ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΓΕΦΥΡΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του Τελλογλείου Ιδρύματος

Μεγεθύνετε και δείτε τις φωτογραφίες από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα   

Το Δίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS και το ΟΙΚΑΔΕ, το Εκπαιδευτικό πρόγραμμα της ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ, διοργανώνουν τη σχολική χρονιά 2009-2010 καλλιτεχνικό διαγωνισμό με θέμα:

« Ο βυθός μέσα από τη μάσκα μου…»

Ο καλλιτεχνικός διαγωνισμός στοχεύει στο να συμβάλει στην περαιτέρω ευαισθητοποίηση των μαθητών για την αξία της θαλάσσιας βιοποικιλότητας, τους κινδύνους που την απειλούν, καθώς και τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να προστατέψουμε αυτά τα σπάνια και ευαίσθητα οικοσυστήματα.

Τα έργα ζωγραφικής και οι φωτογραφίες των παιδιών και των νέων θα παρουσιαστούν τον Απρίλιο του 2010 σε κεντρικό εκθεσιακό χώρο της Αθήνας σε μία 4ήμερη έκθεση ανοιχτή στο ευρύ κοινό, την οποία θα μπορούν να επισκεφθούν τόσο οι συμμετέχοντες στο διαγωνισμό, οι φίλοι και συγγενείς τους όσο και μαθητές από διάφορα σχολεία.

Μια επιτροπή αποτελούμενη από καλλιτέχνες θα επιλέξει και θα βραβεύσει σε κάθε κατηγορία τα έργα που θα ξεχωρίσουν από άποψη φαντασίας και καλλιτεχνικής δημιουργικότητας.

Η τελετή βράβευσης θα πραγματοποιηθεί στα πλαίσια της έκθεσης.

Η Δ’ τάξη του σχολείου μας συμμετέχει φέτος στο διαγωνισμό με ομαδικά έργα που φιλοτέχνησαν τα παιδιά με πολύ κέφι: κολάζ, ζωγραφική και ένα μίνι θεατρικό έργο θα είναι οι συμμετοχές του σχολείου μας.

(από κ. Δημήτρη Τσίντζα, υπεύθυνο για το μάθημα των Εικαστικών στη Δ΄ τάξη)

«Η ΜΟΛΥΣΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ»

(Θεατρικό από τους μαθητές της Δ΄ τάξης)  

         Στο βυθό της θάλασσας οι μέρες κυλούσαν γρήγορα και ήρεμα. Μια μέρα ένα γλωσσάκι, καθώς πήγαινε στο σχολείο του, είδε μια μαυρίλα στην επιφάνεια της θάλασσας. Τρομαγμένο πήγε κατευθείαν στο σχολείο. Όμως κι εκεί κυρίευε η μαυρίλα. Έτσι, ακόμα πιο φοβισμένο και τρομαγμένο έτρεχε και έτρεχε για να ξεφύγει. Μετά από λίγη ώρα είπε στη μαμά του πως συνέβη κάτι πολύ σοβαρό. Η μαυρίλα σε λίγο είχε κυριεύσει όλη τη θάλασσα.

—Μαμά, μαμά! φωνάζει τρομαγμένο.

—Τι έγινε χρυσό μου; ρώτησε απορημένη η μαμά.

—Πρέπει να βγούμε μαζί με τα υπόλοιπα ζώα της θάλασσας να διώξουμε τη μαυρίλα, όσο κι αν μας φοβίζει! Θα είμαστε ενωμένοι και σα μια γροθιά θα τη διώξουμε από εδώ και θα ξανακυριεύσει και πάλι η χαρά! Εμπιστεύσου με!

Όταν το άκουσε αυτό η μαμά γλώσσα χάρηκε για το παιδί της και του απάντησε:

—Ναι μωρό μου, θα κατέβουμε κι εμείς μαζί τους. Έτσι κι έγινε. Όλοι πήγαν στην πλατεία και φώναζαν όλοι μαζί:

—Άνθρωποι, που βρομίζετε τις θάλασσες κάποτε θα μας το πληρώσετε!  Είπαν τα ψάρια και πήγαν σε μια μεριά του χωριού για να κάνουν σύσκεψη. Αφού πέρασαν πέντε ώρες σύσκεψης, όλα τα ψάρια πήγαν πάλι στην πλατεία της θάλασσας και άρχισαν να φωνάζουν διάφορα συνθήματα:

« Θα εξαφανιστούμε και εμείς και εσείς»!

