ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΚΟΥΡΤΩΝ

ΙΣΤΟΤΟΠΟΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ-ΣΚΟΥΡΤΑ ΔΕΡΒΕΝΟΧΩΡΙΩΝ ΒΟΙΩΤΙΑΣ

Τα όρια της συμπεριφοράς των παιδιών

Ιαν 201521

Της Μαρίας Ψαρρού, Σχολικής Ψυχολόγου

*

Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να συμβουλεύσει τους γονείς που πιθανόν αντιμετωπίζουν προβλήματα πειθαρχίας των παιδιών τους προτείνοντας πρακτικές μεθόδους και βοηθώντας τους να μην είναι ούτε πολύ ανεκτικοί ούτε πολύ περιοριστικοί και αυστηροί.

Η οριοθέτηση της συμπεριφοράς είναι αυτό που βοηθά το παιδί να κατανοήσει τους κανόνες και τις προσδοκίες των γονέων του. Τα όρια που τίθενται στη συμπεριφορά καθορίζουν επίσης την ισορροπία της δύναμης και της εξουσίας στις οικογενειακές σχέσεις και συνιστούν ένα ουσιώδες στοιχείο στην ανατροφή των παιδιών.

Πολλές μελέτες αναφέρουν ότι όταν οι γονείς θέτουν σταθερά όρια, τα παιδιά μεγαλώνουν έχοντας μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, σε αντίθεση με τα παιδιά στα οποία επιτρέπεται να συμπεριφέρονται όπως τους αρέσει. Τα παιδιά με καλή προσαρμογή έχουν τρυφερούς, περιποιητικούς και υποστηρικτικούς γονείς, οι οποίοι ασκούν έλεγχο με λογικό τρόπο και έχουν υψηλές προσδοκίες. Ο σταθερός έλεγχος που δεν περιορίζει τις ευκαιρίες για πειραματισμό και επιτρέπει την αυθόρμητη έκφραση σχετίζεται με την ανεξαρτησία του παιδιού.

Αμέσως μετά την αγάπη, το σπουδαιότερο δώρο του γονιού προς το παιδί είναι η αίσθηση της πειθαρχίας. Οι περισσότεροι γονείς παραδέχονται ότι είναι πολύ σημαντικό να θέτουν όρια, εντούτοις ένα από τα δυσκολότερα εγχειρήματά τους είναι να βάλουν σε πράξη αυτήν την παραδοχή και μάλιστα με τρόπο σταθερό και αποτελεσματικό. Όταν και οι δυο γονείς δουλεύουν όλη μέρα και λείπουν από το σπίτι, απεχθάνονται να εφαρμόζουν κανόνες πειθαρχίας τις λιγοστές ώρες που βρίσκονται με τα παιδιά τους. Όμως τότε είναι που πολλές φορές τα παιδιά θα δοκιμάσουν την προκλητική τους συμπεριφορά.

Πειθαρχία σημαίνει διδασκαλία, όχι τιμωρία. Χωρίς πειθαρχία, τα παιδιά, ήδη από το δεύτερο έτος, συμπεριφέρονται σαν να είναι κακομαθημένα. Η σταθερή πειθαρχία που αφορά σημαντικά ζητήματα δεν αποτελεί απειλή για την προσωπικότητα του παιδιού. Ίσα-ίσα, είναι μέρος της πορείας του προς την αυτογνωσία. Οι γονείς θα πρέπει να διδάξουν όρια στα παιδιά, χωρίς να επιδεινώνουν την κατάσταση.

Για παράδειγμα, μερικά παιδιά ηλικίας 3 ως 6 ετών σε κάποιο ξέσπασμά τους πετούν ή σπάζουν αντικείμενα. Στο τέλος της ημέρας ή κάποια άλλη στιγμή που είναι πολύ κουρασμένο, το παιδί χάνει τον έλεγχό του. Κατ’αρχήν, δώστε του να καταλάβει ότι αυτό δεν πρέπει να το κάνει-ότι δε θα το αφήσετε να το κάνει όσο περνάει από το χέρι σας. Αγκαλιάστε το και καθήστε κοντά του ώσπου να είναι σε θέση να σας ακούσει. Τότε κουβεντιάστε το λόγο που πιστεύετε ότι θέλησε να το κάνει και δείξτε του ότι ξέρετε καλά πόσο άσχημα αισθάνεται για αυτή την καταστροφική και ανεξέλεγκτη συμπεριφορά του. Διαβεβαιώστε το ότι θα προσπαθήσετε να το βοηθήσετε προτού του ξανασυμβεί. Ρωτήστε το τι νομίζει ότι θα μπορούσε να το σταματήσει. Αν αυτό που προτείνει φέρνει αποτέλεσμα, επαινέστε το ζωηρά. Αυτό βοηθά ιδιαίτερα στην ανάκτηση του αυτοελέγχου.

