HocusPocusCorpus

32 μαθητές-μαθήτριες από τη Γάζα   γράφουν για τη ζωή τους .

Θεατρικά & εικαστικά δρώμενα 17 Οκτωβρίου 2010 ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο

Οργάνωση: Θέατρο ASHTAR της Παλαιστίνης

Στην Ελλάδα: Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Σέρρες, Κέρκυρα, Πρέβεζα, Χίο, Ρόδο

και σε ολόκληρο τον κόσμο από διάφορους φορείς

και στις 29 Νοεμβρίου 2010 στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη.

Από τον Νοέμβριο 2009 μέχρι τον Απρίλιο 2010, με τη βοήθεια ενός θεατροπαιδαγωγού και ενός ψυχολόγου, 32 νέοι και νέες 13-17 ετών στη Γάζα επεξεργάστηκαν και κατέγραψαν σε μορφή μονολόγων τις εμπειρίες, τις σκέψεις, τις ελπίδες, τα όνειρα και τους φόβους τους κατά τη διάρκεια και μετά την εισβολή και τον πόλεμο τον Δεκέμβριο του 2008. Η προσέγγιση έγινε με τη βοήθεια τεχνικών του Θεάτρου του Καταπιεσμένου του Αουγκούστο Μποάλ, της Δραματοθεραπείας και των Αφηγήσεων-Παραμυθιών.

Οι ιστορίες τους θα παρουσιαστούν θεατρικά στις 17 Οκτωβρίου 2010 ταυτόχρονα στην Παλαιστίνη και σε ακόμα 30 χώρες. Οι εκδηλώσεις θα ξεκινήσουν στην παραλία της Γάζας στις 10π.μ. όπου χάρτινα καραβάκια με τα κείμενα των μαθητών θα ταξιδέψουν στη θάλασσα.

Αργότερα, στις 29 Νοεμβρίου 2010 μια ομάδα νέων από αυτές τις χώρες θα ταξιδέψουν στη Νέα Υόρκη για να παρουσιάσουν τους Μονολόγους σε διάφορες γλώσσες στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στην ετήσια συνεδρίαση της για το Παλαιστινιακό ζήτημα.

Ταυτόχρονα οι Μονόλογοι απ τη Γάζα θα αποτελέσουν αφορμή για επικοινωνία μαθητών από διάφορα μέρη του κόσμου και για δημιουργία εκπαιδευτικών προγραμμάτων σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολέμου-βίας, διαπολιτισμικότητας κ.ά.

Πρόκειται για ένα διεθνές πρόγραμμα του θεάτρου ASHTAR της Παλαιστίνης το οποίο στην Ελλάδα συνεργάζεται με  το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση. (www.TheatroEdu.gr)

από το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

Με ιδιαίτερη συγκίνηση διάβασα χθες στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής (Θεσσαλονίκη) μια κρτιτική για την παράσταση “Το τάβλι” του Δημήτρη Κεχαΐδη σε σκηνοθεσία Άρη  Ρέτσου. Και συγκινήθηκα γιατί η κριτική ήταν γραμμένη από Τον αγαπημένο μου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο. Χρόνια έχω να τον δω, ακόμα περισσότερα να του μιλήσω ή να τον ακούσω στο αμφιθέατρο, κρατώ ακόμα όμως την ένταση με την οποία έκανε μάθημα, την όρεξη και το συναίσθημα  που μετέφερε , τις άπειρες γνώσεις και την αγάπη του για το αντικείμενό του. Tη ζούσε την παράδοση στο αμφιθέατρο. Zούσε για την παράδοση στο αμφιθέατρο. Οι συμφοιτήτριες έγραφαν ακόμα και τις ανάσες που έπαιρνε μιλώντας, εγώ απλά ξεχνιόμουν ακουγοντάς τον και ταξίδευα ήθελα να συμμετέχω στα ταξίδια του. (Γι αυτό ποτέ δεν είχα σημειώσεις, αν και δεν έχανα παράδοση…). Πάντα πολυπράγμων και πάντα πολυγραφότατος. Σήμερα ξαναγύρισα στα έδρανα  στο μάθημά του, γιατί  είναι τα γενέθλιά του και ήθελα απλά να του πω κάτι που δεν του είχα πει τότε : “Σ’ ευχαριστώ, για το ταξίδι και τους ούριους άνεμους που έστειλες τότε κι ακόμα μας συνοδεύουν. Να σαι πάντα καλά”

