Feed
Άρθρα
Σχόλια

Η Ιστορία είναι αποτέλεσμα των αντιθέσεων
Μόρφωση- αμορφωσιά
Πεινασμένος – χορτάτος
Πλούσιος -φτωχός.

Ίσως η σειρά να μην έχει και τόση σημασία.
Μπράβο στα παιδιά και στους συνάδελφους για την υπέροχη προσπάθεια με αυτό το καταπληκτικό αποτέλεσμα.

Όσο διαβάζεις την ειδησεογραφία και όσο αυτή είναι ακριβής καταλήγεις εύκολα στο συμπέρασμα:
όσο η Αριστερά ομφαλοσκοπεί, φροντίζει και εκφράζεται από τους παρατρεχάμενους της  (στελέχη, κομματόσκυλα, συνδικαλιστές) μόνο για τις καρέκλες τους και όχι για τη διαπαιδαγώγηση της μάζας, του λαού,  για μόρφωση, μόχθο, δουλειά για το κοινό καλό, δεν πρόκειται κανένας αγώνας να ευδοκιμήσει υπέρ των πολιτών και για την κοινωνία, που τόσο κόβονται όλοι.
Δεν μπορεί να είσαι μια στείρα άρνηση με προτάσεις ακατανόητες και πολλώ δε μάλλον ανεφάρμοστες, που ακόμα και η ίδια δεν τηρεί (ξέρω κάτι αριστερούς εργοδότες, που αν και δεν τους λείπουν, ήταν οι πρώτοι που έκοψαν το μεροκάματο από τους υπαλλήλους τους)

Από την άλλη κανείς δεν εμπιστεύεται και δεν μπορεί να περιμένει κάτι από την κατάσταση της αυτή.

Έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι μια χαμένη ακόμα ευκαιρία.
Άσε που τέτοιο πατρονάρισμα από τα “καθεστωτικά”  ΜΜΕ , αν την είχε το ΚΚΕ από το 74 θά ‘ταν τουλάχιστον αξιωματική αντιπολίτευση.

Καλή βδομάδα.

Φταίνε οι πολιτικοί.
Σωστά γιατί όμως όλοι μένουμε σε αυτό;
Συνεισφέρουμε στην διάλυση των πάντων, λαϊκίζοντας,  γιατί δεν “φάγαμε κι εμείς”, βοηθάμε στη κατρακύλα έχοντας για άλλοθι ό,τι οι πολιτικοί μας είναι πουλημένοι και πάει λέγοντας.
Τίποτα δεν έμεινε από την προσπάθεια του 50 και του 60 που όλοι μοχθούσαν για ένα καλλίτερο μέλλον μέσα σε δύσκολες (τουλάχιστον)  συνθήκες, πολιτική μισαλλοδοξία  ( πχ πόσους επιστήμονες δεν έχουμε από την χειμαζόμενη επαρχία;) κλπ.
Τώρα χωρίς στοιχειώδη συνεννόηση (λέξη που σήμερα την κάναμε συνώνυμο της της διαπλοκής “ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις…;”) πάμε από το κακό στο χειρότερο.
(Μια καλή ανάλυση εδώ).
για να δούμε θα τη βγάλουμε καθαρή.
Στο χέρι μας είναι.

Καλή όρεξη καλό απόγευμα καλή βδομάδα.

Γεια σας.

Μου περιποιεί τιμή η ανάγνωση αυτών των γραμμών. Σας ευχαριστώ.
Πως μπορεί κανείς να ζεί με δανεικά.
Τι τρόπους έχει να ξεφύγει από τη σισύφεια αυτή διαδικασία;
Μόνο δύο.
Να δουλέψει στερούμενος και αυξάνοντας τα εισοδήματα του να ξεχρεώσει ή να του τα χαρίσουνε;

Περιμένω απάντηση για άλλο τρόπο.

Καλή νύχτα σας.