Παρακάτω δίνονται ορισμένες κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με την πειθαρχία:

        Προσαρμόστε την πειθαρχία στο στάδιο ανάπτυξης του παιδιού. Αν πρόκειται για βρέφος ή νήπιο που μόλις άρχισε να στέκεται στα πόδια του, προσπαθήστε κατ’αρχήν να στρέψετε την προσοχή του σε μια άλλη δραστηριότητα. Αν αυτό δεν φέρει αποτέλεσμα –δυστυχώς δε φέρνει πάντα- ίσως χρειαστεί να το απομακρύνεται μόνοι σας. Για ένα παιδί πάνω από δύο ετών, η πειθαρχία πρέπει πάντα να περιλαμβάνει μια εξήγηση για τους λόγους που το οδήγησαν να ‘παρασυρθεί’ και να ενεργήσει κατ’αυτόν τον τρόπο. Δοκιμάστε να σκεφτείτε τι ώθησε το παιδί σε αυτή την συμπεριφορά και δώστε του την ευκαιρία να το καταλάβει μόνο του.

Η πειθαρχία πρέπει να ταιριάζει στο παιδί σας. Χρησιμοποιήστε όλα όσα ξέρετε γύρω από το χαρακτήρα και τις ευαισθησίες του παιδιού σας. Ένα ευαίσθητο παιδί μπορεί να συντριβεί με κάποιο είδος τιμωρίας, η οποία μπορεί, αντίθετα, να είναι ιδανική για ένα ζωηρό, υπερκινητικό παιδί.

Όταν το παιδί σας είναι μαζί με άλλα παιδιά, προσπαθήστε να μην ανακατεύεστε. Όταν επεμβαίνετε σε μια κατάσταση, τη μετατρέπετε από μια απλή συναναστροφή παιδιών σε μια περίπλοκη επικοινωνία, όπου τουλάχιστον οι μισές αντιδράσεις του παιδιού σας έχουν στόχο εσάς τους ίδιους.

Προσφέρετε στο παιδί πρότυπα συμπεριφοράς για μίμηση. Δοκιμάστε να το βοηθήσετε να ελέγξει τον εαυτό του ή να βρει τρόπους να αντιμετωπίσει μια κατάσταση, δίνοντάς του παραδείγματα. Συχνά ο τρόπος που το βοηθάτε να λύσει μια διαφορά είναι πολύ πιο διδακτικός από χίλιες λέξεις. Μια σταθερή, άμεση αλλά και γεμάτη αγάπη προσέγγιση είναι σίγουρα το καλύτερο πρότυπο μια μίμηση που μπορείτε να του προσφέρετε.

Κάνετε ένα time-out, μόνο όμως για λίγο. Αφού τελειώσει το ζήτημα, αγκαλιάστε το παιδί και εξηγήστε του γιατί ήταν αναγκαίο να γίνει αυτό.

Ζητήστε τη γνώμη του παιδιού για το τι θα μπορούσε να βοηθήσει την επόμενη φορά. Και δοκιμάστε το. Αν φέρει αποτέλεσμα, επαινέστε το παιδί σας.

Η σωματική τιμωρία έχει πολύ χειροπιαστά μειονεκτήματα. Θυμηθείτε τι σημαίνει για το παιδί να σας δει να χάνετε την ψυχραιμία σας και να αντιδράτε με τη χρήση σωματικής βίας.

Προσέξτε τα διφορούμενα μηνύματα. Καθώς του λέτε «Μη χτυπάς» ή «Μην το κάνεις αυτό», αν εσείς κατά βάθος δεν έχετε πειστεί, ίσως αυξήσετε την έλλειψη αυτοελέγχου στο παιδί σας.

Σταθείτε και εκτιμήστε και πάλι τις περιπτώσεις στις οποίες η πειθαρχία δεν έφερε αποτέλεσμα. Μήπως αντιδράτε πολύ σκληρά και επομένως αναποτελεσματικά; Μήπως το παιδί σας αντιδρά με τρόπο που υποδηλώνει ότι έχει άγχος ή ότι χρειάζεται περισσότερη στοργή;

 

Θυμηθείτε να ενισχύετε θετικά το παιδί σας όταν δεν σας ταλαιπωρεί: «Μπράβο το παιδί μου. Κοίταξε πόσο προσπάθησες να ελέγξεις τον εαυτό σου! Είμαι πολύ περήφανη για σένα!».

