Με αφορμή την ημέρα κατά της σχολική βίας και του εκφοβισμού στις 6 Μαρτίου, στην τάξη μας καταπιαστήκαμε με πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Αρχικά μιλήσαμε για όλες τις μορφές βίας και δώσαμε παραδείγματα. Στη συνέχεια είδαμε σχετικά βίντεο και συζητήσαμε για τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών. Αυτών που ασκούν βία, αυτών που δέχονται βία και των παρατηρητών. Έπειτα προσπαθήσαμε να αναπαραστήσουμε με παιχνίδι ρόλων διάφορα σενάρια για να καταλάβουμε καλύτερα τους πρωταγωνιστές και τα συναισθήματά τους και συζητήσαμε πώς θα αντιδρούσαν οι ίδιοι οι μαθητές σε ανάλογη περίπτωση.
Ύστερα αναλύοντας ένα σκίτσο του Κιθ Χάρινγκ (Keith Haring) φανταστήκαμε πως το ένα παιδί δέχεται πολλών μορφών βία με πολλά χέρια να τον κατηγορούν και να τον δείχνουν. Να τον προσβάλλουν, να τον χτυπάνε. Τότε εμφανίστηκε ένας φίλος που έκανε τα πράγματα καλύτερα. Του έδειξε πως δεν φταίει αυτός για ό,τι του συμβαίνει και πως είναι εκεί δίπλα του και τον στηρίζει. Μάλιστα του έδειξε και τρόπους για να αντιμετωπίζει τη βία. Με χιούμορ, με ψυχραιμία, με αδιαφορία, ζητώντας εξηγήσεις αλλά κυρίως μιλώντας και ζητώντας βοήθεια από κάποιον ενήλικα.
Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει, έτσι μάθαμε στο μάθημα της Γλώσσας. Υπάρχουν λέξεις που πληγώνουν όπως αυτές πάνω στα χέρια αλλά και λέξεις που γιατρεύουν όπως αυτές που είπε ο φίλος. Εμείς ποιες λέξεις επιλέγουμε να χρησιμοποιούμε;
Φυσικά αυτές που γιατρεύουν. Για τον λόγο αυτό από την ημέρα της ΑΓΑΠΗΣ (14 Φεβρουαρίου) την τάξη μας κοσμούν φάκελοι με τα ονόματα των παιδιών. Οι μαθητές στέλνουν μηνύματα σε όποιον συμμαθητή τους θέλουν λέγοντας έναν καλό λόγο, μια γλυκιά κουβέντα καλοσύνης και αγάπης. Και πραγματικά οι γλυκές κουβέντες των παιδιών κάνουν τους συμμαθητές τους χαρούμενους. Μαθαίνουμε να μιλάμε με ευγένεια, να λύνουμε τις διαφορές μας συζητώντας και ζητώντας βοήθεια από τους δασκάλους μας.