Ονειρεύομαι τις μέρες που δεν θα χρειάζεται κανένας κανόνας για να ζούμε.
Κανένας νόμος.
Κάθε ένας θά ναι νομοθέτης της ζωής του.
Με ένα μόνο στόχο κι αποστολή, νά μαστε άνθρωποι μονάδες του συνόλου με πίστη κι ελευθερία στο καλό τ’ ανθρώπου για το καλό τ΄ανθρώπου.
Που τις σχέσεις δεν θα κανονίζουν τα συμφέροντα και οι ανάγκες.
Όταν οι ανάγκες θα ικανοποιούνται χωρίς ο άλλος να καταναγκάζεται γι αυτό, χωρίς να υποδουλώνει και χωρίς να υποδουλώνεται.

Δεν με νοιάζει που θ΄αργήσουν … Κάποτε θα ‘ρθούν.

Τελικά μετά από 40 χρόνια δημοκρατίας και ελευθερίας είμαστε πάλι στο 50 ή και για μερικούς στο 45.
Δεν πείστηκε ο κόσμος από τα επιχειρήματα και τις προτάσεις του προοδευτικού πολιτικού κόσμου.
Η αιτία είναι ότι έλεγε  “ψηφίστε μας για να σας φτιάξουμε καλλίτερο αύριο και κόσμο”  κάτι που λέγανε και όσοι μας κακοκυβέρνησαν με πιο ίσως πειστικό τρόπο.
Πολιτεύτηκαν με λάθος τρόπο το λοιπόν.
Όσοι κατέχουν οφείλουν να δείχνουν με κάθε τρόπο και ιδιαίτερα με τις πράξεις και το τρόπο ζωής τους πως γίνεται καλλίτερος ο  κόσμος και το αύριο.
Δεν προστατεύτηκε και ούτε διαπαιδαγωγήθηκε ο ανήξερος  κόσμος (υπέρ του οποίου όλοι κόβονται) τι σημαίνει να στηρίζεις την ευημερία σου όχι στις δυνάμεις σου και στις προσπάθειές σου αλλά σε ξένα δεκανίκια.
Δάνεια , επιχορηγήσεις, έλλειψη σχεδιασμού και επενδύσεων. Τώρα … χαίρετε…..
Προφανώς και δεν είμαι οπαδός των θεωριών συνωμοσίας και άλλων συναφών αφελών ιδεοληψιών.
Δεν μάθαμε να  έχουμε “τα μάτια μας  ανοιχτά”  όταν όλοι πασχίζουν με κάθε τρόπο για τα δικά τους συμφέροντα.
Μετά καθόμαστε και καλούμαστε να κουτουλάμε τους τοίχους και να τους λοιδορούμε επειδή είναι άπληστοι και πετυχαίνουν τα δικά τους.
Βγαίνει κάποιος και λέει κάτι και ο κόσμος και ο κοσμάκης το ασπάζεται. Αν το ασπαστούν οι περισσότεροι, επικρατεί και οι άλλοι παλεύουν για την ανατροπή του.
Έτσι προχώρησε ο άνθρωπος.
Βέβαια ο βερμπαλισμός και οι φανφάρες δεν λείπουν, λείπει παντελώς η κοινή λογική και ο απλός λόγος.
Με τις υγείες μας.

Που είναι η λύση;
Όλους μας κινεί το κέρδος το όφελος, είτε υλικό είτε άυλο.
Το πρόβλημα είναι οτι πολλοί το επιδιώκουν και το επιτυγχάνουν χωρίς να σκέφτονται και να υπολογίζουν τίποτα πολλώ δε μάλλον το διπλανό τους.
Τα καλά μυαλά πήγαν τον άνθρωπο μπροστά. Στην εποχή μας και ειδικά στο τόπο μας είτε ιδιωτεύουν είτε μεταναστεύουν, σ’ άλλη γή σ’ άλλα μέρη, είτε ασχολιούνται πως θα βγάλλουν τα μάτια τους σε ανούσιες, πολλές φορές, αντιπαραθέσεις.
Δυστυχώς ακόμα και σήμερα μετά από 40 χρόνια  δημοκρατίας και σίγουρα καλλίτερων κοινωνικοοικονομικών συνθηκών, είμαστε το ίδιο αμόρφωτοι και χειροκροτητές κάθε λαοπλάνου.
Αντί να κάνουμε τη δουλειά μας όπως πρέπει ψάχνουμε δικαιολογίες για το αντίθετο.
Αυτό κανένας δεν το λέει κι ας είναι ένα από τα μεγαλύτερα αίτια της κατάστασης μας.

