Στους πρόποδες του βουνού, ανάμεσα σε βελανιδιές και πέτρες που ψιθυρίζουν αιώνες σιωπής, ξεπροβάλει το πιο επισκέψιμο από τα έξι Αρχαία θέατρα της Αιτωλοακαρνανίας. Το αρχαίο θέατρο των Οινιαδών.
Μεγαλοπρεπές και γαλήνιο, στεκόταν εκεί σαν φύλακας μιας άλλης εποχής. Η φωνή της μουσικολόγου ξετύλιξε μπροστά μας ιστορίες• για απελευθερωτικές επιγραφές δούλων, για γιορτές και παραστάσεις, για πλήθη που γέμιζαν τις κερκίδες, για ήχους που κάποτε ανέβαιναν στον ουρανό σαν προσευχή.
Κι έτσι το θέατρο έπαψε να είναι πέτρα και ερείπιο. ‘Eγινε σκηνή ζωντανή, με χρώματα, φωνές και ανάσες από τους 4.600 θεατές που φιλοξενούσε.
Κι ήταν τότε που φάνηκε, σαν ψίθυρος του ποταμού, ο μύθος του Αχελώου: του θεού που μεταμορφωνόταν σε φίδι, σε άνθρωπο με κέρατα, σε ταύρο ορμητικό, για να κερδίσει τη Δηιάνειρα. Μα ο Ηρακλής τον άρπαξε, κι έσπασε το κέρας του. Κι από το τραύμα εκείνο ξεπήδησε αφθονία, το κέρας της Αμάλθειας —δώρο ζωής, γονιμότητας, μνήμης.
Το ποτάμι κυλάει ακόμη δίπλα, κουβαλώντας το τραγούδι της μάχης, κι οι πέτρες του θεάτρου κρατούν μέσα τους την ηχώ της αιωνιότητας.
Καθίσαμε σιωπηλοί, κοιτάζοντας την ορχήστρα και τον ορίζοντα. Και ναι ήμασταν πια ταξιδιώτες του χρόνου, όχι δάσκαλοι και μαθητές.
Το μνημείο ανασαίνει ακόμη, κι εμείς, φεύγοντας, παίρναμε μαζί μας όχι εικόνες, αλλά την αίσθηση πως περπατήσαμε στο μονοπάτι των προγόνων μας, αγγίζοντας για λίγο την ίδια την αιωνιότητα.
Τι όμορφο να είσαι μαθητής ενός σχολείου που δεν διδάσκει μόνο γράμματα, μα φυλάει σαν θησαυρό την εκπαίδευση και την πολιτισμική κληρονομιά. Γιατί τότε, κάθε εκδρομή γίνεται ταξίδι, κάθε μνημείο μια ζωντανή φωνή, και κάθε μάθημα — ένα βήμα πιο κοντά στην ψυχή του τόπου μας.
Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά την Εφορεία Αρχαιοτήτων Αιτωλοακαρνανίας και Λευκάδος και συγκεκριμένα την μουσειολόγο κ. Δήμητρα Γαβρίνα