«Δε θα υπάρχει θάλασσα στον πλανήτη»!

«Δε θα δροσίζεστε τα καλοκαίρια»! 

«Δε θα ζείτε πια»!

«Η θάλασσα είναι ένα  κομμάτι της ζωής»!

—Δε θα ήταν ωραίο να ζούσανε τα ψάρια σε βρόμικη θάλασσα!  Εκτός αυτού, όταν ψαρεύετε, τα ψάρια είναι μολυσμένα και εσείς τα τρώτε!

—Σταματήστε να μολύνετε τις θάλασσες!

—Τα ψάρια είναι άρρωστα  βαριά και οι βρομιές κολλούν πάνω τους.

—Έτσι δηλητηριάζετε τους εαυτούς σας.

—Για κάθε ψάρι που θα αρρωσταίνει τόσο πιο γρήγορα θα πεθαίνετε και τότε μόνο θα το καταλάβετε! 

Έτσι, όταν έφυγαν τα ψάρια από την πλατεία του χωριού, οι άνθρωποι φοβήθηκαν τόσο που τα φώναζαν να γυρίσουν πίσω.  

Τραγούδι ανθρώπων:

Εσείς ψάρια και σφουγγάρια

που είστε παλικάρια συγγνώμη

που σας χάλασα την όμορφη τη θάλασσα!  

Και τώρα τα σκουπίδια

θα τα κάνουμε στολίδια

και τα μύδιακαι τα στρείδια.  

Και τώρα γλώσσα… Πόσα;  

Ύστερα οι άνθρωποι έστειλαν εκπροσώπους για να τα βρουν και να πουν πως θα τα καθαρίσουν όλα. Έτσι θα ξανακυριεύσει η χαρά στον κόσμο…   

Δήμητρα Χαρίτσα

Αθηνά Βορδογιάννη

Αναστασία Κωνσταντινίδου

Έφη Μαυρουδή

Αλέξανδρος Καμπούρης

Κάντε κλικ πάνω στις ζωγραφιές!

“Η χαρά των Χριστουγέννων”

                 (Χριστουγεννιάτικο διήγημα)

Συγγραφείς – εικονογράφοι οι μαθητές του Γ΄1

                       του 9/θ Δημοτικού Σχολείου Γέφυρας Θεσσαλονίκης

      Ήταν απόγευμα  παραμονής  Χριστουγέννων. Η Ονειρούπολη της Θεσσαλονίκης είχε σκεπαστεί από ένα λευκό σεντόνι. Είχε καλυφθεί από αρκετό χιόνι, γιατί από χθες το πρωί χιόνιζε ασταμάτητα. Τα σπίτια σαν, ζωγραφιές παραμυθιών, ξεχώριζαν μόνο από τα φωτάκια που είχαν έξω κι αναβόσβηναν ρυθμικά. Όλα τα σπίτια ήταν στολισμένα. Όλα …εκτός από ένα στην άκρη του χωριού.

      Στο σπιτάκι του Μάριου, του Γιώργου, της Πασχαλίνας και της Ελένης δεν υπήρχε ούτε ένα φωτάκι ούτε ένα στολιδάκι.   

—Γιατί δε στολίσαμε  φέτος δέντρο, μαμά; γκρίνιαξε ο Γιώργος.  

—Πότε θα βάλουμε εμείς φωτάκια έξω, μπαμπά; είπε ο Μάριος.   

—Μαμά, δε θα κάνουμε μελομακάρονα και μπακλαβά; ρώτησε η Πασχαλίνα.

        Μόνο η Ελένη, που ήταν μεγαλύτερη, δε μιλούσε και καθόταν σκεφτική.       