Τα φορτώσαμε στους πολιτικούς και με το σκεφτικό οτι αυτοί τά φαγαν και όχι εμείς έχουν συμβάλλει στη διάλυση του “σύμπαντος”. Με κάνει να σκέφτομαι ότι το τωρινό μπάχαλο οφείλεται και στην διάχυτη αίσθηση οτι “μας την έφεραν” , “μας την είπαν” και έχουμε σαν μουλάρια “στυλώσει τα πόδια” και μας αναπτύσσονται αυτοκαταστροφικές τάσεις και παντελής έλλειψη απλής απλούστατης λογικής.Με απογοητεύει οτι με τέτοια κεκτημένη ταχύτητα πως θα μαζέψουμε τα ασυμμάζευτα.Όπως λέμε “τα χυμένα μαζωμένα δεν γίνονται”.
Ευχή για ψυχραιμία, αντοχή, υπομονή και σωστές επιλογές από το καθένα μας.

Καλό βράδυ.

 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΩΤΕΡΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΝ ΝΑ ΔΙΔΑΧΤΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ……
«Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα». Γιώργος Σεφέρης
Ποια Ελληνική λέξη είναι αρχαία και ποια νέα; Γιατί μια Ομηρική λέξη μας φαίνεται δύσκολη και ακαταλαβίστικη;
Οι Έλληνες σήμερα ασχέτως μορφώσεως μιλάμε ομηρικά, αλλά δεν το ξέρομε επειδή αγνοούμε την έννοια των λέξεων που χρησιμοποιούμε.
Για του λόγου το αληθές θα αναφέρομε μερικά παραδείγματα για να δούμε ότι η Ομηρική γλώσσα όχι μόνο δεν είναι νεκρή, αλλά είναι ολοζώντανη.
Αυδή είναι η φωνή. Σήμερα χρησιμοποιούμε το επίθετο άναυδος.
Αλέξω στην εποχή του Ομήρου σημαίνει εμποδίζω, αποτρέπω. Τώρα χρησιμοποιούμε τις λέξεις αλεξίπτωτο, αλεξίσφαιρο, αλεξικέραυνο αλεξήλιο Αλέξανδρος (αυτός που αποκρούει τους άνδρες) κ.τ.λ.
Με το επίρρημα τήλε στον Όμηρο εννοούσαν μακριά, εμείς χρησιμοποιούμε τις λέξεις τηλέφωνο, τηλεόραση, τηλεπικοινωνία, τηλεβόλο, τηλεπάθεια κ.τ.λ.
Λάας ή λας έλεγαν την πέτρα. Εμείς λέμε λατομείο, λαξεύω.
Πέδον στον Όμηρο σημαίνει έδαφος, τώρα λέμε στρατόπεδο, πεδινός.( Γιατι οι γιατροι γραφουν « ορθοπαιδικος» ;;;; Μαλλον δεν μεγαλωσαν ακομα )
Το κρεβάτι λέγεται λέχος, εμείς αποκαλούμε λεχώνα τη γυναίκα που μόλις γέννησε και μένει στο κρεβάτι.
Πόρο έλεγαν τη διάβαση, το πέρασμα, σήμερα χρησιμοποιούμε τη λέξη πορεία. Επίσης αποκαλούμε εύπορο κάποιον που έχει χρήματα, γιατί έχει εύκολες διαβάσεις, μπορεί δηλαδή να περάσει όπου θέλει, και άπορο αυτόν που δεν έχει πόρους, το φτωχό.
Φρην είναι η λογική. Από αυτή τη λέξη προέρχονται το φρενοκομείο, ο φρενοβλαβής, ο εξωφρενικός, ο άφρων κ.τ.λ.
Δόρπος, λεγόταν το δείπνο, σήμερα η λέξη είναι επιδόρπιο.
Λώπος είναι στον Όμηρο το ένδυμα. Τώρα αυτόν που μας έκλεψε (μας έγδυσε το σπίτι) το λέμε λωποδύτη.
Ύλη ονόμαζαν ένα τόπο με δένδρα, εμείς λέμε υλοτόμος.
Άρουρα ήταν το χωράφι, όλοι ξέρουμε τον αρουραίο.
