Ημέρα: 16 Φεβρουαρίου 2025

Θέλοντας να μεταδώσουμε στα παιδιά την αγάπη για την ελληνική γλώσσα, αυτή την εβδομάδα γιορτάσαμε με ποιήματα!

Ωθήσαμε τα παιδιά  μας να απομνημονεύσουν όμορφα ποιήματα του Οδυσσέα Ελύτη, του Διονυσίου Σολωμού, του Νίκου Γκάτσου, του Γιάννη Ρίτσου και του Λευτέρη Παπαδόπουλου, να τα απαγγείλουν και να τα τραγουδήσουν με την πιο δυνατή τους φωνή. Όμορφα, υπέροχα,  δυνατά ποιήματα παρουσιάστηκαν με παιγνιώδη και διασκεδαστικό τρόπο για να μπορέσουν οι μαθητές μας να αγαπήσουν την ποίηση, να τους δώσουμε νέες ιδέες, να αυξήσουμε το επίπεδο φαντασίας τους και φυσικά ο απώτερος στόχος μας ήταν να βάλουμε την ποίηση στα χέρια των παιδιών μας  και να δημιουργήσουμε υπόβαθρο για να μπορέσουν να διαβάσουν αλλά ακόμη και να συγγράψουν δικές τους δημιουργίες.

Γιατί να αγαπήσουν όμως την γλώσσα τους; Ποιός ο λόγος που διαβάσαμε και τραγουδήσαμε ποιήματα Ελλήνων ποιητών;

Η αρχική σκέψη των δασκάλων του σχολείου μας ήταν να κατευθύνουν τους μαθητές στα όμορφα μονοπάτια της γλώσσας τους. Η Ελληνική γλώσσα είναι η γλώσσα που έχει δώσει ανά τους αιώνες έργα απαράμιλλης πολιτιστικής και φιλοσοφικής αξίας. Κείμενα και ποιήματα που έχουν επηρεάσει τον τρόπο σκέψης της ανθρωπότητας. Σπουδαία έργα όπως οι ελληνικές τραγωδίες του Σοφοκλή και του Ευριπίδη, τα μοναδικά έργα του Όμηρου, Ιλιάδα και Οδύσσεια, έχτισαν τα θεμέλια που στηρίχτηκε η παγκόσμια λογοτεχνία.

Στον καθένας από εμάς όταν διαβάζει ένα κείμενο ή ένα ωραίο ποίημα ξεπετιούνται διαφορετικά συναισθήματα.  Ένα καλό απόσπασμα μπορεί να σε κάνει να νιώσεις ένα φτερούγισμα εσωτερικά, να σου βγάλει αίσθημα χαράς ή λύπης. Ο αναγνώστης μπορεί  να αναλογιστεί πάνω στη ζωή, τη μοίρα, το κοινωνικό γίγνεσθαι, να βγάλει προς τα έξω σφραγισμένες ασυνείδητες πληροφορίες ή και συνειδητές αλλά όχι αποδεκτές από τον άνθρωπο που τα βιώνει ή ακόμα και να αντιληφθεί κομμάτι του εσωτερικού του κόσμου.

Μια γεμάτη εβδομάδα για το σχολείο μας. Μάθαμε, αναλογιστήκαμε, χαρήκαμε και πάνω απ’ όλα ονειρευτήκαμε:

Θά καθήσουμε λίγο στό πεζούλι, πάνω στό ὕψωμα, κι ὅπως θά μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νά φανταστοῦμε κιόλας πώς θά πετάξουμε, γιατί, πολλές φορές, καί τώρα ἀκόμη, ἀκούω τό θόρυβο τοῦ φουστανιού μου σάν τό θόρυβο δυό δυνατῶν φτερῶν πού ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ’ αὐτόν τόν ἦχο τοῦ πετάγματος
νιώθεις κρουστό τό λαιμό σου, τά πλευρά σου, τή σάρκα σου, κ’ ἔτσι σφιγμένος μές στούς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα,                                   μέσα στά ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους δέν ἔχει σημασία ἄν φεύγεις ἤ ἄν γυρίζειςΆφησε με ναρθω μαζί σου
Απόσπασμα από την  σονάτα του σεληνόφωτος – Γιάννης Ρίτσος

 

Σπουδαίοι ποιητές, μεγάλα κλασικά Ελληνικά ποιήματα.

Ας τα δούμε:

 

1^η  μέρα

 

2^η μέρα

 

 

3^η μέρα

 

4^η μέρα

 

5^η μέρα