ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΟΡΗΣΟΥ
Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Το tango της προσωπικής αντωνυμίας – Tango Mnémotechnique
16 Μαρ 2014

Το tango της προσωπικής αντωνυμίας – Tango Mnémotechnique

Συντάκτης: Αρετή Κάρκου | Κάτω από: Αρχαία Ελληνική Γλώσσα Β΄ Γυμνασίου

Προσωπικές λέγονται οι αντωνυμίες που φανερώνουν τα τρία πρόσωπα του λόγου

προσωπική αντωνυμία
Ενικός αριθμός
α’ πρόσωπο β’ πρόσωπο γ’ πρόσωπο
Ονομαστική ἐγὼ σὺ
Γενική ἐμοῦ, μου σοῦ, σου (οὗ)
Δοτική ἐμοί, μοι σοί, σοι οἷ, οἱ
Αιτιατική ἐμέ με σέ, σε (ἕ)
Πληθυντικός αριθμός
Ονομαστική ἡμεῖς ὑμεῖς (σφεῖς)
Γενική ἡμῶν ὑμῶν (σφῶν)
Δοτική ἡμῖν ὑμῖν σφίσι(ν)
Αιτιατική ἡμᾶς ὑμᾶς (σφᾶς)

Πηγή: Ιστορία-Λογοτεχνία Γυμνάσιο Μανιάκων

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Στρατής Μυριβήλης, Τα ζα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γ΄ Γυμνασίου σελ.161
13 Μαρ 2014

Στρατής Μυριβήλης, Τα ζα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γ΄ Γυμνασίου σελ.161

Συντάκτης: Αρετή Κάρκου | Κάτω από: Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γ' Γυμνασίου

9789990500288Στρατής Μυριβήλης, Τα ζα (Η ζωή εν τάφω)

Το ηλεκτρονική βιβλίο

Στράτης Μυριβήλης, Τα ζα. Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γ΄ Γυμνασίου from Τσατσούρης Χρήστος, Γυμνάσιο Μαγούλας Δυτικής Αττικής

Ο Στράτης Μυριβήλης, ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της γενιάς του ΄30, αντιμιλιταριστής πατριώτης και λυρικός πεζογράφος του Αιγαίου, ένας «αδιάλλακτος της λογοτεχνίας» σε συνεχή αναζήτηση της ελληνικότητας, γεννήθηκε στην υπόδουλη ακόμη Συκαμιά της Λέσβου το 1890. Ανήκει στη γενιά εκείνη που πολέμησε για την ανόρθωση του ελληνισμού κατά τους βαλκανικούς πολέμους, που παρακολούθησε με πόνο τη Μικρασιατική Καταστροφή και την κατάρρευση της Μεγάλης Ιδέας και τελικά στράφηκε σε έναν ενδοσκοπικό εθνικισμό, αναζητώντας με πάθος τα διακριτικά της ελληνικής συνείδησης στην ελληνική γη και στη λαϊκή παράδοση.

Συνεργάστηκε με εφημερίδες όπως η Καθημερινή, η Εθνική, η Ακρόπολις, η Πρωία, η Απογευματινή, η Ελευθερία και περιοδικά όπως ο Θεατής, η Νέα Εστία, η Ελληνική δημιουργία, ο Ακρίτας, τα Στρατιωτικά Νέα. Εργάστηκε επίσης στο Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών, στη Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων .
Υπήρξε μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Ακαδημίας Αθηνών και τιμητικό μέλος του Διεθνούς Ινστιτούτου Γραμμάτων και Τεχνών. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας (1940 για το Γαλάζιο βιβλίο) και το Σταυρό του Ταξιάρχη του Βασιλικού Τάγματος του Γεωργίου Α΄ (1959). Πέθανε άρρωστος από βρογχοπνευμονία στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού στην Αθήνα.
Στα πρώτα του βήματα συνδέθηκε με τη λογοτεχνική γενιά του 1920, η οποία δέχτηκε έντονη την επίδραση του Κωστή Παλαμά των κοινωνικοπολιτικών γεγονότων των αρχών του αιώνα (Ελληνοτουρκικός Πόλεμος του 1897, Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, Μικρασιατική Καταστροφή). Σύντομα ωστόσο αποδεσμεύθηκε από την απαισιόδοξη κοσμοθεωρία των συγχρόνων του και αναδείχθηκε ως ένας από τους μεγαλύτερους αντιμιλιταριστές συγγραφείς της Ευρώπης και πρόδρομος της γενιάς του Τριάντα. Σταθμό στην πρώτη αυτή φάση της δημιουργίας του αποτέλεσε η Ζωή εν Τάφω, που εγκαινίασε τη σύγχρονη ελληνική αντιπολεμική λογοτεχνία. Το έργο Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια (1932) αντιμετωπίστηκε από την κριτική ως μεταβατικό στάδιο προς τη δεύτερη περίοδο της συγγραφικής του δραστηριότητας (1933-1949), στην οποία κυριαρχεί η τάση προς άρνηση του παρόντος και στροφή προς την παιδική ηλικία, τάση που άσκησε επιρροή και στο γλωσσικό και υφολογικό πεδίο του έργου του. Στη δεύτερη αυτή περίοδο ανήκει το μυθιστόρημά του η Παναγιά η Γοργόνα. Τέλος στην τρίτη περίοδο του έργου του (1949-1969) ο Μυριβήλης στράφηκε προς μια ποικιλία θεμάτων, στόχων και εκφραστικών μέσων. Εδώ εντάσσονται οι συλλογές διηγημάτων του Το πράσινο βιβλίο , Το γαλάζιο βιβλίο, Το κόκκινο βιβλίο και Το βυσσινί βιβλίο.