Πηγή: http://www.mpsarrou.gr/taoriasymperiforaspedion.htm

Παιδί και ζώα Μια ιδιαίτερη σχέση

Ιαν 201521

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου Ψυχολόγο -Παιδοψυχολόγο
Η σχέση του παιδιού με τα ζώα είναι παλιά, βαθιά και γεμάτη μυστικά.

Μιλούν τελείως διαφορετικές γλώσσες και παρ’ όλα αυτά  επικοινωνούν θαυμάσια . Σίγουρα η παρουσία ενός ζώου στη ζωή του παιδιού μπορεί να συμβάλει θετικά στη σωστή του ανάπτυξη. Το ζώο γίνεται φίλος, σύντροφος και συνένοχός του στις ζαβολιές. Από πολύ νωρίς, το παιδί ενδιαφέρεται για τα ζώα και ανακαλύπτει σ’ αυτό ένα ζωντανό παιχνίδι, μόνιμα διαθέσιμο να τρέξει και να πηδήξει, κάτι που του δίνει μεγάλη χαρά. Ποιος γονιός δεν εκπλήσσεται βλέποντας το μικρό του να τρέχει χαρούμενο πίσω από τα περιστέρια και τα σπουργιτάκια ή όταν προσπαθεί να αγκαλιάσει τρυφερά το σκυλάκι ή τη γατούλα, που συναντά στο δρόμο. Είναι γεγονός ότι, μόλις το παιδί αποκτήσει ένα ζώο, το εντάσσει στο μικρόκοσμό του και γίνεται ο σύντροφός του στο παιχνίδι, που το οδηγεί σε πολλές ανακαλύψεις και συνειδητοποιήσεις. Παρατηρεί ότι, όπως το ίδιο, έτσι και ο καινούργιος του φίλος πεινάει, διψάει, ζεσταίνεται ή κρυώνει. Κοντά του το παιδί μαθαίνει τον κύκλο της ζωής. Παρακολουθεί την ανάπτυξή του, τη συμπεριφορά του, τη διαδικασία της  γονιμοποίησης, τη γέννηση, την αρρώστια αλλά και το πώς φεύγει από τη ζωή. Του δημιουργούνται απορίες και ερωτήματα που οι γονείς καλούνται να απαντήσουν και είναι ανάγκη να το βοηθήσουν, ώστε να κατανοήσει κάποια πράγματα.