Τον θυμό τον αποκαλούσαν χόλο. Από τη λέξη αυτή πήρε το όνομα της η χολή, με την έννοια της πίκρας. Λέμε επίσης αυτός είναι χολωμένος.
Νόστος σημαίνει επιστροφή στην πατρίδα. Η λέξη παρέμεινε ως παλινόστηση, ή νοσταλγία.
Άλγος στον Όμηρο είναι ο σωματικός πόνος, από αυτό προέρχεται το αναλγητικό.
Το βάρος το αποκαλούσαν άχθος, σήμερα λέμε αχθοφόρος.
Ο ρύπος, δηλαδή η ακαθαρσία, εξακολουθεί και λέγεται έτσι – ρύπανση.
Από τη λέξη αιδώς (ντροπή) προήλθε ο αναιδής.
Πέδη, σημαίνει δέσιμο και τώρα λέμε πέδιλο. Επίσης χρησιμοποιούμε τη λέξη χειροπέδες.
Από το φάος, το φως προέρχεται η φράση φαεινές ιδέες.
Άγχω, σημαίνει σφίγγω το λαιμό, σήμερα λέμε αγχόνη. Επίσης άγχος είναι η αγωνία από κάποιο σφίξιμο, ή από πίεση.
Βρύχια στον Όμηρο είναι τα βαθιά νερά, εξ ου και τo υποβρύχιο.
Φερνή έλεγαν την προίκα. Από εκεί επικράτησε την καλά προικισμένη να τη λέμε «πολύφερνη νύφη».
Το γεύμα στο οποίο ο κάθε παρευρισκόμενος έφερνε μαζί του το φαγητό του λεγόταν έρανος. Η λέξη παρέμεινε, με τη διαφορά ότι σήμερα δεν συνεισφέρουμε φαγητό, αλλά χρήματα.
Υπάρχουν λέξεις, από τα χρόνια του Ομήρου, που ενώ η πρώτη τους μορφή μεταβλήθηκε – η χειρ έγινε χέρι, το ύδωρ νερό, η ναυς έγινε πλοίο, στη σύνθεση διατηρήθηκε η πρώτη μορφή της λέξεως.
Από τη λέξη χειρ έχομε: χειρουργός, χειριστής, χειροτονία, χειραφέτηση, χειρονομία, χειροδικώ κ.τ.λ.
Από το ύδωρ έχομε τις λέξεις: ύδρευση υδραγωγείο, υδραυλικός, υδροφόρος, υδρογόνο, υδροκέφαλος, αφυδάτωση, ενυδρείο, κ.τ.λ.
Από τη λέξη ναυς έχομε: ναυπηγός, ναύαρχος, ναυμαχία, ναυτικός, ναυαγός, ναυτιλία, ναύσταθμος, ναυτοδικείο, ναυαγοσώστης, ναυτία, κ.τ.λ.
Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα παραδείγματα προκύπτει ότι: Δεν υπάρχουν αρχαίες και νέες Ελληνικές λέξεις, αλλά μόνο Ελληνικές.
Η Ελληνική γλώσσα είναι ενιαία και ουσιαστικά αδιαίρετη χρονικά.
Από την εποχή του Ομήρου μέχρι σήμερα προστέθηκαν στην Ελληνική γλώσσα μόνο ελάχιστες λέξεις.
Η γνώση των εννοιών των λέξεων θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε ότι μιλάμε τη γλώσσα της ομηρικής ποίησης, μια γλώσσα που δεν ανακάλυψε ο Όμηρος αλλά προϋπήρχε πολλές χιλιετηρίδες πριν από αυτόν.
Φίλοι μου, προσθέστε και εσείς τις δικές σας γνώσεις που να σχετίζονται με το θέμα.
Σκοπός μας είναι να ανακαλύψουμε τις έννοιες των λέξεων για να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε καλύτερα. Παλαιότερα όταν έλεγαν μια λέξη καταλάβαιναν όλοι το ίδιο. π.χ για τη λέξη αρετή ήξεραν ότι είναι η μεσότητα ανάμεσα σε δύο υπερβολές. Σήμερα ο καθένας για την ίδια λέξη εννοεί και κάτι διαφορετικό.
Πηγές: Απολλώνιου Σοφιστού Λεξικόν κατά στοιχείον Ιλιάδος και Οδύσσειας Εκδόσεις Ηλιοδρόμιο.