Ενα αλλιώτικο τάβλι

του Σάββα Πατσαλίδη, ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Εκείνους που γνωρίζουν τη δουλειά του Αρη Ρέτσου ώς τώρα ίσως και να τους ξένισε η επιλογή του να ανεβάσει το ρεαλιστικό «Τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη. Με αυτό δεν υπονοώ βεβαίως οτιδήποτε για την αξία του έργου. Αλλωστε το γεγονός ότι κάθε τόσο όλο και κάποιος το κάνει παράσταση, κάτι λέει για τις αντοχές του στο χρόνο. Πολλά από τα θέματα που καυτηριάζει δεν εξέλιπαν. Και οι δωσίλογοι υπάρχουν και οι ρουφιάνοι, οι κομπογιαννίτες, οι ψευτόμαγκες, οι καφενόβιοι, οι αεριτζήδες, οι ονειροπόλοι. Μάλιστα, σήμερα με το φιάσκο της οικονομίας, η παρουσία τύπων όπως ο Κόλιας και ο Φώντας (Γιάννης Μόρτζος και Νικήτας Τσακίρογλου στο πρώτο ανέβασμα του έργου στο Θέατρο Τέχνης το 1972) είναι πιο έντονη από ποτέ. Το θέμα είναι πώς τους ζωντανεύει κάποιος στο σανίδι, ώστε να μην προδίδονται οι ρυτίδες της πρώτης σύλληψής τους. Πού βρίσκει τις γέφυρες; Γιατί το κατά πόσο ένα έργο μας αφορά ή όχι δεν έχει να κάνει μόνο με τις ιδέες και τους χαρακτήρες που τις κουβαλούν, αλλά και με το σύνολο της αισθητικής του. Και το «Τάβλι», όπως και να το δει κανείς, αισθητικά τουλάχιστον είναι εγκλωβισμένο στα ηχοχρώματα μιας άλλης εποχής, μιας άλλης Ελλάδας. Το χιούμορ του, η γλώσσα του, οι εικόνες και ρυθμοί του φωνάζουν από μακριά την ηλικία τους. Γι’ αυτό και θεωρώ πως κάθε καινούργιο ανέβασμά του απαιτεί και ένα είδος γενναίου λίφτινγκ.

Ο Ρέτσος δεν έδειξε να φοβάται την ηλικία του. Πίστεψε στα μηνύματά του, στους εσωτερικούς του χυμούς και στη συγχρονικότητά του, και πήρε το ρίσκο. Και κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, θα ‘λεγα πως κέρδισε στα περισσότερα σημεία.

Μια παράσταση έξω από τα τείχη Συνεχίστε να διαβάζετε »

Θέατρο σε γκαρσονιέρες, πατάρια και φουαγέ, συναυλίες σε «ροκ τρύπες» και ατμοσφαιρικά μπιστρό περιορισμένων θέσεων είναι η απάντηση που δίνουν όλο και περισσότεροι ηθοποιοί και τραγουδιστές στην κρίση.

Ηταν Φεβρουάριος του 2008, ημέρα Σάββατο, κατά την οποία «οι κυρίες με τις γούνες» κάνουν παραδοσιακά την επέλασή τους στις θεατρικές σκηνές της Αθήνας. Μια συμπαθής κυρία με γούνα βιζόν και ασορτί καπέλο ετοιμαζόταν να ανεβεί στην επάνω σκηνή του Θεάτρου Χώρα, προκειμένου να παρακολουθήσει την παράσταση «Χοντροί άντρες με φούστες». Μόνο που κανείς δεν την είχε προειδοποιήσει ότι τα σκαλιά που έπρεπε να ανεβεί και η ξύλινη γέφυρα που έπρεπε να διασχίσει ώσπου να καθήσει στη θέση της ήταν παιχνιδάκι για το νεανικό- κατά κύριο λόγο- κοινό της παράστασης, όχι όμως και για την ίδια. Ο μονόλογός της όσο πάσχιζε να ανεβεί, ήταν απολαυστικός: «Καλέ,πού μας πάνε;Τι είναι αυτός ο περιστερώνας;Πρέπει να ΄χεις κάνει λοκατζής για να δεις μια παράσταση;».