Το ζώο προσφέρει την αίσθηση της ελευθερίας, είναι πιο γρήγορο, πιο ελαφρύ, ακούραστο και το πεδίο δράσης του φαντάζει ατελείωτο. Το παιδί δε βλέπει το ζώο ως υποκατάστατο φίλου ή αδελφού. Το βλέπει ως μια ύπαρξη που καλύπτει ανάγκες του, χωρίς να το κρίνει. Το ζώο είναι ένας συνομιλητής με άκρως ιδιαίτερα προσόντα. Είναι ο υπομονετικός ακροατής που δε βρίσκει καμιά ιστορία ακατανόητη ή ανιαρή, που δεν διακόπτει για να ρωτήσει κάτι ούτε παρεμβαίνει. Ακούει τα πάντα και μ’ ένα γρύλισμα ή ένα κούνημα των αφτιών του φανερώνει ότι η ιστορία του άρεσε. Δείχνει  κατανόηση για τους κακούς βαθμούς αλλά και για την ακεφιά, χωρίς να του ζητά εξηγήσεις. Το ζώο είναι ο προστάτης και δίνει δύναμη στο παιδί με την παρουσία του. Μ’ έναν τέτοιο σύντροφο δεν είναι πια κανείς μόνος του, αντιμέτωπος με τον κόσμο  των μεγάλων. Εξάλλου, πάνω στο ζώο το παιδί μπορεί να εκφορτίσει την επιθετικότητά του και άλλα αρνητικά συναισθήματα και στη συνέχεια να συμφιλιωθεί μαζί του αμέσως. Το ζώο διδάσκει μια μεγάλη αρετή: δεν προδίδει τους φίλους του. Το παιδί χαλαρώνει πάντως τη σχέση του με τα ζώα στην εφηβεία, όταν πια αρχίζουν τα πρώτα ερωτικά  σκιρτήματα. Η επιθυμία των περισσότερων πιτσιρικάδων να αποκτήσουν ένα δικό τους ζώο εκφράζει την ανάγκη τους να αγαπήσουν, να κατέχουν, να διατάζουν και να υπακούνε. Το αντιμετωπίζουν ως σύντροφο  και όχι ως αντικείμενο, που μπορεί να παραβλέψει κάποιος. Και τα ζώα, όμως , από την δική τους πλευρά, αγαπούν και αφοσιώνονται στα παιδιά, ακριβώς επειδή τους φέρονται τόσο αυθόρμητα . Όσο για τους γονείς, αυτοί από τη μεριά τους φοβούνται  μερικές φορές τις αρρώστιες και την ακαταστασία που μπορεί να προκαλέσουν αυτά, κυρίως μέσα στο σπίτι.
Σε κάθε περίπτωση, προτού αποφασίσετε να αποκτήσετε ένα ζώο, πρέπει να σκεφθείτε τα πρακτικά προβλήματα, όπως τις συνθήκες διαμονής του, τις διακοπές και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του αλλά και την ηλικία και την προσωπικότητα του  παιδιού σας. Για παράδειγμα, μια γάτα είναι πιο ανεξάρτητη, θέλει λιγότερη φροντίδα, δε χρειάζεται να τη βγάζετε έξω για τις ανάγκες της ή για βόλτα, δεν κάνει φασαρία και δε  θέλει…πλύσιμο. Από την άλλη, ο σκύλος είναι πιο υπομονετικός και πιο πιστός. Βοηθά το παιδί να κοινωνικοποιηθεί, το κάνει να κατανοήσει την έννοια της φιλίας και του ξυπνά τη στοργή και τη χαρά της προσφοράς. Για ένα παιδί, λοιπόν, από 6 ετών και πάνω, μια γάτα μπορεί να αποτελέσει θαυμάσιο σύντροφο. Για ένα μικρότερο παιδί, όμως, προτιμήστε ένα σκύλο, ο οποίος θα συμπεριφέρεται με μεγαλύτερη υπομονή προς το μικρό, το οποίο σίγουρα ώρες-ώρες θα γίνεται τυραννικό στις εκδηλώσεις στοργής του. Η συμβουλή κάποιου ειδικού κτηνίατρου για τα θέματα υγιεινής και τα εμβόλια είναι, φυσικά, απαραίτητη.

Προτού φέρετε το ζώο στο σπίτι…..
-Αρχικά συζητήστε με το παιδί για το είδος του ζώου που θέλει να αποκτήσει.
-Φροντίστε να αποφασίσετε μαζί με το παιδί
-Θα ήταν καλό να συζητήσει αυτή την επιθυμία με άλλους, που ήδη έχουν ζώο στο σπίτι τους.
-Πρέπει να καταλάβει ότι η συμβίωση μ’ ένα ζώο συνεπάγεται, πέρα από τη συντροφιά, τη χαρά και το παιχνίδι, και κάποιες υποχρεώσεις.
-Εξηγήστε του ότι το ζώο δεν είναι παιχνίδι, όπως ο αρκούδος του,  θέλει κατανόηση και σεβασμό, όπως κάθε άλλος σύντροφος στο παιχνίδι.  Δώστε στο ζώο ένα όνομα από την πρώτη στιγμή που θα αρχίσει να ζει μαζί σας.
-Θυμηθείτε ότι το παιδί δεν πρέπει να του τραβάει την ουρά ή τα αφτιά ούτε να το γυρίζει ανάποδα για να παίζει.
-Να αποφεύγετε τις συχνές παρατηρήσεις.

Καταλήγοντας, θα λέγαμε ότι το παιδί μαθαίνει κοντά στο ζώο τι σημαίνει αγάπη αλλά και τον τρόπο να την εκδηλώνει. Όταν τα παιδιά μαθαίνουν από μικρά να αγαπούν τα πλάσματα της φύσης, δεν μπορεί παρά να γίνουν φιλόζωοι όταν ενηλικιωθούν. Μην ξεχνάμε ότι η αγάπη για τα ζώα αποτελεί προυπόθεση  για την αληθινή ανθρωπιά, μια αξία που έχουμε ιδιαίτερα ανάγκη στην εποχή μας.