Πηγές:

Προτεινόμενες ηλεκτρονικές διευθύνσεις (βίντεο):

Εισαγωγικά στοιχεία

Η ζωή εν τάφῳ εντάσσεται στο πνεύμα της αντιπολεμικής λογοτεχνίας που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1918). Πρόκειται για τη λογοτεχνία που ως βασική προϋπόθεση έχει να καταδικάσει τη φρίκη και τον παραλογισμό του πολέμου. Ο ίδιος ο Μυριβήλης, που είχε λάβει μέρος και στους βαλκανικούς πολέμους και στον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, καθώς και στη Μικρασιατική εκστρατεία, είχε γνωρίσει άμεσα τη φρίκη του πολέμου και των χαρακωμάτων και ουσιαστικά αυτή την άμεση εμπειρία μεταφέρει στο έργο τουΗ ζωή εν τάφῳ. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι, ενώ ήταν στρατιώτης στην περιοχή του Μοναστηρίου, το καλοκαίρι του 1917, πρωτοσχεδιάζει το αντιπολεμικό του μυθιστόρημα.
Για το βιβλίο στην Ιστοσελίδα για τον συγγραφέα εδώ
Η Αφήγηση
– Ο Μυριβήλης χρησιμοποιεί το εξής αφηγηματικό τέχνασμα: εισάγει και χρησιμοποιεί το πρόσωπο του λοχία Αντώνη Κωστούλα (φοιτητή από τη Λέσβο), που λειτουργεί ως persona του συγγραφέα. Ο λοχίας Κωστούλας, ευρισκόμενος στα χαρακώματα του μακεδονικού μετώπου, γράφει συνεχώς επιστολές με νοερό αποδέκτη την αγαπημένη του που ζει στη Λέσβο. Αυτές οι επιστολές (συνολικά 56), που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ένα είδος ανταποκρίσεων από το μέτωπο ή ένα είδος προσωπικού ημερολογίου, αποτελούν το υλικό που συνθέτει την αφήγηση στο πεζογράφημα.
 Συγκεκριμένα στο κείμενο του σχολικού βιβλίου:
– Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη. Ο πρωτοπρόσωπος ομοδιηγητικός αφηγητής εναλλάσσει το α΄ ενικό με το α΄ πληθυντικό πρόσωπο. Στην πρώτη περίπτωση ο αφηγητής εκφράζει πιο πολύ προσωπικές θέσεις και απόψεις, στη δεύτερη περίπτωση εκφράζεται ως μέλος του συλλογικού εμείς. Ωστόσο υπάρχουν και παράγραφοι (σκηνή της χαράδρας και σκηνή του βομβαρδισμού) όπου ο αφηγητής μοιάζει να αποσύρεται και η αφήγηση δίνει την εντύπωση ότι μετατρέπεται σε τριτοπρόσωπη.
– Η αφήγηση ακολουθεί γραμμική εξέλιξη και ο συνολικός μύθος είναι οργανωμένος σε πέντε αφηγηματικά στιγμιότυπα με τον ακόλουθο τρόπο:
1η αφηγηματική σκηνή: Οι δύο πρώτες παράγραφοι εκφράζουν τις σκέψεις του αφηγητή για την άδικη και αδικαιολόγητη συμμετοχή των ζώων στον πόλεμο.
2η αφηγηματική σκηνή : Η τρίτη παράγραφος αναφέρεται στην ταλαιπωρία των ζώων κατά τη μεταφορά τους στο μέτωπο των πολεμικών επιχειρήσεων. Το κυρίαρχο περιγραφικό στοιχείο εδώ είναι η απεικόνιση του φόβου μέσα στα έξαλλα μάτια των ζώων.
3η αφηγηματική σκηνή : Η τέταρτη παράγραφος του αποσπάσματος αποτελεί ένα είδος αγηγηματικής και λυρικής ανάπαυλας, όπου τα ταλαιπωρημένα από το πολυήμερο ταξίδι ζώα στρατοπέδευσαν και ξεκουράστηκαν.
4η αφηγηματική σκηνή : Είναι η κορυφαία σκηνή του αποσπάσματος που εκτείνεται σε τρεις σύντομες διαδοχικές παραγράφους και αναφέρεται, δίνοντας περιγραφικές λεπτομέρειες ωμού ρεαλισμού, στην εξόντωση των ζώων από τα εχθρικά αεροπλάνα.
5η αφηγηματική σκηνή : Η επιλογική σκηνή απεινονίζει μια ιλαροτραγική εικόνα, μέσα από την οποία καταφαίνεται σε ποιες καταστάσεις οδηγεί τον άνθρωπο ο παραλογισμός του πολέμου.
Ερμηνευτικά σχόλια
· Τα πέντε επιμέρους θέματα (οι σκέψεις του αφηγητή, η απάνθρωπη ταλαιπωρία των ζώων, η λυρική ερωτική ανάπαυλα, ο φρικτός θάνατος των ζώων, η ιλαροτραγική σκηνή του τέλους), που αναπτύσσονται διαδοχικά στο απόσπασμα, παρουσιάζουν έναν ιδιαίτερα προσεγμένο λογικό ειρμό και μια φυσική ροή και διασύνδεση.
· Στο κέντρο της αφηγηματικής ενότητας βρίσκεται η ειδυλλιακή σκηνή με τα ζώα, που ξεκουράζονται στη χαράδρα. Είναι η πιο ποιητική και λυρική σκηνή. Παραπέμπει άμεσα στην ομόλογη σκηνή από τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Σολωμού που τιτλοφορείται Πειρασμός . Αυτή η λυρική σκηνή συγκρινόμενη με την αμέσως προηγούμενη και επόμενη λειτουργεί μέσα στο κείμενο αντιθετικά.
· Στην καταληκτική σκηνή της ενότητας τρία στοιχεία (ο πανικός του στρατιώτη, το συρόμενο κομμένο κεφάλι του ζώου και τα γιουχαΐσματα των στρατιωτών) συνθέτουν μια ενιαία εικόνα μέσα από την οποία αναδίδεται τραγελαφικά-κωμικοτραγικά η φρίκη του πολέμου. Λεπτομέρεια με τη μεγαλύτερη ένταση: εκείνη που δείχνει το ζώο να κρατάει στα κλειδωμένα δόντια του μια τούφα κίτρινες μαργαρίτες ματωμένες (σκηνή περιγραφικού ρεαλισμού).
· Σε ολόκληρη τη σκηνή δεν υπάρχει πουθενά αντιπολεμική ρητορεία. Η καταδίκη του πολέμου λειτουργεί έμμεσα και πλάγια: όταν δείχνει κανείς τη φρίκη και την τραγωδία ενός πράγματος, ταυτόχρονα το καταδικάζει.
· Ο Μυριβήλης προβάλλοντας το θέμα της άδικης σφαγής των ζώων, δε θέλησε να εκφράσει τα φιλοζωικά του αισθήματα, αλλά να δείξει ότι ο πόλεμος δεν έχει λογική: περιέχει τη φρίκη του θανάτου, τον τρόμο και τον πανικό και καταργεί την ομορφιά της ζωής.
· Ο Μυριβήλης είναι δεινός χειριστής της γλώσσας. Αναδεικνύεται σε όλα του τα έργα κορυφαίος σε περιγραφική, λυρική και ποιητική αφηγηματική ικανότητα.
πηγή: Schoolbag.4x
Σχετικό έργο τέχνης η Γκουέρνικα του Πάμπλο Πικάσο
https://youtu.be/ThJqcMKZy8c

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η Μελίνα Μερκούρη για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα.
13 Μαρ 2014

Η Μελίνα Μερκούρη για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα.