Δύο χρόνια αργότερα, με την οικονομική κρίση να θερίζει και να φοβερίζει, οι… περιστερώνες, όπως τόσο εύστοχα τους βάπτισε η συγκεκριμένη θεατής, έχουν πολλαπλασιαστεί. Αλλοι σε πατάρια, άλλοι σε υπόγεια και ισόγεια, όλοι πάντως αντιτίθενται στις συχνά παράλογες οικονομικές απαιτήσεις των μεγάλων χώρων- τα ενοίκια των «παραδοσιακών» θεάτρων παραμένουν απλησίαστα. Η τάση της καμαρούλας που άρχισε από το θέατρο, επεκτείνεται με γοργούς ρυθμούς και στα μουσικά live, με όλο και περισσότερους ερμηνευτές να βρίσκουν απάνεμο λιμάνι σε ατμοσφαιρικά μπαράκια, ποντάροντας στη λογική του unplugged και όχι της πολυμελούς μπριζωμένης μπάντας. Σε τέτοιους χώρους, η είσοδος είναι ελεύθερη και το κοινό μπορεί να στριμώχνεται λίγο παραπάνω, αλλά τουλάχιστον δεν κλαίει τα λεφτά του. Και τις περισσότερες φορές, περνά πολύ καλύτερα απ΄ ό,τι σε ένα πολυδιαφημισμένο χαοτικό θέαμα με προπώληση που έχει ξεκινήσει πριν από έναν χρόνο. Ενδιαφέροντα θεάματα σε συσκευασία τσέπης…

Διαβάστε περισσότερα για ΠΕΝΤΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΘΕΑΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Της ΑΣΤΕΡΟΠΗΣ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ | Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2010  ΤΟ ΒΗΜΑ

Δελφοί

( πηγή κειμένου : in.gr, πηγή φωτογραφίας : terra computerata)

Τους βασικούς άξονες των αλλαγών που θα προκύψουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση περιέγραψε την Κυριακή ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στη συνάντηση των Δελφών. Οι προτάσεις της κυβέρνησης τίθενται σε διάλογο, ο οποίος θα διαρκέσει  ένα τρίμηνο και θα καταλήξει σε νόμο-πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Χαρακτήρισε αναγκαία τη διά βίου μάθηση και έκανε λόγο για κατάρριψη των τειχών μεταξύ των βαθμίδων εκπαίδευσης, για να είναι απρόσκοπτη η γνώση, υπό καθεστώς όμως πιστοποίησης των γνώσεων που λαμβάνει ο πολίτης σε οποιαδήποτε ηλικία.

Σταχυολογώντας :

• νέα μορφή εισαγωγής απευθείας στα πανεπιστήμια, και όχι σε σχολές ή τμήματα όπως γίνεται σήμερα
• ανάγκη να υπάρξει «Καλλικράτης» στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ( συγχώνευση , συνένωση  ακόμη και κατάργηση  τμημάτων)
• διεθνοποίηση των ιδρυμάτων και ουσιαστική συμμετοχή, γαι ν ανοιξουν τα συνορα
• καθιέρωση της κάρτας ή του κουπονιού του φοιτητή «που θα του δίνει πρόσβαση σε όλες τις παρεχόμενες υπηρεσίες» Η φοίτηση ενός εκάστου θα «μεταφέρει» στο ίδρυμα υποδοχής του το ποσό που αντιστοιχεί στην εκπαίδευσή του.

Επιγραμματικά, οι 14 ενότητες του διαλόγου, οι οποίες θα είναι τα υπό συζήτηση ζητήματα για το νέο νόμο, είναι οι εξής:

Συνεχίστε να διαβάζετε »