          Η μητέρα λυπημένη τους εξήγησε πως δεν μπορούσαν φέτος να τα κάνουν όλα αυτά, γιατί ο πατέρας  είναι ένα χρόνο άνεργος. Ίσως κι ο άγιος Βασίλης να μη βρει το σπίτι τους φέτος. Να μη στεναχωριούνται όμως. Φτάνει που είναι όλοι μαζί και έχουν την υγεία τους. Τα παιδιά την κοίταζαν λυπημένα. Δεν ήθελαν να πιστέψουν στα λόγια της μαμάς τους. Ο Μάριος κι ο Γιώργος πήγαν στο δωματιάκι τους. Στρώθηκαν κι έγραψαν ένα γράμμα στον άγιο Βασίλη. Του ζήτησαν να  μην τους ξεχάσει .Την ίδια ώρα η Πασχαλίνα προσευχόταν στο Χριστό για να βοηθήσει την οικογένειά της. Η Ελένη πήγε στο δωμάτιό της και καθώς έκλαιγε, αποκοιμήθηκε.                    Ονειρεύτηκε πως στο σαλόνι τους υπήρχε ένα μεγάλο αληθινό έλατο. Μόλις ακουμπούσες τα στολίδια του, πραγματοποιούνταν οι ευχές που έκανες! Ολόχαρη άγγιξε μια καμπανούλα κι ευχήθηκε να βρει δουλειά ο πατέρας της. Μετά άγγιξε ένα αγγελούδι και ζήτησε να κάνει η μητέρα  γλυκά. Ύστερα ανέβηκε πάνω στο ελαφάκι με την κόκκινη μυτίτσα και την πήγε στο σπίτι του αϊ-Βασίλη. Του ζήτησε δώρα για τα αδέρφια και τους γονείς της.                            

           Ξαφνικά ξύπνησε πολύ χαρούμενη. Είδε το δωμάτιό της πλημμυρισμένο από χιλιάδες “Φωτεινούλες”, τα μικρά δηλαδή αστεράκια της Ονειρούπολης. Ανάμεσά τους ξεχώριζε ο “Λάμπης”, ο πιο λαμπερός. Αυτός της είπε γελαστός: «Ελένη, επειδή δε ζήτησες τίποτε για τον εαυτό σου, θα πραγματοποιηθούν όλες σου οι ευχές.» κι αμέσως χάθηκε μαζί με όλη την αστεροπαρέα του.        

         Εκείνη τη στιγμή  χτύπησε το κουδούνι του σπιτιού. Η Ελένη έτρεξε και άνοιξε την πόρτα. Έκπληκτη αντίκρισε  το θείο Δωρόθεο φορτωμένο πολύχρωμα πακέτα και σακούλες. Ήρθε να περάσει μαζί τους τις γιορτές και τους έφερε πλούσια δώρα.

                           Τα παιδιά με λαχτάρα άνοιξαν τα δώρα τους. Στην Πασχαλίνα  χάρισε  μια κούκλα που χόρευε, στο Γιώργο ένα αυτοκίνητο ταξί, στο Μάριο ένα άλογο που χλιμίντριζε και στην Ελένη ένα μουσικό κουτί. Το μεγαλύτερο δώρο όμως,  το έκανε στον πατέρα: του πρότεινε  δουλειά στο κατάστημά του.  Συγκινημένοι όλοι έκλαιγαν  και γελούσαν. Αυτά τα Χριστούγεννα, μαζί με το Χριστό, γεννήθηκε και η χαρά στο σπιτικό τους. Αυτά τα Χριστούγεννα ήταν τα καλύτερά τους. Δε θα τα ξεχνούσαν ποτέ!

ΤΕΛΟΣ

      Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και τα παιδιά της Β’ Δημοτικού
τα περιμένουν με ανυπομονησία. Άλλωστε την Πρωτοχρονιά
έρχεται και ο αγαπημένος τους Άγιος… αυτός, με το χαρτί και το…χταπόδι! …έεεε, με το καλαμάρι ήθελα να πω!
      Τις μέρες που μας πέρασαν λοιπόν, γράψαμε το γράμμα μας στον Αϊ- Βασίλη, το κλείσαμε σε φάκελο και σήμερα, τηνΠαρασκευή 27 Νοέμβρη, ήρθε η ώρα να επισκεφθούμε το ταχυδρομείο για να του το στείλουμε.
     Οι υπάλληλοι του ταχυδρομείου μάς υποδέχτηκαν με χαρά και παρέλαβαν τις επιθυμίες και τις ευχές των παιδιών για να τις μεταφέρουν…μα, σε ποια διεύθυνση;
      Άλλοι γράψαμε Καισαρεία, άλλοι Βόρειος Πόλος…
      Όπως και να ‘χει, το σίγουρο είναι ότι το γράμμα θα φτάσει
στον προορισμό του και το βράδυ της Πρωτοχρονιάς ο Αϊ-Βασίλης δε θα κάνει λάθος!

(από κ. Δημήτρη)

       Στις 20 Νοεμβρίου 2009 συμπληρώνονται 20 χρόνια από την υιοθέτηση της Διεθνούς Σύμβασης για τα δικαιώματα του παιδιού από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε.).