Συντάκτης: Αρετή Κάρκου | Κάτω από: Ιστορία

)

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Διαδικτυακός εκφοβισμός Cyberbullying Τι γνωρίζουμε από την έρευνα… της Τερέζας Γιακουμάτου
13 Μαρ 2014

Διαδικτυακός εκφοβισμός Cyberbullying Τι γνωρίζουμε από την έρευνα… της Τερέζας Γιακουμάτου

Συντάκτης: Αρετή Κάρκου | Κάτω από: Ασφάλεια στο διαδίκτυο, Ενδοσχολική Βία-Εκφοβισμός
Δείτε το στο slideshare.net

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Νίκος Εγγονόπουλος, Μπολιβάρ Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γ΄ Γυμνασίου σελ. 179
9 Μαρ 2014

Νίκος Εγγονόπουλος, Μπολιβάρ Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γ΄ Γυμνασίου σελ. 179

Συντάκτης: Αρετή Κάρκου | Κάτω από: Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γ' Γυμνασίου

bolivar_simon_01Νίκος Εγγονόπουλος, Μπολιβάρ ένα ποήμα ελληνικό

Το ποίημα γραμμένο στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής εμφανίζει ένα σκόπιμα υπερτονισμένο ηρωικό περιεχόμενο, που δίνει την άμεση εντύπωση ενός επαναστατικού κειμένου. Εντούτοις, παρά την εύκολα δημιουργούμενη αίσθηση πως αποσκοπεί μόνο στο να στηρίξει το δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό στον αγώνα του κατά των κατακτητών, το ποίημα εμπεριέχει κι ένα ουσιαστικότερο κάλεσμα που δεν περιορίζεται στη δεδομένη ιστορική συγκυρία. Ο Εγγονόπουλος αντικρίζει τον κόσμο, χωρίς τα στεγανά του εθνικού προσδιορισμού, και ζητά την ύπαρξη μιας γενιάς ανθρώπων ελεύθερων από κάθε «κατοχή».
Με την εμπειρία της συμμετοχής στις πολεμικές συρράξεις νωπή στην ψυχή του, ο ποιητής αποκτά μια καθαρότερη ματιά απέναντι στο ασφυκτικό πλαίσιο που είχε τεθεί στους ανθρώπους της εποχής του. Άνθρωποι χωρισμένοι με σύνορα εθνικά, άνθρωποι δέσμιοι ενός ανεπιτυχούς οικονομικού συστήματος, που πίσω και πάνω απ’ όλα ήταν η κυρίαρχη αιτία της πολεμικής σύγκρουσης, άνθρωποι που δίχως έλεγχο στη ζωή τους ωθούνταν σ’ έναν φρικτό αλληλοσκοτωμό. Ο ήρωας που οραματίζεται ο ποιητής είναι εκείνος που θα αντισταθεί όχι μόνο στην τρέχουσα στρατιωτική κατοχή, αλλά και σε καθετί άλλο που ελέγχει και υπονομεύει τη ζωή του.
Πέρα πάντως από τη δεσπόζουσα μορφή του Μπολιβάρ, στο ποίημα εξυμνείται και ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, το ελληνικό ανάλογο του ανεξάρτητου και ηρωικού πνεύματος, ενώ πρόδηλη είναι και η παρουσία του ίδιου του ποιητή.
Ο ποιητής χαρακτηρίζει το ποίημά του ελληνικό, παρά το γεγονός ότι το τιτλοφορεί και το βασίζει στο πρόσωπο ενός ξένου ήρωα, καθώς το περιεχόμενό του αποβλέπει στο να εμπνεύσει και να ενθαρρύνει τους Έλληνες πολίτες. Το ποίημα, βέβαια, αποκτά πανεθνικές διαστάσεις, αν λάβουμε υπόψη μας πως πρόθεση του Έλληνα ποιητή είναι να δει πέρα από τα στενά εθνικά όρια και να υμνήσει την αρετή της ανδρείας, την αρετή του ελεύθερου πνεύματος, ανεξάρτητα από την ειδικότερη εθνική ταυτότητα του προσώπου που κατορθώνει να φτάσει στο ιδανικό της ανδρείας αυτής.  

 

Το ηλεκτρονικό βιβλίο

Μπολιβάρ! Κράζω τ’ όνομά σου ξαπλωμένος στην κορφή του βουνού Έρε,
Την πιο ψηλή κορφή της νήσου Ύδρας.
Από δω η θέα εκτείνεται μαγευτική μέχρι των νήσων του Σαρωνικού, τη Θήβα,
Μέχρι κει κάτω, πέρα απ’ τη Μονεβασιά, το τρανό Μισίρι,
Αλλά και μέχρι του Παναμά, της Γκουατεμάλα, της Νικαράγουα,
του Oντουράς, της Αϊτής, του Σαν Ντομίνγκο, της Βολιβίας,
της Κολομβίας, του Περού, της Βενεζουέλας, της Χιλής,
της Αργεντινής, της Βραζιλίας, Oυρουγουάη, Παραγουάη, του Ισημερινού,
Ακόμη και του Μεξικού.
Μ’ ένα σκληρό λιθάρι χαράζω τ’ όνομά σου πάνω στην πέτρα,
να ‘ρχουνται αργότερα οι άνθρωποι να προσκυνούν.
Τινάζονται σπίθες καθώς χαράζω –έτσι ήτανε, λεν, ο Μπολιβάρ– και παρακολουθώ
Το χέρι μου καθώς γράφει, λαμπρό μέσα στον ήλιο.