Πηγή: http://www.akappatou.gr/index.php/2010-10-13-12-28-05/1319-2011-03-10-14-42-44

Εκλογές Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων

Δεκ 201410

Αγαπητοί γονείς, λόγω της λήξης της διετούς θητείας του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων για το Δημοτικό Σχολείο και το Νηπιαγωγείο Σκούρτων προβλέπεται στις 17/12/2014 να γίνει η ψηφοφορία για την ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου, μέσω εκλογών.

Για το λόγω αυτό καλούνται όσοι γονείς θέλουν να δηλώσουν υποψηφιότητα να το δηλώσουν, το αργότερο έως και τις 12/12/2014, υπογράφοντας το παρακάτω σημείωμα, προκειμένου να καταρτιστεί το ψηφοδέλτιο και να το στείλουν στο σχολείο. Υποψήφιοι μπορεί να είναι γονείς μαθητών που φοιτούν είτε στο Δημοτικό Σχολείο, είτε στο Νηπιαγωγείο, είτε και στα δύο.

Επίσης καλείστε από το Σύλλογο Γονέων στην πληρωμή 5 € ως συνδρομή σας σε αυτόν. Τα χρήματα θα παραδοθούν στους δασκάλους των παιδιών σας, για διευκόλυνση της διαδικασίας έως και τις 17/12 και θα παραδοθούν στο σύλλογο, ο οποίος θα τα αξιοποιήσει για τον προγραμματισμό των δράσεών του. Ακολούθως θα σας σταλεί απόδειξη της πληρωμής.

Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία

Δεκ 20143

 

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (International Day of Persons with Disabilities) καθιερώθηκε το 1992 με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ και τιμάται κάθε χρόνο στις 3 Δεκεμβρίου.

Η επιλογή της ημερομηνίας αυτής συνδέεται με την υιοθέτηση από το διεθνή οργανισμό στις 3 Δεκεμβρίου 1982 του προγράμματος δράσης για τα ΑΜΕΑ, το οποίο οδήγησε στην υπογραφή της διεθνούς Σύμβασης για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία στις 30 Μαρτίου 2007 (Η Κύπρος την κύρωσε το 2011 και η Ελλάδα το 2012).

Η Ημέρα αυτή δίνει την ευκαιρία στις κυβερνήσεις, στους οργανισμούς και στις κοινωνίες να εστιάσουν την προσοχή τους στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ανθρώπων με αναπηρία.

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ (2014), γύρω στο 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πάσχουν από κάποιας μορφής αναπηρία, το 80% των οποίων ζει στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Τι είναι η Ενδοσχολική Βία και ποια τα χαρακτηριστικά των παιδιών που εμπλέκονται Διαβάστε περισσότερα: Τι είναι η Ενδοσχολική Βία και ποια τα χαρακτηριστικά των παιδιών που εμπλέκονται

Οκτ 201431

bullying

 

