Μέσα σε ένα μηλαράκι
βρήκα ένα σκουληκάκι
Θύμωσα τότε που λες
και του βάζω τις φωνές
Φίλε βγες από το μήλο
γιατί δεν θα σε έχω φίλο
Μα εκείνο ούτε κουνιέται ούτε σειέται ούτε λυγιέται
Με απορία το ρωτώ “γιατί κάνεις το κουφό;”
Μα επιτέλους μ’απαντάει
“όποιος τρώει δεν μιλάει!!!”
Στο σχολείο μία φορά
τα παιδάκια με χαρά
τραγουδούσαν χαρωπά
με χαμόγελα ζεστά.
Ήταν όλα τους μικρούλια
όμορφα και ζωηρούλια
δεν είναι άλλο πιά σχολείο
από τον νηπιαγωγείο.
Και όταν έρθει μεσημέρι
πιάνονται όλα από το χέρι
παραμύθι για να ακούσουν
πριν στο σπίτι τους γυρίσουν.
Πέρα δώθε στην αυλή
μα με προσοχή πολλή
παίζουν με τα κουβαδάκια
φτιάχνοντας μικρά πυργάκια.
Ήρθε η γλυκιά μανούλα
…
Ψιχαλίζει ψιχαλίζει
στην μικρή μας την αυλή
το φθινόπωρο αρχίζει
τ’ αγαπώ πολύ πολύ.
Το ‘χω μέσα στην καρδιά μου
και πετάω απ’ τη χαρά
να μαζεύω στην ποδιά μου
φύλλα κίτρινα ξερά.
Θεέ μου όταν πιάνει μπόρα
τα παιδάκια τα φτωχά
και τα σπουργιτάκια τώρα
μην τα αφήνεις μοναχά.
Και έτσι όταν ψιχαλίζει
στη μικρή μας την αυλή
το φθινόπωρο που αρχίζει
θα μου αρέσει πιο πολύ.
Ιωσήφ Κυπριανός.
Μες στο κρύο ένα σπουργίτι
τριγυρνά έξω από το σπίτι
τουπ, τουπ, τουπ πηδά στο χιόνι
ποδαράκια αποτυπώνει
λες και γράφει όπως χορεύει
γράμματα τρελά μπερδεύει
και έτσι, για να διασκεδάσω
προσπαθώ να τα διαβάσω:
-“Καλέ φίλε, τσίρι, τσίρι
κάνε μου ένα χατίρι
φίλεψέ με, τσίρι τσίρι
μία σταλίτσα ψωμοτύρι”.
Τώρα πια μαζί μου παίζει
και του κάνω το τραπέζι.
Θέτη Χορτιάτη
Σε μία ρόγα από σταφύλι
έπεσαν οκτώ σπουργίτες
και τρωγόπιναν οι φίλοι
τσιριτίρι τσιριτρό, τσιριτίρι τσιριτρό.
Πω πω πω σε μία ρόγα
φαγοπότι και φωνή
την αφήσαν αδειανή
τσιριτίρι τσιριτρό, τσιριτίρι τσιριτρό.
Εκτυπούσανε τις μύτες
και κουνούσαν τις ουρές
κι είχαν γέλια και χαρές
τσιριτίρι τσιριτρό, τσιριτίρι τσιριτρό.
Και μεθούσαν κι όλη μέρα
πάνε δώθε πάνε πέρα
τραγουδώντας στον αέρα
τσιριτίρι τσιριτρό,…
Πέφτω εδώ, πέφτω εκεί,
με παρασέρνει ο άνεμος
κι όταν φυσάει, τρέχω.
Ποιος είμαι; Άραγε μπορείς
ψάχνοντας λίγο, να με βρεις;
Αχ , δε με μάντεψες , θαρρώ….
Να το πάρει το ποτάμι;
Ένα…δύο…τρία….είμαι…
είμαι το φύλλο το ξερό!
Ντίνα Χατζηνικολάου
Από το βιβλίο “Καθημερινές δραστηριότητες στο νηπιαγωγείο”, Εκδόσεις Δίπτυχο, Αθήνα 1981.
Στο φύσημα τ’ αγέρα
τα φύλλα ένα -ένα
πέφτουν από τα δέντρα
ξερά κιτρινισμένα.
Τα συννεφάκια τώρα,
γεμίζουν γκρίζο χρώμα
και η βροχές ποτίζουν
το διψασμένο χώμα.
Τα χελιδόνια φεύγουν,
μακριά να ζεσταθούν
και τα σπουργίτια τρέχουν
φωλίτσα για να βρούν.
Ποίημα αγνώστου πατρός από τη προσωπική μας συλλογή ή ιστολόγια του διαδικτύου που δεν αναφέρουν το συγγραφέα τους.
Φυσά αέρας δυνατός,
αστράφτει, μπουμπουνίζει.
Έφτασε το φθινόπωρο
και η γη μοσχομυρίζει.
Τα φύλλα πέσανε στη γη
των δέντρων ξεραμένα,
κι όσα πουλάκια μείνανε
κουρνιάζουν παγωμένα.
Ποίημα αγνώστου πατρός από τη προσωπική μας συλλογή ή ιστολόγια του διαδικτύου που δεν αναφέρουν το συγγραφέα τους.
Ο Σεπτέμβρης , πρώτα κρύα,
τρέχει ανοίγει τα σχολεία.
Ο Οκτώβρης συγυρίζει
ναφθαλίνη σου μυρίζει.
Κι ο Νοέμβρης με βροχή
σκάβει, σπέρνει όλη τη γη.
Του Φθινόπωρου, παιδιά
και τα τρία πολλή δουλειά.
Ρένα Καρθαίου
Έρχεται φθινόπωρο, φώναξε τ’ αγέρι
χελιδόνια φύγετε, στου νοτιά τα μέρη.
Έρχεται φθινόπωρο, λέει το συννεφάκι
πρωτοβρόχια φτάνουνε, ξέψυχο δενδράκι.
Έρχεται φθινόπωρο, είπε το σχολείο,
τα λουλούδια κλείστηκαν μέσα στο βιβλίο.
Βασίλης Χαρωνίτης