HocusPocusCorpus

Έλα να παίξουμε…
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου
Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη

Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει από καιρό
πριν από μένα

Όλα, όλα, και τ’ άλογά μου θα στα δώσω
Όλα, όλα, και τ’ άλογά μου θα στα δώσω
Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω
που ξέρει μόνο σ’ ένα χρώμα να πηγαίνει

δρασκελώντας την μιαν άκρη ως την άλλη
γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις

Έλα να παίξουμε…

Ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω!
Τραβάνε μπρος σκυφτοί δίχως καν όνειρα

Όλα, όλα, και τ’ άλογά μου θα στα δώσω
Όλα, όλα, και τ’ άλογά μου θα στα δώσω
Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω
που έρει μόνο σ’ ένα χρώμα να πηγαίνει

δρασκελώντας την μιαν άκρη ως την άλλη
γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
αναστατώνοντας τις έριες παρατάξεις

Έλα να παίξουμε…
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα…

Μανώλης Αναγνωστάκης –
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου –
Πρώτη εκτέλεση: Γεράσιμος Ανδρεάτος

Η πειραματική «Αντιγόνη» του Εθνικού Θεάτρου, που κατέβασε χθες το υπουργείο Πολιτισμού σε συνεργασία με το Δήμο Αθηναίων, σε μία από τις «διακεκαυμένες ζώνες» της πόλης, δεν είχε την αναμενόμενη απήχηση. Το θέατρο μπορεί να ξαναγύρισε στην πλατεία Θεάτρου, εκεί όπου κάποτε βρισκόταν μια από τις πρώτες σκηνές της Αθήνας, αλλά ούτε οι μόνιμοι κάτοικοι δεν το τίμησαν. Φόβος; Αδιαφορία;

Μία μόνο κάτοικος, η κυρία Κορίνη, έσπευσε να καλωσορίσει το σκηνοθέτη Τάκη Τζαμαργιά και τους ηθοποιούς. «Είναι πολύ σημαντικό που είσαστε εδώ», τους είπε. «Το ήξερα όμως ότι δεν θα έχει κόσμο. Βήμα βήμα θα αρχίσουν οι άνθρωποι να ξανακυκλοφορούν. Να ξαναέρθετε», τους προέτρεψε.

Ενώ η γειτονιά ζούσε τους γνώριμους ρυθμούς της (Κινέζοι περνούσαν με τα καρότσια τους, Πακιστανοί με σακουλάκια γεμάτα μπαχάρια και λαχανικά κι ένας ρακοσυλλέκτης ήταν απορροφημένος στο ξεψάχνισμα των σκουπιδιών), μια ομάδα νέων παιδιών -σπουδαστές δραματικών σχολών, ηθοποιοί, δημοσιογράφοι- περίμεναν καθισμένοι στα σκαλάκια της Διπλαρείου Βιοτεχνικής Σχολής να αρχίσει η παράσταση.

Τρεις κάμερες είχαν ήδη στηθεί απέναντι από ένα κασετόφωνο, 16 σχολικές καρέκλες κι ένα θρανίο στο πεζοδρόμιο της Διπλαρείου, το σκηνικό εντός του οποίου οι Ηρώ Μπέζου, Προκόπης Αγαθοκλής, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος και Αμαλία Τσεκούρα, φορώντας τα casual ρουχαλάκια τους, θα αναβίωναν με σύγχρονο μινιμαλιστικό τρόπο τον τραγικό μύθο. Παραπλανώντας ακόμη και Αθηναίους που περνώντας δεν καταλάβαιναν ότι παίζεται θέατρο! Συνεχίστε να διαβάζετε »

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφαγίδα του βάνει.

Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μέσ’ απ’ τα πράγματα,
ποτισμένη απ’ τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενητειά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ’ την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ’ αγγίξει:
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες τη δική σου σιωπή.

Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
τη δικιά σου
που είναι απέρριτη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια με την νύχτα, αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Απόμακρη και τοσηδά και απ’ τα αστέρια φτιαγμένη
είναι η δικιά σου σιωπή.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο – μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.