Είδες για πρώτη φορά το φως στο Καρακάς. Το φως το δικό σου,
Μπολιβάρ, γιατί ως να ‘ρθεις η Νότια Αμερική ολόκληρη
ήτανε βυθισμένη στα πικρά σκοτάδια.
Τ’ όνομά σου τώρα είναι δαυλός αναμμένος, που φωτίζει την Αμερική,
και τη Βόρεια και τη Νότια, και την οικουμένη!
Oι ποταμοί Αμαζόνιος και Oρινόκος πηγάζουν από τα μάτια σου.
Τα ψηλά βουνά έχουν τις ρίζες στο στέρνο σου,
Η οροσειρά των Άνδεων είναι η ραχοκοκαλιά σου.
Στην κορφή της κεφαλής σου, παλληκαρά, τρέχουν
τ’ ανήμερα άτια και τ’ άγρια βόδια,
O πλούτος της Αργεντινής.
Πάνω στην κοιλιά σου εκτείνονται οι απέραντες φυτείες του καφέ.

Σαν μιλάς, φοβεροί σεισμοί ρημάζουνε το παν,
Από τις επιβλητικές ερημιές της Παταγονίας μέχρι τα πολύχρωμα νησιά,
Ηφαίστεια ξεπετιούνται στο Περού και ξερνάνε στα ουράνια την οργή τους,
Σείουνται τα χώματα παντού και τρίζουν τα εικονίσματα στην Καστοριά,
Τη σιωπηλή πόλη κοντά στη λίμνη.
Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας.

Σε πρωτοσυνάντησα, σαν ήμουνα παιδί, σ’ ένα ανηφορικό καλντιρίμι* του Φαναριού,
Μια καντήλα στο Μουχλιό* φώτιζε το ευγενικό πρόσωπό σου.
Μήπως να ‘σαι, άραγες, μια από τις μύριες μορφές που πήρε, κι άφησε, διαδοχικά, ο
Κωσταντίνος Παλαιολόγος*;

Ανάλυση αποσπάσματος:

Ο ποιητής ξαπλωμένος στην κορφή του ψηλότερου βουνού της Ύδρας, του Έρε (λέξη που στα αρβανίτικα σημαίνει αέρας), φωνάζει το όνομα του Μπολιβάρ, μεταδίδοντας έτσι το μήνυμα της υπέροχης ύπαρξής του σ’ όλους τους τόπους που μπορεί κανείς να δει απ’ το όμορφο νησί, που κατέχει μέρος της καταγωγής του ίδιου του Εγγονόπουλου.

 

Από τα νησιά του Σαρωνικού μέχρι τη Θήβα και την Πελοπόννησο, μέχρι την Αίγυπτο και μέχρι τις χώρες της Νοτίου Αμερικής, σ’ όλες τις άκρες της γης που υπάρχει ελληνισμός και σ’ όλες τις χώρες που δέχτηκαν την ευεργεσία της γενναιότητας του Μπολιβάρ, φτάνει η θέα από την κορφή του Έρε. Το παράδειγμα του Μπολιβάρ και κατ’ επέκταση το παράδειγμα του Ανδρούτσου πρέπει να φτάσει παντού και να αφυπνίσει τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Τα δεσμά των ανθρώπων πρέπει να σπάσουν κι αυτό θα συμβεί μόνο όταν αποδεχτούν κι υιοθετήσουν την ελευθερία που είχε το πνεύμα του Μπολιβάρ.

 

Ο ποιητής χαράζει το όνομα του ήρωα στην κορφή του βουνού για να το προσκυνούν αργότερα οι άνθρωποι, όπως άλλωστε κάνει και συνθέτοντας αυτό το ποίημα, που λειτουργεί ως διαρκής υπόμνηση της αξίας που έχει η δύναμη της διεκδίκησης.

 

Προτού γεννηθεί ο Μπολιβάρ και με τη δράση του προσφέρει την ελευθερία στα έθνη της Νότιας Αμερικής, όλες αυτές οι χώρες βρίσκονταν στα σκοτάδια της υποταγής. Το πέρασμα του Μπολιβάρ απ’ τη ζωή, το πάθος με το οποίο διεκδίκησε την απελευθέρωση απ’ τους Ισπανούς και η οξυδέρκεια της σκέψης του, στάθηκαν ικανοί παράγοντες για να φέρουν την ελευθερία σε πολλές χώρες και σε χιλιάδες συνανθρώπους του. Έτσι, ο ήρωας έχει πια γίνει ένα με τον τόπο που απελευθέρωσε, τον τόπο που έχει πια ταυτιστεί με την ύπαρξή του και εκπηγάζει απ’ το ίδιο του το σώμα.

 

Παρόλο που η υλοποίηση κάθε αγώνα αποτελεί μια συλλογική προσπάθεια και απαιτεί τη θυσία πολλών ανθρώπων, εντούτοις ο ποιητής εκθειάζει την ατομική προσφορά του ήρωα, καθώς ήταν εκείνος που με το προσωπικό παράδειγμα και με την άκαμπτη επιμονή του ενέπνευσε το επαναστατικό κίνημα που σάρωσε την ισπανική κυριαρχία στη Νότια Αμερική. Αντιστοίχως, με τους στίχους του ο ποιητής και με την εξύμνηση του Μπολιβάρ και του Ανδρούτσου επιδιώκει την αφύπνιση έστω ενός ανθρώπου, που θα θελήσει πραγματικά να αναμορφώσει την ελληνική πολιτεία, θέτοντας ένα τέρμα στην ανεξέλεγκτη κυριαρχία των πολιτικών φατριών και στην ανερυθρίαστη εκμετάλλευση των πολιτών από τους κρατούντες. Ένας πολίτης να αντιληφθεί το σκάρτο παιχνίδι των πολιτικών, όπως πολύ πρώιμα το κατάλαβε ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ίσως δοθεί το έναυσμα για μια ριζική αναμόρφωση του τρόπου που διοικείται ετούτος ο βασανισμένος τόπος.