     Πρόσφατα παρουσιάστηκε η Ειδική Επετειακή Έκθεση της UNICEF «Η Κατάσταση των Παιδιών στον Κόσμο» για τα επιτεύγματα, τις παραβιάσεις και τις προκλήσεις όσον αφορά στα δικαιώματα των παιδιών. Η Έκθεση επισημαίνει τη μεγάλη πρόοδο που επιτεύχθηκε τις τελευταίες δύο δεκαετίες, όπως η μείωση των θανάτων παιδιών κάτω των πέντε ετών, από 12,5 εκατομμύρια το 1990 σε 8,8 εκατομμύρια το 2008 (μείωση κατά 28%), η παροχή πρόσβασης σε καθαρό νερό σε 1,6 δισεκατομμύρια ανθρώπους για την περίοδο 1990-2006, αλλά και τα σημαντικά προβλήματα που παραμένουν, όπως τα 51 εκατομμύρια παιδιά που δεν καταγράφονται κατά τη γέννησή τους, τα 101 εκατομμύρια παιδιά που δεν πηγαίνουν σχολείο, τα 148 εκατομμύρια παιδιά που υποσιτίζονται  κ.ά.

                                                     αφίσα του Χρήστου Παπαδημητρίου για την Π. Η. για τα δικαιώματα του παιδιού

Διαβάστε στο Διαδίκτυο:

τη Σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού που έχουν υπογράψει 193 χώρες

την έκθεση της UNICEF για την κατάσταση των παιδιών στον κόσμο

Δείτε:

Δείτε τα βίντεο για την Παγκόσμια ημέρα ενάντια στην κακοποίηση του παιδιού, που ετοίμασε για το “Χαμόγελο του παιδιού” η δημοσιογραφική ομάδα του www.protagon.gr

Επισκεφθείτε επίσης:

www.0-18.gr  Ο Ιστοχώρος του Συνήγορου του παιδιού

www.hamogelo.gr  Ο Ιστοχώρος της οργάνωσης για την προστασία του παιδιού “Το Χαμόγελο του παιδιού”

      Στα πλαίσια των μαθημάτων της λογοτεχνίας, της μελέτης περιβάλλοντος και της ευέλικτης ζώνης, τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2009, επισκέφθηκε τη Β’ τάξη του σχολείου μας η κ. Ελένη Σβορώνου, συγγραφέας μεταξύ άλλων και της σειράς παιδικών βιβλίων οικολογικού περιεχομένου με ήρωα τον “Τζιτζικο-Περικλή” , που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Η επίσκεψή της πραγματοποιήθηκε μετά από πρόσκληση των διδασκόντων στα πλαίσια του προγράμματος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (www.ekebi.gr):

“Συγγραφείς και εικονογράφοι στα σχολεία” 

     Η Ελένη Σβορώνου σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης και εργάζεται ως υπεύθυνη του Προγράμματος Κατάρτισης Ενηλίκων και στον τομέα της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης στο Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF Ελλάς).                   

        Τα παιδιά είχαν εργαστεί όλο τον προηγούμενο μήνα πάνω στα συγκεκριμένα βιβλία πραγματοποιώντας γλωσσικές δραστηριότητες, χειροτεχνίες και κατασκευές εικαστικών, γνωρίζοντας τα περιβαλλοντικά προβλήματα της υπερθέρμανσης του πλανήτη και των κλιματικών αλλαγών.               

     Η συγγραφέας βασιζόμενη στη βιωματική μέθοδο πραγματοποίησε στην τάξη μια σειρά από μουσικοκινητικές δραστηριότητες και όχι μόνο και με τη συμμετοχή των παιδιών ζωντάνεψε τον Τζιτζικο-Περικλή και όλους τους ήρωες του βιβλίου, οδηγώντας τα παιδιά σε μια ψηφοφορία που καταδείκνυε τα προβλήματα της εποχής μας.    

     Ακολούθησε η δημιουργία από τα παιδιά ενός ομαδικού παραμυθιού και τέλος οδηγηθήκαμε στον αύλειο χώρο του σχολείου όπου παίξαμε πρωτότυπα “περιβαλλοντικά” παιχνίδια.

       Εμείς οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στην κ. Σβορώνου για τη θερμή ανταπόκρισή της στο κάλεσμά μας, όπως και στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου για τη δυνατότητα που μας έδωσε να την έχουμε στο σχολείο μας.

(από κ. Δημήτρη Τσίντζα)