***

Πάμπλο Νερούδα –

Είκοσι Ερωτικά Ποιήματα και Ένα Τραγούδι Χωρίς Καμμιάν Ελπίδα (2005)
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

“[…]

Η Μανησά ήταν ένα απ’ τα σημαντικότερα εμπορικά σταυροδρόμια, στο κέντρο της δυτικής ακτής, απ’ όπου πέρναγε ήδη η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή που είχε ξεκινήσει από τη Σμύρνη. Στο σταυροδρόμι αυτό συναντούσες καραβάνια από κάθε κατεύθυνση και για κάθε προορισμό. Από τη μια Αϊβαλί, Σμύρνη, Αϊδίνι, Μούγγλα. Από την άλλη ένας δρόμος για Ακ Χισάρ και Κιρκαγκάτς, που έφτανε στην Πόλη και τέλος ένας τρίτος για Κασσαμπά, Αλά Σεχίρ, Ικόνιο μέχρι βαθιά στην Καισάρεια. Δεν υπήρχε μέρα που να μην περνούσαν δυο και τρία καραβάνια και δεν υπήρχε νύχτα που να μη διανυκτέρευε τουλάχιστον ένα. Ερχόντουσαν φορές που απ’ τις πολλές καμήλες δεν αναγνώριζες το πρόσωπο της πόλης. Ταχυδρομικές άμαξες, καρότσες, αραμπάδες και ταλίκες συμπλήρωναν το πήγαινε έλα των καραβανιών που πέρναγαν μέσα από την πόλη.

Σ’ όλο το βιλαέτι της Σμύρνης το μαλακό κλίμα και τα γόνιμα εδάφη, που ποτίζονταν απ’ τα νερά του Έρμου και του Μαίανδρου, επέτρεπαν σε ατέλειωτες εκτάσεις την καλλιέργεια των αμπελιών, της ελιάς, των καπνών και της συκιάς. Από κοντά ερχόταν το κριθάρι, το σουσάμι και το βαμβάκι, που στέριωσε γύρω από τη Σμύρνη τις πιο δυναμικές υφαντουργίες και κλωστήρια. Όσπρια, καλαμπόκι, μετάξι και παπαρούνα πιάναν τις υπόλοιπες εκτάσεις στο βιλαέτι. Στην περιοχή της Μανησάς βγαίναν όλα τα αγαθά, κάπως λιγότερο η ελιά. Πρώτη και καλύτερη η σταφίδα η σουλτανιά κι αμέσως μετά τα δημητριακά και το σουσάμι. Ακόμα τροφοδοτούσαμε την αγορά της Σμύρνης μ’ αχλάδια, δαμάσκηνα, ρόδια, κάστανα, κυδώνια και φυσικά σύκα. Όπως έλεγε ο Αντών-εφέντης: «Τίποτα δε μας λείπει από τον αραμπά κι όλα μας περισσεύουν». Κι όμως σε μια στροφή έφυγε η ρόδα του αραμπά και τον πήρε από κάτω.

[…]

Από το βιβλίο Η αναζήτηση (1998) του Νίκου Θέμελη”

via greek-translation-wings.blogspot.com

Εφυγε ο Νίκος Θέμελης, έσβησε το ίδιο αθόρυβα όσο έζησε, αφησε πίσω του μια γεμάτη ζωή  την οποία χαρακτήριζε το ήθος, η εντιμότητα και η σεμνότητά του, και πολλές ζωές μέσα στα μυθιστορήματά του που θα μας ακολουθούν μαζί με τις αφηγήσεις και τις μνήμες για αλλες  εποχές  χαμένες στην αχλή της ιστορίας.

Χάσαμε πάλι αυτό το δείλι.
Κανέις δε μας είδε απόψε με ενωμένα τα χέρια
ενώ η γαλάζια νύχτα έπεφτε πάνω στον κόσμο.

Από το παράθυρο μου είδα
τη γιορτή της δύσης πάνω στους μακρινούς λόφους.

Καμιά φορά σαν ένα νόμισμα
άναβε ένα κομμάτι ήλιου ανάμεσα στα χέρια μου.

Εγώ σε θυμόμουνα με την ψυχή σφιγμένη
από εκείνη τη θλίψη μου που εσύ ξέρεις.

Τότε πού ήσουνα;
Ανάμεσα σε ποιους ανθρώπους;
Λέγοντας ποια λόγια;
Γιατί θα έρθει σε ένα ξαφνικά όλος ο έρωτας
όταν νιώθω θλιμμένος, και σε νιώθω μακρινή;

Το βιβλίο που πάντα παίρνουμε το δείλι έπεσε,
και το παλτό μου κύλησε στα πόδια μου σαν λαβωμένος σκύλος.

Πάντα, πάντα απομακρύνεσαι τα βράδια
εκεί που τρέχει το δείλι σβήνοντας αγάλματα.

Χάσαμε πάλι αυτό το δείλι, Πάμπλο Νερούδα

Yuki Kajiura, Violin  από το φτερό του καρχαρία