 

Το ηρωικό παράδειγμα του Μπολιβάρ ενθουσιάζει τον ποιητή, ο οποίος με γνήσιο θαυμασμό αναλογίζεται πώς ο ένας αυτός άνθρωπος κατόρθωσε να ξεσηκώσει και να αλλάξει τα πάντα, όχι μόνο σε μια χώρα, αλλά σε μια τεράστια περιοχή, επηρεάζοντας τις ζωές χιλιάδων και κατόπιν εκατομμυρίων ανθρώπων.
Ο ποιητής επεκτείνει βέβαια την επίδραση του ηρωικού Μπολιβάρ μέχρι την Ελλάδα και του αποδίδει τον ενδοξότερο έπαινο: «Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας». Έλληνας, υπό την έννοια του ελεύθερου εκείνου πνεύματος που χαρακτήριζε τους αρχαίους Έλληνες και ιδίως τους Αθηναίους στην ακμή τους. Με όλα εκείνα τα στοιχεία που τόσο παραστατικά απέδωσε ο Περικλής στον Επιτάφιο λόγο του∙ την ψυχική γενναιότητα μπροστά σε κινδύνους διεξοδικά μελετημένους, την αγάπη στο καλαίσθητο, την ενασχόληση με την τέχνη και τη φιλοσοφία και πάνω απ’ όλα την πλήρη ελευθερία στη διαμόρφωση των συλλογισμών τους. Έλληνας, λοιπόν, όχι με την έννοια της καταγωγής, αλλά καλύτερα Ελληνικός με την έννοια που αποδίδει στον όρο ο Καβάφης στο «Επιτύμβιον Aντιόχου, βασιλέωςKομμαγηνής»:
Υπήρξεν έτι το άριστον εκείνο, Ελληνικός—
ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιοτέραν·
εις τους θεούς ευρίσκονται τα πέραν.
Ο έπαινος του ήρωα και η σύνδεσή του με την Ελλάδα και τους Έλληνες συνεχίζεται από τον ποιητή, που περνά τώρα σε μια ιστορικά θελκτική συσχέτισή του Μπολιβάρ με τη βυζαντινή παράδοση των Ελλήνων και το θρυλικό ύστατο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Η τόσο αγαπητή στον ελληνικό λαό προφητεία της επιστροφής του «μαρμαρωμένου» βασιλιά, βρίσκει στα λόγια του ποιητή μια έμμεση επαλήθευση, με τον Μπολιβάρ αλλά και κάθε ηρωικό άνθρωπο ν’ αποτελεί ένα ακόμη φανέρωμα του μέχρι την τελευταία στιγμή ηρωικού αυτοκράτορα.
Πηγή:Σημειώσεις Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Κωνσταντίνου Μάντη

 

Ανάλυση ποιήματος 

Σιμόν Μπολιβάρ

Ο ήρωας του ποιήματος, ο Σιμόν Μπολιβάρ, γεννημένος στη Βενεζουέλα το 1783, πρωτοστάτησε από το 1808 και για δύο δεκαετίες στην προσπάθεια των χωρών της Νοτίου Αμερικής να αποδεσμευτούν από τον έλεγχο της Ισπανίας. Η Βενεζουέλα, η Βολιβία, που ονομάστηκε έτσι προς τιμή του ήρωα, η Κολομβία, το Περού, ο Ισημερινός και ο Παναμάς πέτυχαν την απελευθέρωσή τους άμεσα ή έμμεσα χάρη στις ηγετικές ικανότητες και την πείσμωνα προσπάθεια του Σιμόν Μπολιβάρ.
Το 1821 με πρωτοβουλία του Μπολιβάρ δημιουργήθηκε η Μεγάλη Κολομβία, μια ομοσπονδία εθνοτήτων που απέβλεπε σε μια σταθερότερη ένωση, όπως αυτή είχε επιτευχθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Τη Μεγάλη Κολομβία συνιστούσαν εθνότητες που σήμερα ανήκουν στα κράτη της Κολομβίας, του Παναμά, του Ισημερινού και της Βενεζουέλας. Παρά τις συνεχείς προσπάθειες όμως του Μπολιβάρ και παρά τη μεγάλη του επιθυμία για ευόδωση του εγχειρήματος, που τον οδήγησε ακόμη και στο σημείο να ανακηρύξει τον εαυτό του δικτάτορα της ομοσπονδίας το 1828, πολύ γρήγορα έγινε σαφές πως το μεγαλόπνοο σχέδιό του δεν επρόκειτο να πετύχει. Έτσι, δύο χρόνια μετά, ο Μπολιβάρ αποφάσισε να εγκαταλείψει τη θέση του και να καταφύγει στην Ευρώπη. Πέθανε όμως από φυματίωση προτού προλάβει να πραγματοποιήσει το ταξίδι της φυγής του (17 Δεκεμβρίου 1830).
Αξίζει να προσεχθεί πως ο Σιμόν Μπολιβάρ δεν αγωνίστηκε μόνο για την απελευθέρωση της ιδιαίτερης πατρίδας του, όπως και το γεγονός ότι η σκέψη του δεν ήταν δέσμια της έννοιας του έθνους και των τοπικών συνόρων. Ο Μπολιβάρ οραματιζόταν μια ισχυρή ένωση των εθνοτήτων της Νοτίου Αμερικής, αποσκοπώντας στα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη για τα επιμέρους κρατίδια που θα αποτελούσαν τη Μεγάλη Κολομβία. Η υπερεθνική αυτή θέαση των πραγμάτων συγκινεί τον Εγγονόπουλο, ο οποίος έβλεπε τις εθνικιστικές τάσεις ως ένα ακόμη σύμπτωμα της μικρόνοιας των ανθρώπων.

…Την πρώτη απόπειρα του Μάνου Χατζιδάκι να μελοποιήσει ποιητικό κείμενο, την συναντάμε το 1945 στο ποίημα του Νίκου Εγγονόπουλου «Μπολιβάρ». Ο 20χρονος Μάνος Χατζιδάκις καταπιάνεται με την μελοποίηση του ποιήματος του Εγγονόπουλου και τραγουδάει μαζί του: «Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας», αφήνοντας ανολοκλήρωτη τη μελοποίηση αυτού υπέροχου ποιήματος, απόσπασμα του οποίου θα ηχογραφήσει πολλά χρόνια μετά, το 1983, με τον Βασίλη Λέκκα σε δίσκο 45 στροφών. Η σπάνια αυτή εκτέλεση του 1983 δεν επανεκδόθηκε από τότε. Το 1999 όμως, στο δίσκο «Μάνος Χατζιδάκις 2000 Μ.Χ.», συναντάμε μια ακόμα πιο σπάνια εκτέλεση του ίδιου αποσπάσματος από την μελοποίηση του «Μπολιβάρ», με τον ίδιο τον Χατζιδάκι στο πιάνο να τραγουδάει: «Μπολιβάρ δεν είσαι όνειρο, είσαι η αλήθεια»…

)

MUSICALE

Όλο το ποίημα στο Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού (ακούμε τον ίδιο τον ποιητή να απαγγέλλει)