Η Ενδοσχολική Βία είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο πλέον που μαστίζει τα σχολεία ανά την Ελλάδα γι αυτό και έχει γίνει αντικείμενο πολλών επιστημονικών ερευνών. Μαθαίνουμε ότι το 10-15% των μαθητών γίνονται θύματα βίας ενώ πάνω από 5% είναι το ποσοστό των θυτών με τα αγόρια να έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Τα περιστατικά αυτά εμφανίζονται κατά κύριο λόγο στο δημοτικό και το γυμνάσιο ενώ φαίνονται να ελαχιστοποιούνται στο λύκειο. Οι έρευνες ισχυροποιούν την υπόθεση ότι το 50% των μαθητών δεν το γνωστοποιούν πουθενά, ενώ το άλλο 50% το αναφέρουν σε φίλους τους και όχι στους γονείς η τους εκπαιδευτικούς. H Ενδοσχολική βία ορίζεται ως η απρόκλητη, εσκεμμένη και συστηματική χρήση λεκτικής και σωματικής βίας με σκοπό την επιβολή αλλά και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους εντός και εκτός του σχολικού περιβάλλοντος. Οι μαθητές θύματα εμφανίζονται συνήθως με μερικά από αυτά τα χαρακτηριστικά προσωπικότητας: χαμηλή αυτοεκτίμηση, έλλειψη ικανότητας επίλυσης προβλημάτων, σημάδια κατάθλιψης και συναισθηματικών προβλημάτων, φοβίες, αίσθημα μοναξιάς. Επίσης, τα παιδιά που φαίνονται να είναι κάπως «διαφορετικά» από συνομήλικους τους για παράδειγμα τα παχύσαρκα, αυτά που φοράνε γυαλιά, είναι καινούρια στο σχολείο ή δεν ακολουθούν το «ρεύμα» του σχολείου φαίνονται να είναι πιθανά θύματα. Βιώνουν θυμό, ντροπή και φόβο γιατί δεν είναι ικανά να αντιδράσουν με αποτέλεσμα να ξεσπούν σε άτομα του οικογενειακού περιβάλλοντος. Από την άλλη τα παιδιά ή οι ομάδες παιδιών που φέρονται ως θύτες παρουσιάζουν τα εξής χαρακτηριστικά μεταξύ άλλων: ανάγκη για επιβολή στους άλλους, μειωμένη ικανότητα αυτοελέγχου και υπακοής σε βασικούς κανόνες, αυξημένη αυτό-εικόνα, έλλειψη αίσθησης του μέτρου και ενσυναίσθηση . Τέλος η δημοτικότητα τους είναι μεσαία η και λιγότερο από μεσαία και υποστηρίζονται από φίλους που δεν εκφοβίζουν αλλά ενθαρρύνουν αυτή τη συμπεριφορά. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι παρ’ όλα αυτά όταν ένα παιδί παρουσιάζει τέτοιου είδους χαρακτηριστικά δεν σημαίνει ότι απαραιτήτως θα γίνει κάποια στιγμή θύτης ή θύμα. Η εκδήλωση του φαινόμενου συνθέτεται από ατομικούς και περιβαλλοντολογικούς παράγοντες. Ειδικότερα, η ίδια η προσωπικότητα του παιδιού, τα χαρακτηριστικά του οικογενειακού περιβάλλοντος, η στάση του παιδιού, των γονέων του και των δασκάλων απέναντι στο φαινόμενο της βίας, καθώς και γενικότερα κοινωνικά προβλήματα που ενισχύουν βίαιες και αντικοινωνικές συμπεριφορές. Οι πιο συνηθισμένες εκδηλώσεις περιλαμβάνουν: σπρωξιές, ξυλοδαρμούς, βρισιές, απειλές, εκβιασμούς, σεξουαλική κακοποίηση και παρενόχληση, κλοπές. Οι συνέπειες αυτού του φαινομένου μπορούν να είναι άμεσες, η ακόμα και να φανούν στο μέλλον στην ενήλικη ζωή του, με τη μορφή ίσως κάποιων διαταραχών. Ποιά μερικά από τα σημάδια που πιθανόν να υποδηλώνουν την ύπαρξη του φαινομένου; Ξαφνική αλλαγή στη διάθεση που επιμένει και δεν μπορεί να εξηγηθεί για άλλο λόγο. Μειωμένη διάθεση η ακόμα και άρνηση να πάει στο σχολείο, προβάλλοντας δικαιολογίες. Βαθμοί που πέφτουν. Το ότι αλλάζει την κλασική διαδρομή που πηγαίνει ή επιστρέφει από το σχολειό. Έχει μελανιές που αποφεύγει να εξηγήσει πως έγιναν. Παράπονα για ψυχοσωματικά προβλήματα. Ζητάει χρήματα συχνότερα γιατί χάνει αυτά που του δίνουν οι γονείς. Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς όταν πέσουν στην αντίληψη τους κάποια σημάδια Θα πρέπει, μέσω της συζήτησης, να κάνετε το παιδί να νιώσει ασφάλεια διαβεβαιώνοντάς το ότι δεν είναι μόνος/η σε αυτό αλλά και ότι δεν είναι ο ίδιος υπεύθυνος γι αυτό που γίνεται. Να τονίσετε ότι είστε εσείς που το προστατεύετε Να του δείξετε τον τρόπο να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Να του εξηγήσετε ότι το να μιλήσει γι’ αυτό που του συμβαίνει δεν είναι «κάρφωμα» αλλά προστασία προς τον εαυτό του. Να ενημερώσετε τον διευθυντή του σχολείου και δασκάλους-καθηγητές. Να ενημερωθείτε από κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας για το πώς μπορείτε να το διαχειριστείτε. Εσείς αυτό που είναι αναγκαίο να κάνετε είναι να διερευνάτε εξονυχιστικά τη συμπεριφορά του παιδιού και τις πιθανές αλλαγές του αλλά και να το κάνετε να νιώθει ασφάλεια. ΣΤΑΜΟΥΛΗ ΧΑΡΙΣ ΚΛΙΝΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ, Msc
« Παλιότερα άρθρα


Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων