HocusPocusCorpus

Παλιό και κατατοπιστικό το βίντεο. Αρχικά κυκλοφορούσα στη φάση 1. Ζωσμένη λαπ τοπ, προτζέκτορα, τα απαραίτητα cd ή dvd  στα χέρια, με ενοχλούσε που δεν ήμουν χταπόδι να μετακινώ περισσότερα από όσα ήδη κουβαλούσα. “Στήσιμο” στην τάξη και προβολή. Εγώ δημιουργούσα, εγώ έδειχνα , τα παιδιά εντυπωσιάζονταν!!! Ηταν η φάση του “ό,τι δεν βλέπεις, δεν το καταλαβαίνεις, άρα εγώ σου δείχνω και έτσι έχεις μια εικόνα.

Μερικές φορές τους κατέβαζα στο εργαστήρι των υπολογιστών -που με κόπο και πόνο είχαμε στήσει εκείνο το μακρινό Πάσχα- και  αφού εγώ πάλι είχα ανοίξει τους υπολογιστές και βρει την προς μελέτη ιστοσελίδα, τους ανακοίνωνα τι θα ψάξουν και τα παιδιά αναζητούσαν εικόνες και πληροφορίες. Κάτι με ενοχλούσε , αλλά δεν ήξερα και τι άλλο μπορώ να κάνω. Η 2η φάση, πάλι δασκαλοκεντρικό το μοντέλο και κατευθυνόμενο.

Μετά πέρασα το κατώφλι της 3ης φάσης. Δημιουργία ιστολογίου και wiki!!!!!! Και το θαύμα έγινε! Τα μάτια τους είναι αυτό που με εντυπωσίασε. Άστραψαν. Χάθηκαν τα χασμουρητά! Δεν χρειάστηκε ιδιαίτερη προσπάθεια για να τους πείσω να δημιουργήσουν μια παρουσίαση για κάποιον ποιητή ή για τη χλωρίδα μιας χώρας ή για να γράψουν ένα συνεργατικό κείμενο!!! Άρχισα να παίζω κι εγώ πια, να κουράζομαι λιγότερο, να παρατηρώ με χαμόγελο ότι το εξάωρο κυλούσε σα νερό. Πριν χρειαζόταν να  πω κάτι 10 φορές για να γίνει. Τώρα πια έφτανε η μια και μοναδική φορά και αρκετές δεν προλάβαινα να τελειώσω την φράση, ιδέες ξεπετάγονταν και ανταλλάσσονταν. Ακόμα και το : “Θα με περιμένετε έξω από την αίθουσα των υπολογιστών την 4η ώρα, σιωπηλά” έφτανε. Ηταν όλοι  και όλες εκεί με τα τετράδια, τα φλασάκια τους, το μολύβι τους, καθισμένοι και περιέργως ήσυχοι. Την αναμονή αυτή την είχα ξανασυναντήσει  σε ένα λύκειο του εξωτερικού πο υεπισκέφτηκα , όμως, τα μικρά μου ήταν μόλις έκτη τάξη.

Φέτος με ακόμη μικρότερα, αρχίζουμε δειλά δειλά και με ιδιαίτερη χαρά από τη φάση 3 πια. Ομάδες και με οδηγό τη φαντασία.

Κι εκεί που πετούσα από σύννεφο σε σύννεφο και μοίραζα χαμόγελα και συγκρατούσα δημιουργική  αγωνία για το πώς θα εξελιχθούν φέτος τα πράγματα, κουτούλησα σε τοίχο. Μάλιστα, τοίχο πάνω στα σύννεφα. Υπάρχουν και τέτοιοι εκεί πάνω και αρχικά πάγωσα αλλά μετά στεναχωρήθηκα. Λύκειο πια οι παλαιότεροι μαθητές, ήρθαν να ξαναδούν  την πρώτη τους “φωλιά” και μου το είπαν. Άλλοι με πίκρα , άλλοι ενοχλημένοι. Στο σχολείο τους είχε δηλώσει ……”το μάθημα της Γλώσσας και Κειμένων Νεοελληνικής” : “Δεν μ ενδιαφέρει ποιοι παρακολουθείτε, μπορείτε και να ζωγραφίζετε. Μ ενδιαφέρει να κάνετε ησυχία, για να κάνω το μάθημά ΜΟΥ” .

Ας ενημερώσει κάποιος ότι δεν είναι μάθημα κανενός/μιας, αλλά των ΠΑΙΔΙΩΝ και αυτά θα πρέπει να ερωτηθούν γιατί βαριούνται, και “εγώ” θα πρέπει να έχω την ευελιξία ν αλλάζω για να κερδίσω το ενδιαφέρον, σαν τον ηθοποιό, που στόχος του είναι να αρπάξει το θεατή από το γιακά και να μην τον αφήσει παρά στο τέλος της παράστασης, αλλιώς θεωρεί ότι απέτυχε.

Όχι τίποτα άλλο αλλά το κουτούλημα στα σύννεφα πονάει  και θα βγάλω το ΠΣΚ με ένα καρούμπαλο ευδιάκριτο…..

Πού το ξετρύπωσε η Έλενα Ελληνιάδου δεν έχει σημασία, αυτό που έχει σημασία είναι ότι συνδυάζει δυο τραγούδια που για πολλούς/ές από μας  σημάδεψαν/χαρακτήρισαν την εφηβική ηλικία. Το πέρασμα από το ένα είδος ακούσματος στο άλλο, την συνειδητοποίηση που έρχεται μέσα από την ενηλικίωση…. Μετά μπήκαμε στο …χώρο …. και τώρα πια είμαστε στην αντίπερα όχθη, ή όχι ελπίζω, τουλάχιστον προς το παρόν…..

Νωρίτερα σήμερα η Google ανακοίνωσε μια νέα λειτουργία στα Google Docs , η οποία θα βελτιώσει τη χρήση τους  όταν χρησιμοποιούμε εικόνες σε έγγραφα (Google Docs) . Από σήμερα λοιπόν μπορουμε να τοποθετούμε εικόνες από τον υπολογιστή  απευθείας σε ένα google έγγραφο, απλά “σέρνοντάς” τες (drag).

Περιμένουμε  να προστεθεί και στις παρουσιάσεις των Google Docs (presentations)  το ίδιο χαρακτηριστικό,  ώστε απλά να “τραβάμε”  (drag) εικόνες όχι μόνο από ιστοσελίδες(όπως συμβαίνει μέχρι τώρα) αλλά και από τον υπολογιστή  και να τις τοποθετούμε στις παρουσιασεις.

Το χαρακτηριστικό αυτό δεν δουλεύει στον Internet Explorer αλλά στους Firefox, Chrome, or Safari.

΄Εγινε με  3D γραφικά καιαναπαριστά μια τάξη. Όταν τη ζεις σου φαίνεται απαίσια, εδώ στην αναπαράσταση όμως αφήνει ένα άρωμα παλιάς εποχής  μαζί με τη σέπια που σε μαγνητίζει .

Εδώ η δημιουργία της “εικονικής τάξης” του παρελθόντος.

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του “Όλα είναι θέμα παιδείας”

Διαβάζουμε στην ανοιχτή επιστολή του Συλλόγου Καθηγητών Πληροφορικής Δυτικής Κρήτης προς την υπουργό Παιδείας που δημοσιοποιήθηκε στο esosOnline:

Αξιότιμη Κα Υπουργέ

Πριν λίγες μέρες μέσα από κάποια sites κυκλοφόρησε μια πρόταση για την δομή του νέο Λυκείου. Αμέσως το Υπουργείο έσπευσε να δηλώσει πως αυτό είναι μια σκέψη μιας ομάδας εργασίας και πως το οποιοδήποτε σχέδιο νόμου θα έρθει για διαβούλευση προς κάθε ενδιαφερόμενο.

Όποια και να είναι η αλήθεια, αυτό που βλέπει ο καθένας με μια πρώτη ματιά είναι ότι στο ριζικά αναμορφωμένο πρόγραμμα σπουδών, αυτό που κυριαρχεί είναι η παντελής έλλειψη μαθημάτων που έχουν να κάνουμε με τις νέες τεχνολογίες και την Πληροφορική. Είναι τουλάχιστον αστείο στο καινούργιο ψηφιακό σχολείο που ευαγγελίζεται το υπουργείο να απουσιάζουν τέτοια μαθήματα. Το υπουργείο βέβαια, θα αντιτάξει πως η πληροφορική έχει βρει ποια την θέση της στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο και στο νέο Λύκειο δεν υπάρχει χώρος γι’ αυτήν.

Εμείς όμως σαν καθηγητές πληροφορικής έχουμε χρέος να κάνουμε σε όλους ξεκάθαρο πως άλλο ο χειρισμός των υπολογιστών στην καθημερινή ζωή και εργασία και άλλο πράγμα η επιστήμη της πληροφορικής. Ο μαθητής στο Δημοτικό λόγω της ηλικίας του αλλά και του γνωστικού του επιπέδου δεν μπορεί να προχωρήσει πέρα από πράγματα που θα τον κάνουν να χρησιμοποιεί τον υπολογιστή  σαν εργαλείο της καθημερινότητας του αλλά και σαν μέσο υποστήριξης της μάθησης. Στο γυμνάσιο μπορεί να προχωρήσει σε λίγο βαθύτερες έννοιες και ταυτόχρονα να ολοκληρώσει τον «ψηφιακό αλφαβητισμό» του, αποκτώντας και το αντίστοιχο πιστοποιητικό όπως  εξάγγειλε το υπουργείο, υιοθετώντας μια πάγια θέση μας.

Όμως εμείς θα μείνουμε εκεί; Έτσι θα προχωρήσουμε στην νέα εποχή όταν οι αντίστοιχες χώρες από τον ψηφιακό αλφαβητισμό περνάνε στην «ψηφιακή ευχέρεια» (digital literacy). Ο μαθητής του Λυκείου, έφηβος και με προχωρημένο τρόπο σκέψης είναι πια έτοιμος να γνωριστεί με την πληροφορική ως επιστήμη. Στόχος μας να αρχίσει να μιλάει την «γλώσσα» του υπολογιστή ώστε σιγά σιγά  να πάψει να είναι καταναλωτής των υπηρεσιών που του προσφέρουν άλλοι για τον υπολογιστή του αλλά να αρχίσει να λειτουργεί σαν δημιουργός με τον υπολογιστή πια να έχει θέση εργαλείου που θα υλοποιήσει τις ιδέες του.

Αν το νέο σχολείο έχει σαν κυρίαρχο «μότο» του, την εμβάθυνση του ανθρώπου στις γλώσσες, δηλαδή στην δική του γλώσσα για να εκφράζει τις σκέψεις  και τα συναισθήματά του και τις ξένες γλώσσες για να επικοινωνεί με τον υπόλοιπο κόσμο, δεν μπορεί να μην γνωρίζεται και με την «γλώσσα» του υπολογιστή, του εργαλείου που θα δώσει διέξοδο στην δημιουργικότητα του νέου ανθρώπου.

Ψηφιακό Σχολείο χωρίς Πληροφορική γίνεται;

Βέβαιοι λοιπόν πως σε μια εποχή που ευαγγελιζόμαστε το ψηφιακό σχολείο, εισάγουμε διαδραστικούς πίνακες στην διδασκαλία, εξαγγέλλουμε το ψηφιακό βιβλίο και τίθεται πανευρωπαϊκά ο στόχος της γεφύρωσης του ψηφιακού χάσματος, δεν μπορεί να υπάρξει Λύκειο που να μην εισάγει τον μαθητή στην επιστήμη της πληροφορικής. Είμαστε έτοιμοι, ανάλογα με την σχεδιαζόμενη μορφή του νέου σχολείου, να προτείνουμε  τα μαθήματα που πρέπει να ενταχθούν σ’ αυτό. Νομίζουμε  πως βήματα που θα μας οδηγήσουν χρόνια πίσω, πριν από την καθιέρωση της ειδικότητας του καθηγητή πληροφορικής στην Β/θμια Εκπ/ση, δεν είναι δυνατόν να γίνουν αντικείμενο σοβαρής συζήτησης ειδικά τώρα που σε περίοδο κρίσης όλοι μαζί ψάχνουμε να βρούμε το φως στο τούνελ, εμείς να αποφασίζουμε να γυρίσουμε ψηφιακά στην εποχή της δάδας.

Με τιμή

Σύλλογος Καθηγητών Πληροφορικής Δυτικής Κρήτης

Με αφορμή το νέο μάθημα που ακούει στο όνομα Τ.Π.Ε. στα “Πιλοτικά Ολοήμερα Δημοτικά Σχολεία”, θα σταθώ στην αναφορά της επιστολής στο Δημοτικό Σχολείο. Αναρωτιέμαι λοιπόν κατά πόσο είναι σε θέση ο κλάδος των εκπαιδευτικών Πληροφορικής να ανταποκριθεί στο δεύτερο σημείο που αφορά στο Δημοτικό Σχολείο, στηνανάδειξη των Τ.Π.Ε. δηλ. ως  μέσου υποστήριξης της μάθησης. Με ένα διήμερο επιμόρφωσης; Μήπως θα πρέπει τα Π.Τ.Δ.Ε. να ανοίξουν τις πόρτες τους στην εν λόγω ειδικότητα αφού η γνώση της διδακτικής των επιμέρους γνωστικών αντικειμένων αποτελεί ουσιαστική προϋπόθεση για την επίτευξη αυτού του στόχου;

Και επαυξάνοντας θα σημειωνα μήπως πρέπει πια τα Α.Ε.Ι να εισάγουν κατεύθυνση “εκπαιδευτική” (παιδαγωγικά μαθήματα) για όσους ενδιαφέρονται να σταδιοδρομήσουν στην εκπαίδευση;