Μακριά πολύ μακριά απ’ τη γη,
στον απέραντο ουρανό,
σ’ ένα αστέρι μακρινό,
κατοικώ με τα παιδιά μου,
τις μέρες, τις βδομάδες μου,
τους μήνες και τις εποχές.
Από το μικρό μου τ’ αστεράκι
βλέπω το κάθε τι στη γη,
βλέπω κάθε παιδάκι
και του κλείνω το ματάκι.
Σαν έρχεται η πρωτοχρονιά,
μία φορά το χρόνο,
αφήνουμε τ’αστέρι μας
κι ερχόμαστε όλοι μαζί
μ’έν’ ασημένιο πύραυλο
στην όμορφη τη γη ….
Να δούμε τα μικρά παιδιά,
να δούμε τους ανθρώπους
και να γυρίσουμε παντού,
παντού, σε όλους τους τόπους.
Να…