Δροσερός φέτος ο Μάης.

Όμορφα τα Χανιά.

Πρωι πρωί και σκέφτομαι πότε θα απαλλαγούμε από κάθε λαοπλάνο που “μιλά στο πόπολο σαν το ναυαγοσώστη”.

Σύμφωνοι το 95% του κόσμου είναι σε δύσκολη οικονομική και άλλη κατάσταση.
Ο καταναλωτισμός και το “shopping therapy” είναι ακριβές πια πολυτέλειες.
Πρέπει όμως όλοι να καταλάβουμε πως ότι καταφέραμε το καταφέραμε με δανεικά.
Αυτοκίνητα, σπίτια, επιχειρήσεις που δεν πήγαν καλά και πολλά άλλα.
Κανένας δεν μας καθοδήγησε σωστά να προλάβουμε το “κακό”.
Όσοι γνώριζαν και γνωρίζουν εκμεταλεύονται αυτή την άγνοια – αδιαφορία μας και διαπαιδαγωγηθήκαμε και διαπαιδαγωγούμαστε, (από πολιτικούς, ΜΜΕ , σχολεία και συναναστροφές)  στη ήσσονα προσπάθεια, οτι  για όλα φταίει το “κομματικό” κράτος, οι ξένες δυνάμεις τα γενικά και αόριστα συφέροντα και οι προσωπικές φιλοδοξίες του κάθε ηγέτη με ή χωρίς εισαγωγικά.
Μένοντας αμόρφωτοι (η μόρφωση πράγμα “που είναι ζόρικο πολύ” ),  επόμενο όταν η κύρια έγνοια είναι η επιβίωση, δεν ακολουθούμε τα βήματα της προκοπής σε λογικό μέγεθος αλλά με άλματα που δεν είμαστε σε θέση να πετύχουμε.
Θεωρούμε κάθε τάξη και οργάνωση , έλλειψη ελευθερίας και φασισμό.
Δεν είμαστε σε θέση να καταλάβουμε τι πρέπει να κάνουμε. Νομίζουμε οτι καλυπτόμενοι πίσω από κάθε αρχηγό και αρχηγίσκο θα λύσουμε το κάθε πρόβλημα μας.
Σαν τους μαθητές που όταν κρίνονται επανεξεταστέοι λένε “μέ έκοψε ο/η τάδε”  μα όταν περνάνε “Πέρασα” γεμάτοι καμάρι.
Δεν είμαστε έτοιμοι να ζοριστούμε για το αύριο . Τα θέλουμε όλα εδώ και τώρα. Καλό σαν σύνθημα και για ωραία ροκ τραγούδια αλλά επί του πρακτέου?

Σταματώ και ίσως συνεχίσω.

