Στο πλαίσιο του μαθήματος της Χημείας και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Χημείας, την Τετάρτη 12/3/2026, πραγματοποιήθηκε στο σχολείο μας μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και βιωματική δράση με πειράματα.

Η χημικός του σχολείου μας παρουσίασε στους μαθητές ένα πείραμα μέσα από το οποίο γνωρίσαμε καλύτερα τις ιδιότητες των διαλυμάτων και τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να διαπιστώσουμε αν ένα διάλυμα είναι όξινο ή βασικό. Χρησιμοποιώντας ως δείκτη το κόκκινο λάχανο, οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να παρατηρήσουν τις αλλαγές που συμβαίνουν όταν ο δείκτης έρχεται σε επαφή με διαφορετικά διαλύματα.

Κατά τη διάρκεια της δραστηριότητας εξετάστηκαν διάφορα καθημερινά υλικά και οι μαθητές κατέγραψαν τις παρατηρήσεις τους, βλέποντας πώς αλλάζει το χρώμα του δείκτη ανάλογα με τη φύση του διαλύματος. Με αυτόν τον τρόπο κατανόησαν στην πράξη βασικές έννοιες της Χημείας, όπως η οξύτητα και η βασικότητα.

Η δράση αυτή ενθουσίασε τους μαθητές, καθώς τους έδωσε την ευκαιρία να συμμετέχουν ενεργά στη μαθησιακή διαδικασία και να ανακαλύψουν τη Χημεία μέσα από πειραματισμό και παρατήρηση. Τέτοιες δραστηριότητες συμβάλλουν σημαντικά στο να γίνει το μάθημα πιο ζωντανό, ενδιαφέρον και ουσιαστικό.

Η Παγκόσμια Ημέρα Χημείας αποτέλεσε μια όμορφη αφορμή για να θυμηθούμε ότι η Χημεία βρίσκεται παντού γύρω μας και μπορεί να γίνει κατανοητή και συναρπαστική όταν συνδυάζεται με πειράματα και ενεργή συμμετοχή των μαθητών.

Υπεύθυνη εκπαιδευτικός: Δροσίδου Κατερίνα ΠΕ04.02

Στο πλαίσιο της ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για την ενδοσχολική βία και τον σχολικό εκφοβισμό, και σύμφωνα με τις οδηγίες του ΥΠΑΙΘΑ (αρ. πρωτ. εγκυκλίου: Φ1/22270/ΓΔ4/24-02-2026) πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 6/3/2026 (Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού) στο Εσπερινό Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις Κομοτηνής εκπαιδευτική δράση με τη συμμετοχή των μαθητών και των μαθητριών του σχολείου.

Κατά τη διάρκεια της δράσης προβλήθηκαν εκπαιδευτικά βίντεο από τη λίστα του καναλιού του σχολείου στο YouTube, τα οποία αποτέλεσαν αφορμή για συζήτηση σχετικά με τα αίτια, τις μορφές και τις συνέπειες της ενδοσχολικής βίας. Οι μαθητές και οι μαθήτριες συμμετείχαν ενεργά στον διάλογο, εκφράζοντας σκέψεις και προβληματισμούς γύρω από το φαινόμενο της βίας στο σχολικό περιβάλλον και τη σημασία του σεβασμού και της αποδοχής.

Στη συνέχεια οι μαθητές και οι μαθήτριες εργάστηκαν δημιουργικά και σχεδίασαν αφίσες με μηνύματα κατά της βίας. Μέσα από τις αφίσες τους ανέδειξαν την αξία της ανεκτικότητας (tolerance), του σεβασμού και της ειρηνικής συνύπαρξης. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο μήνυμα ότι τα χέρια πρέπει να ενώνουν τους ανθρώπους και όχι να γίνονται μέσο βίας, τονίζοντας παράλληλα τη σημασία της ενότητας, της συνεργασίας και της αλληλεγγύης μεταξύ όλων των μαθητών και μαθητριών.

Η δράση αυτή έδωσε την ευκαιρία στους μαθητές και τις μαθήτριες να εκφραστούν δημιουργικά και να στείλουν ένα σαφές μήνυμα υπέρ της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, του αλληλοσεβασμού και της ειρηνικής συνύπαρξης. Παράλληλα, ανέδειξε τη σημασία της καλλιέργειας ενός σχολικού περιβάλλοντος όπου όλοι και όλες αισθάνονται ασφαλείς, αποδεκτοί και σεβαστοί.

Υπεύθυνες εκπαιδευτικοί συντονισμού της δράσης: Αρβανιτίδου Θεοδώρα (ΠΕ02), Γκουρομήσιου Στέλλα, Δημητρακάκη Μάγδα (ΠΕ02)

Επίσης υλοποιήθηκε βιωματική δράση από την ψυχολόγο του σχολείου κ. Κρυστάλλη Μένια, με θέμα την αναγνώριση των συναισθημάτων και την διαχείσριση του θυμού.

Στις 5 Μαρτίου* 2026 πραγματοποιήθηκε στο Εσπερινό Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις Κομοτηνής μια σημαντική εκπαιδευτική δράση αφιερωμένη στο Ολοκαύτωμα των Ρομά και των Σίντι κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η δράση περιλάμβανε παρουσίαση και συζήτηση με τους μαθητές και τις μαθήτριες του σχολείου, με στόχο την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση γύρω από μια λιγότερο γνωστή, αλλά ιδιαίτερα τραγική πτυχή της ιστορίας.

Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε από τον Νίκο Κοσμίδη, υποψήφιο διδάκτορα Αρχιτεκτονικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης (με αντικείμενο έρευνας τη μελέτη της διαχείρισης χώρων μνήμης),και υπεύθυνο του προγράμματος «Δράσεις Ιστορίας Μνήμης Πολιτισμού». Στο πλαίσιο της δράσης παρουσιάστηκαν ιστορικά στοιχεία σχετικά με τους διωγμούς που υπέστησαν οι Ρομά και οι Σίντι από το ναζιστικό καθεστώς, καθώς και φωτογραφικό υλικό επιτόπιας έρευνας σε τόπους μνήμης της περιόδου και στρατόπεδα συγκέντρωσης που συνδέονται με τη γενοκτονία τους.

Η δράση αποτέλεσε αφορμή για μια ευρύτερη και ουσιαστική συζήτηση με τους μαθητές γύρω από ζητήματα διακρίσεων, ρατσισμού και σεβασμού στη διαφορετικότητα. Σε ένα σχολικό περιβάλλον όπου σημαντικό μέρος των μαθητών και μαθητριών προέρχεται από τη Ρομά κοινότητα, ο διάλογος αυτός είχε ιδιαίτερη σημασία, συμβάλλοντας στην ενίσχυση της κατανόησης, της αυτογνωσίας και της αποδοχής της ετερότητας.

Παράλληλα, οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να προβληματιστούν σχετικά με τον ρόλο της συλλογικής μνήμης και τη σημασία της διατήρησης της ιστορικής γνώσης, ώστε να κατανοούμε καλύτερα το παρελθόν και να αποτρέπουμε την επανάληψη φαινομένων μισαλλοδοξίας και βίας.

Η εκπαιδευτική αυτή δράση εντάσσεται στις πρωτοβουλίες του προγράμματος «Δράσεις Ιστορίας Μνήμης Πολιτισμού» και συνέβαλε ουσιαστικά στην καλλιέργεια ιστορικής συνείδησης και ανθρωπιστικών αξιών μέσα στη σχολική κοινότητα. Το σχολείο μας ευχαριστεί θερμά τον κ. Νίκο Κοσμίδη για την παρουσία του και τη σημαντική συμβολή του στην υλοποίηση της δράσης.

*Στις αρχές Μαρτίου του 1943 (με κυριότερη ημερομηνία την 4η Μαρτίου 1943), έλαβε χώρα μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της κατοχής στη Βόρεια Ελλάδα. Βουλγαρικές αρχές, σε συνεργασία με τις ναζιστικές δυνάμεις, προχώρησαν στον μαζικό εκτοπισμό Εβραίων και Ρομά από τη Βουλγαροκρατούμενη Θράκη και Ανατολική Μακεδονία.

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 4ης Μαρτίου 1943, Βούλγαροι στρατιώτες και αστυνομικοί περικύκλωσαν τα σπίτια των πληθυσμών αυτών (Εβραίων και Ρομά) στη Δράμα, την Καβάλα, την Ξάνθη, την Κομοτηνή, την Αλεξανδρούπολη και άλλες περιοχές. Περίπου 4.000+ άτομα (κυρίως Εβραίοι, αλλά και Ρομά που ζούσαν στις ίδιες περιοχές) συνελήφθησαν και συγκεντρώθηκαν σε προσωρινά στρατόπεδα (αποθήκες καπνού) στη Βουλγαρία. Από εκεί, μεταφέρθηκαν με τρένα και πλοία μέσω του Δούναβη στο Λομ και τελικά στάλθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης, κυρίως στην Τρεμπλίνκα. Σχεδόν όλοι οι εκτοπισθέντες (ποσοστό 97%) δολοφονήθηκαν, αποτελώντας μία από τις υψηλότερες αναλογίες θυμάτων στην Ευρώπη.