιά,
τραγουδούν μαζί μας
και όλα τα πουλιά .
Στέλιος Σπεράντσας
Από το βιβλίο “Ανθολόγιο φθινοπωρινό για παιδιά σχολικής και πρωτοσχολικής ηλικίας”, Βασίλη Αναγνωστόπουλου και Τασούλας Τσιλιμμένη, Εκδόσεις Καστανιώτη.