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Η Ιστοσελίδα του ποιητή εδώ

 Σαν σήμερα. gr

Δημόσια Ραδιοφωνία Εικαστικά Νίκος Εγγονόπουλος

Δημόσια Ραδιοφωνία Εποχές και Συγγραφείς Ο μυστικός Νίκος Εγγονόπουλος

Δημόσια Ραδιοτηλεόραση Η δε πόλις ελάλησεν Ελευσίς -Νίκος Εγγονόπουλος 

Δημόσια Ραδιοτηλεόραση Παρασκήνιο Ο κήπος με τ αμέτρητα παράθυρα (Νίκος Εγγονόπουλος)

bolivar1

bolivar-detail1

 

 

 

13 σχόλια
6 Μαρ 2014

Λουίς Σεπούλβεδα, Το μαύρο κύμα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Α΄ Γυμνασίου σελ. 203

Συντάκτης: Αρετή Κάρκου | Κάτω από: Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Α' Γυμνασίου

Αφίσα (1)Λουίς Σεπούλβεδα, Το μαύρο κύμα

Το ηλεκτρονικό βιβλίο

Η υπόθεση του βιβλίου

Μια γλαροπούλα πέφτει θύμα της θαλάσσιας ρύπανσης. Πριν ξεψυχήσει, εμπιστεύεται το αβγό της στον καλό γάτο Ζορμπά και του ζητά το λόγο του, ότι θα κλωσήσει το αβγό, δεν θα φάει το γλαρόπουλο, και θα του μάθει να πετά. Ο Ζορμπάς τον δίνει. Μα είναι ποτέ δυνατόν ένας γάτος να μάθει σ’ ένα γλάρο να πετάει;
Το πιο τρυφερό κι ευαίσθητο βιβλίο του Σεπούλβεδα, για μικρούς και μεγάλους.

Η ανάρτηση στο afterschoolbar εδώ (πατάω πάνω)

Το απόσπασμα του βιβλίου σε κινούμενα σχέδια..

http://youtu.be/Y8Y_vapM_8E

Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα

Η εκπομπή του πολιτιστικού προγράμματος με θέμα το βιβλίο στην ΕΡΤ3  Θεσσαλονίκης

Ο συγγραφέας μιλά για τα βιβλία του και τη ζωή του

http://youtu.be/X2hWmJdbOiM

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ιδιωτική ζωή στο ίντερνετ…
6 Μαρ 2014

Ιδιωτική ζωή στο ίντερνετ…

Συντάκτης: Αρετή Κάρκου | Κάτω από: Ασφάλεια στο διαδίκτυο

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Tagged (Kυβερνοεκφοβισμός – cyberbullying)
6 Μαρ 2014

Tagged (Kυβερνοεκφοβισμός – cyberbullying)

Συντάκτης: Αρετή Κάρκου | Κάτω από: Ασφάλεια στο διαδίκτυο, Ενδοσχολική Βία-Εκφοβισμός

Η 6η Μαρτίου έχει ορισθεί ως Ημέρα κατά της Σχολικής βίας και του εκφοβισμού.

Το Tagged είναι μια βιντεοταινία μικρού μήκους που αναπτύχθηκε από το πρόγραμμα Cybersmart της Αρχής Επικοινωνιών και Μέσων Ενημέρωσης Αυστραλίας (Australian Communications and Media Authority) και προτείνεται για εφήβους μαθητές ενθαρρύνοντάς τους να συζητήσουν τις βασικές ηθικές υποχρεώσεις τους όταν βρίσκονται on-line. Διερευνώνται ζητήματα όπως η εκτεταμένη επίδραση του κυβερνοεκφοβισμού (cyberbullying), το πώς οι χρήστες του Διαδικτύου μπορούν να διαχειριστούν τη φήμη τους στον ψηφιακό χώρο και το πώς οι online επικοινωνίες ενδέχεται να έχoυν πραγματικές συνέπειες. Η ταινία συνοδεύεται από ευέλικτα σχέδια μαθήματος και συνεντεύξεις των ηρώων, οι οποίοι εκ των υστέρων κάνουν χρήση ρεαλιστικών σεναρίων και δραστηριoτήτων έτσι ώστε να ενθαρρύνουν τους εφήβους να υιοθετήσουν θετικές διαδικτυακές συμπεριφορές που θα συνεχίσουν μέχρι την ενηλικίωση.

Οι ήρωες-ηθοποιοί μιλάνε για την εμπειρία-ρόλο τους:

https://www.esafety.gov.au/educators/classroom-resources/tagged/greek

https://www.esafety.gov.au/key-issues/cyberbullying

Συμβουλές για να παραμείνεις ασφαλής

 

Ορθή και ασφαλής χρήση των Νέων Τεχνολογιών (ΠΛΗΝΕΤ Καστοριάς)

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο 7η ενότητα ΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΖΩΗΣ
4 Μαρ 2014

7η ενότητα ΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΖΩΗΣ

Συντάκτης: Αρετή Κάρκου | Κάτω από: Νεοελληνική Γλώσσα Β' Γυμνασίου

Α.  Εισαγωγικά Κείμενα

Κείμενο 1 Ρινοκερίτις!…

Ρινόκερος, Ευγένιος Ιονέσκο

Ένα συμβολικό έργο, σχόλιο του συγγραφέα, για την προσαρμογή της Γερμανικής κοινωνίας στην άνοδο του ναζισμού. Σε μια μάλλον αλλόκοτη και παράλογη ιστορία του θεατρικού του έργου με τίτλο «Ο ρινόκερος» ο Ευγένιος Ιονέσκο μάς περιγράφει μια μικρή επαρχιακή πόλη στην οποία όλοι οι άνθρωποι μετατρέπονται βαθμιαία σε ρινόκερους, δηλαδή χάνουν την ανθρωπιά τους, αποκτηνώνονται και προσαρμόζονται στο κομφορμιστικό ρεύμα της εποχής τους με την ενσωμάτωσή τους στη νέα ζωώδη κυρίαρχη κατάσταση πραγμάτων.

«Υπάρχουν πράγματα που μπαίνουν στο μυαλό ακόμα και των άμυαλων» λέει ο Ιονέσκο στον Ρινόκερο. Και αν και ο κεντρικός ήρωας του έργου, ο Μπερανζέ, είναι ένας από τους «χαμένους» της ζωής, ψιλοαποτυχημένος, τρομαγμένος, ήσυχος, λίγο ευθυνόφοβος, πάντα αργοπορημένος και μάλλον εξαρτημένος από το ποτό, καταλήγει να είναι ο μόνος που φαίνεται να διατηρεί το μυαλό του άθικτο, δεν συνθηκολογεί και αντιστέκεται σθεναρά στο κίνημα της ρινοκερίτιδας που έχει πλήξει όλη την πόλη.

Ο Ρινόκερος (1959), το φαινομενικά κωμικό έργο του γαλλορουμάνου συγγραφέα, βρίθει κοινωνικών και πολιτικών προεκτάσεων για το πώς όλοι γύρω μας μετατρέπονται σε παχύδερμα-ρινόκερους και αν και πώς μπορούμε να αντισταθούμε στην παράλογη λογική που προσπαθεί να επικρατήσει στις μέρες μας.

Κείμενο 2 [Πρωταθλητές στα τροχαία ατυχήματα]

Κείμενο 3 Η ντροπή των πλαστικών

Πλαστικό μπουκάλι. Η χειρότερη ρύπανση για τον πλανήτη

 

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο 5η Ενότητα ΕΙΡΗΝΗ-ΠΟΛΕΜΟΣ Νεοελληνική Γλώσσα Γ΄ Γυμνασίου
4 Μαρ 2014

5η Ενότητα ΕΙΡΗΝΗ-ΠΟΛΕΜΟΣ Νεοελληνική Γλώσσα Γ΄ Γυμνασίου

Συντάκτης: Αρετή Κάρκου | Κάτω από: Νεοελληνική Γλώσσα Γ΄ Γυμνασίου

Το ηλεκτρονικό βιβλίο

Β. Τελικές και αιτιολογικές προτάσεις

Β1 Τελικές

Θεωρία στον Ελληνικό Πολιτισμό εδώ

 Κείμενο 5 [Γκουέρνικα]

ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ της Αλεξάνδρας Γερακίνη εδώ

Για την μικρού μήκους ταινία “Guernica” οι δημιουργοί της Alain Resnais  και Robert Hessens χρησιμοποίησαν πίνακες, σχέδια και γλυπτά του Picasso. To κείμενο είναι του Paul Eluard. Το εκφωνεί η  Maria Casares  και ο Jacques Pruvost.

Β2 Αιτιολογικές

Θεωρία στον Ελληνικό πολιτισμό εδώ

Ασκήσεις εδώ

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΣΤΙΣ ΟΝΟΜΑΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ:

Θεωρία και ασκήσεις  εδώ.

Γ.  Αναλύοντας το κείμενο στα συστατικά του, σελ. 97-98

Aνάλυση κειμένου-copy-copy

Ευσταθιάδης ( Στ.), Ο πυρηνικός ψυχρός πόλεμος. Ο ρόλος των γερμανών επιστημόνων στην κατασκευή της σοβιετικής ατομικής βόμβας, Το ΒΗΜΑ, 07/08/2005
Μαύρα μεσάνυχτα είχαν οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες για τις δυνατότητες της τότε Σοβιετικής Ενωσης να κατασκευάσει ατομική βόμβα και είναι χαρακτηριστικό ότι πέντε μόνο ημέρες πριν από την έκρηξη της πρώτης σοβιετικής ατομικής βόμβας στις 29 Αυγούστου 1949 το αρμόδιο γραφείο της CIA διαβεβαίωνε τον πρόεδρο Τρούμαν ότι δεν επρόκειτο να υπάρξει σοβιετική A-Βόμβα πριν από το 1954-1955. Είχαν προηγηθεί αναφορές της ίδιας υπηρεσίας προς το Πεντάγωνο, προς ορισμένες επιτροπές του Κογκρέσου – όλες με την ίδια εκτίμηση: Οι Ρώσοι βρίσκονται τουλάχιστον δέκα χρόνια πίσω από τις Ηνωμένες Πολιτείες στα ατομικά όπλα.(…)
Απόρρητα έγγραφα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών εκείνης της εποχής, τα οποία αποχαρακτηρίστηκαν πρόσφατα και με την ευκαιρία των 60 χρόνων από την ατομική καταστροφή της Χιροσίμα άρχισαν να έρχονται στη δημοσιότητα, αποκαλύπτουν ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες υποτιμούσαν τις τεχνολογικές, επιστημονικές και θεωρητικές ικανότητες των Ρώσων στον τομέα της ατομικής ενέργειας, ότι είχαν εντελώς λανθασμένες πληροφορίες για τον ρόλο των γερμανών επιστημόνων που είχαν μεταναστεύσει στη Ρωσία – όχι αναγκαστικά οι περισσότεροι – και είχαν εσφαλμένες στατιστικές για τις ποσότητες ουράνιου που διέθετε η Σοβιετική Ενωση.(…)
Οι πρώτες «εκτιμήσεις» των αμερικανικών υπηρεσιών για τις σοβιετικές ατομικές δυνατότητες άρχισαν να συγκεντρώνονται τους πρώτους μήνες του Ψυχρού Πολέμου. Το φθινόπωρο του 1946 το ειδικό γραφείο ORE, που ήταν επιφορτισμένο με αυτή τη δουλειά, προέβλεπε πως «είναι προφανές ότι η ικανότητα της ΕΣΣΔ να κατασκευάσει όπλα βασισμένα στην ατομική ενέργεια (…) θα είναι δυνατή κάπου μεταξύ 1950 και 1953, αλλά δεν πρόκειται να υπάρξει πριν από το 1956 ένας αξιόλογος αριθμός βομβών». Τον Δεκέμβριο του 1947 η ίδια υπηρεσία εκτιμούσε πως «είναι απολύτως βέβαιον ότι (η ΕΣΣΔ) δεν είναι σε θέση να κατασκευάσει ατομικές βόμβες πριν από το 1953». Οι αναλυτές της CIA εξηγούσαν ότι οι υπολογισμοί τους γίνονται «βάσει του σημερινού σοβιετικού επιστημονικού και βιομηχανικού δυναμικού και λαμβάνοντας υπόψη τη σημερινή στάθμη των γερμανών τεχνικών και επιστημόνων που συνεργάζονται με τους Σοβιετικούς αλλά και τη δική μας εμπειρία από τη συνεργασία μαζί τους», με τους Σοβιετικούς δηλαδή.
Πέρασαν τέσσερις δεκαετίες για να αναγνωρίσουν οι αμερικανικές υπηρεσίες, το φθινόπωρο του 1986, ότι το λάθος στις εκτιμήσεις τους τη δεκαετία του ’40 ήταν «συνέπεια όχι ατέλειας στη συλλογή πληροφοριών (…) αλλά της έλλειψης στοιχείων για την πραγματική δυναμική της σοβιετικής επιστήμης και της πολεμικής βιομηχανίας και ως έναν βαθμό της απειρίας των αναλυτών μας». Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση με το ουράνιο, την κατ’ εξοχήν πρώτη ύλη για τις ατομικές βόμβες. Το ORE πίστευε ακόμη και το 1962 ότι ποσοτικά η ΕΣΣΔ είχε μόλις το ένα τριακοστό του ουρανίου που είχε είτε μπορούσε να αποκτήσει η Αμερική και – σημαντικότερο ίσως – ότι η ποιότητα του σοβιετικού ουρανίου ήταν δέκα φορές κατώτερη του αμερικανικού, πράγμα που σήμαινε ότι θα χρειαζόταν πολλαπλάσια ποσότητα ουρανίου για να κατασκευάσει μια βόμβα. Με βάση τέτοιους υπολογισμούς την 1η Ιουνίου 1947, δηλαδή δύο χρόνια πριν από τη δοκιμή της σοβιετικής βόμβας, ο διευθυντής της CIA προσυπογράφει «αναλυτική αναφορά» ομάδας σοβιετολόγων ειδικών της υπηρεσίας του η οποία πιστεύει ότι, πρώτον, η Σοβιετική Ενωση «έχει πιθανότατα υπό κατασκευήν μικρής δυναμικότητας αντιδραστήρα»· δεύτερον, ότι «πρόβλημα παραμένει» για την ΕΣΣΔ η έλλειψη ειδικών επιστημόνων· και, τρίτον, ότι εκείνη την εποχή «η σοβιετική (ατομική) προσπάθεια αντιστοιχεί στην εποχή των ΗΠΑ τον Δεκέμβριο 1942», όταν δηλαδή είχαν απλώς τεθεί οι τεχνικές βάσεις της κατασκευής της αμερικανικής ατομικής βόμβας. Ενα έγγραφο με ημερομηνία 17 Ιουνίου 1945, λίγες ημέρες μετά το τέρμα του πολέμου στην Ευρώπη, εξηγεί ότι όλοι οι υπολογισμοί για το ουράνιο της Σοβιετικής Ενωσης γίνονται με βάση τη γεωλογική επετηρίδα της ΕΣΣΔ του 1938. Είναι απορίας άξιον πώς δεν σκέφθηκε κανείς ότι οι Σοβιετικοί ουδέποτε έδωσαν σωστά στατιστικά στοιχεία για τον εθνικό πλούτο τους, ιδιαίτερα μάλιστα σε μια εποχή που ο πόλεμος ήταν αναμενόμενος.
Πολύ ενδιαφέρον έχει το πακέτο των εγγράφων που αναφέρονται στον ρόλο των γερμανών επιστημόνων στην κατασκευή της σοβιετικής ατομικής βόμβας. Με το τέλος του πολέμου οι Αμερικανοί εξασφάλισαν τη συνεργασία όλης της ομάδας του κορυφαίου γερμανού πυρηνικού επιστήμονα Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, οι οποίοι προσπαθούσαν να κατασκευάσουν την ατομική βόμβα του Χίτλερ. Αρκετοί όμως γερμανοί ατομικοί φυσικοί είχαν μεταβεί στη Σοβιετική Ενωση είτε στη σοβιετοκρατούμενη γερμανική ζώνη. Ανάμεσά τους ο Νικολάους Ριλ, που κατασκεύασε τον πρότυπο αντιδραστήρα στη χιτλερική Γερμανία, ο Γκούσταβ Χερτς, βραβείο Νομπέλ, και ο Αντολφ Τύσεν, με 18 τεχνικούς οι οποίοι εργάζονταν στον ατομικό σταθμό του Πεενεμούντε. Οι αμερικανικές υπηρεσίες δεν έδωσαν μεγάλη σημασία σε αυτά τα πρόσωπα – ίσως γιατί ορισμένοι από αυτούς διαφωνούσαν με τον Χάιζενμπεργκ. Οι Αμερικανοί, άγνωστο για ποιον λόγο, αναζητούσαν μόνο τον φυσικοχημικό Μαξ Φόλμερ, τον δημιουργό του κυκλοτρόνιου Μάνφρεντ φον Αρντένε και τον βιοφυσικό Χανς Μπορν, ειδικό για τον έλεγχο υψηλών θερμοκρασιών. Οταν οι βρετανικές υπηρεσίες τούς επισήμαναν άλλους κοντά στη Μόσχα και άλλους στη σοβιετοελεγχόμενη ζώνη του Βερολίνου φαίνεται ότι οι Αμερικανοί επιχείρησαν να τους προσελκύσουν προσφέροντας «γενναία χρηματικά ποσά και ελευθερία κινήσεων». Προς μεγάλη απογοήτευσή τους, εκείνοι αρνήθηκαν. (Εγγραφο BDC της 8ης Μαΐου 1947)

………………………………………………………………………………………………………………………………..
Τη συνέχεια του άρθρου διαβάστε στη ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας “ΤΟ ΒΗΜΑ”

Ερωτήσεις
1. Σε ποιο γενικό θέμα εντάσσεται το κείμενο αυτό και ποιο είναι το ειδικό θέμα για το οποίο γίνεται λόγος;
2. Δώστε ένα άλλο τίτλο στο κείμενο που να αποδίδει με σαφήνεια το ειδικό θέμα.
3.Ποιο είναι το θέμα κάθε παραγράφου; Δώστε ένα πλαγιότιτλο για καθεμιά.
5.Επιλέξτε τις πιο σημαντικές  περιόδους (1-2) σε κάθε παράγραφο.
Δικαιολογήστε την επιλογή σας.
6.Ποιες είναι, κατά τη γνώμη σας, οι λέξεις – κλειδιά του κειμένου;

πηγή: Porto Bufallo

Δ. Ομόηχες και παρώνυμες λέξεις

Θεωρία-ασκήσεις Γλωσσικές Ασκήσεις Λυκείου (ψηφιακό σχολείο)

Θεωρία-παραδείγματα εδώ

Ε. Δραστηριότητες παραγωγής λόγου

Παραγωγή επικοινωνιακού λόγου: Επιστολή εδώ.

Πολεμικό μουσείο Αθηνών(επίσημος διαδικτυακός τόπος)

« Παλιότερα άρθρα Πιο πρόσφατα άρθρα »