Καλή μέρα και δύναμη σε όλους.

Δημοσιογράφος
Συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα», «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνον στις διαπιστώσεις. Γνωρίζω ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθειά. Ποια είναι η ερμηνεία σας για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι βαθύτερες αιτίες;
Καστοριάδης:
Πρώτον, δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.χ.
Δημοσιογράφος:
Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας.
Καστοριάδης:
Τι να κάνουμε. Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον πέμπτο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις -και πάντως, μετά τον περίεργο τέταρτο π.Χ. αιώνα- η ελληνική ελευθερία πεθαίνει. Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο. Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξ άλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στον Μεγάλο Βασιλέα – πράγμα ανθελληνικότατο. Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των “δυνατών” και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ’ αυτήν του Πεκίνου.
Δημοσιογράφος:
Όλα αυτά αφορούν ένα πολύ μακρινό ιστορικό παρελθόν. Η Ελλάδα ως σύγχρονο νεοελληνικό κράτος έχει, ήδη, ιστορία εκατόν εβδομήντα ετών. Θα θέλατε να επικεντρώσετε σ’ αυτήν την περίοδο;
Καστοριάδης:
Μα, αυτή η περίοδος είναι ακατανόητη χωρίς τους είκοσι έναν αιώνες ανελευθερίας που προηγήθηκαν. Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνον ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απ’ ευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. Συνεπώς, ούτε σ’ αυτήν την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι.
Δημοσιογράφος:
Πού οφείλεται αυτή η «τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»; Ποιοί είναι οι λόγοι;
Καστοριάδης:
Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτησή σας για ποιο λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι. Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.

Δημοσιογράφος
Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;
Καστοριάδης:
Ορισμένα τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με “ταξικά” συμφέροντα. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης.
Δημοσιογράφος
Εξαιρέσεις δεν βλέπετε να υπάρχουν; Εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στον 19ο και στον 20ό αιώνα;
Καστοριάδης:
Ε, υπάρχουν δυο-τρεις εξαιρέσεις: ο Τρικούπης, ο Κουμουνδούρος, το βενιζελικό κίνημα στην πρώτη περίοδο του. Αλλά τα όποια αποτελέσματά τους καταστράφηκαν από τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τον ρόλο του παλατιού, τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, την πασοκοκρατία. Στο μεταξύ, μεσολάβησε ο σταλινισμός που κατόρθωσε να διαφθείρει και να καταστρέψει αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί ως εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε ακόμη. Μου ζητάτε να σας εξηγήσω. Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς, γιατί οι Έλληνες, που σκοτώνονταν εννέα χρόνια, για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους, θέλησαν αμέσως μετά έναν βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα, έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν “ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά”;

Δημοσιογράφος:
Μα, οι δικές σας απαντήσεις ενδιαφέρουν ιδίως όταν αφορούν ερωτήματα που εσείς θέτετε. Θα θέλατε, λοιπόν, να διατυπώσετε τις απόψεις σας;

Καστοριάδης:
Σύμφωνα με την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.

Δημοσιογράφος:
Πώς την εννοείτε αυτήν την ευθύνη;

Καστοριάδης:
Δεν δικάζουμε κανέναν. Μιλάμε για ιστορική και πολιτική ευθύνη. Ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε έως τώρα να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να θεσμισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα τόσο των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων.

Δημοσιογράφος:
Θέλετε να πείτε ότι -αντιθέτως- σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη.

Καστοριάδης:
Εκεί, αυτό έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντας μου καζούρα στο Παρίσι το 1956:«Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση». Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματα του.
Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;».
-Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στον χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι.

Πηγή: Βιβλίο,  Η ελληνική ιδιαιτερότητα- Τόμος Β΄, εκδόσεις Κριτική

Συμπέρασμα
Να διαβάζουμε να διαβάζουμε να διαβάζουμε

« Πιο πρόσφατα Άρθρα - Παλιότερα Άρθρα »

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων