το ταξίδι μας ξεκινά!!!!
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΣ ΞΕΚΙΝΑ….
οι πρώτες μας ζωγραφιές
Δωράκια καλωσορίσματος για τη νέα σχολική χρονιά 2025-2026
Σου υπόσχομαι ότι το παιδί σου κάθε μέρα, κάτι θα μαθαίνει…
Κάποιες ημέρες θα το φέρνει σπίτι στα χέρια του,
Κάποιες ημέρες θα το φέρνει σπίτι στο μυαλό του
Και κάποιες ημέρες θα το φέρνει σπίτι στην καρδιά του 
Λουλουδάκια- μαγνητάκια τα δωράκια καλοσωρισματος στα παιδάκια μας για φέτος και με μια γλυκιά έκπληξη σε σακουλάκια , για μια ακόμη γλυκιά σχολική χρονιά!!!
Σχολική χρονιά 2025-26
Στον κόσμο του Δημοτικού σχολείου!
Σήμερα Τρίτη 27/5/25 στο πλαίσιο της Ομαλής μετάβασης , επισκεφτήκαμε το 9ο Δημοτικό σχολείο Χαϊδαρίου με τα νηπιάκια μας. Συναντηθήκαμε με τους παλιούς συμμαθητές , κάναμε λίγο μάθημα με την κ.Γεωργία , βρήκαμε απαντήσεις σε μερικά ερωτήματα μας και ξεναγηθήκαμε στους χώρους του σχολείου!
Μεγάλο σχολείο σου ερχόμαστε…. μετά το γλυκό καλοκαιράκι όμως!!!🍦🍒🌀🏖️
Το μελίσσι μας!!!
Μέλισσες παντού!
Μαθαίνοντας για ένα από τα σημαντικότερα έντομα για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους και τη βιωσιμότητα του πλανήτη.
H 20η Μαΐου, με απόφαση του ΟΗΕ, έχει κηρυχθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Μέλισσας.
Η μέρα αυτή έχει σκοπό για να υπενθυμίσει στην παγκόσμια κοινή γνώμη τα οφέλη της μελισσών στον άνθρωπο, το περιβάλλον και τον πολιτισμό και να προωθηθούν δράσεις για την προστασία τους.
Η συνεισφορά της μέλισσας στην ανθρωπότητα και την επιβίωσή της είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένη.
Όταν ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είπε : «Όταν η μέλισσα εξαφανιστεί από τη γη, ο άνθρωπος έχει μόνο τέσσερα χρόνια για να ζήσει», κάποιοι αμφισβήτησαν τα λόγια του. Σήμερα από αρκετούς μελετητές αμφισβητείται ακόμη ότι η φράση αυτή ανήκει στο διάσημο φυσικό και μαθηματικό.
Κανείς όμως δεν αμφισβητεί την σπουδαιότητα της μέλισσας για την επιβίωσή μας στη γη.
Γιατί εξαρτόμαστε όλοι από τις μέλισσες;
Για αιώνες, οι μέλισσες -από τα πιο σκληρά εργαζόμενα πλάσματα στον πλανήτη- έχουν ωφελήσει τόσο τους ανθρώπους, όσο και τα φυτά και το περιβάλλον. Μεταφέροντας τη γύρη από το ένα λουλούδι στο άλλο, οι μέλισσες και άλλοι επικονιαστές επιτρέπουν όχι μόνο την παραγωγή αφθονίας φρούτων, ξηρών καρπών και σπόρων, αλλά και περισσότερης ποικιλίας και καλύτερης ποιότητας, συμβάλλοντας τόσο στη διατροφή, όσο και στην ασφάλεια των τροφίμων.
Η επικονίαση είναι μια θεμελιώδης διαδικασία για την επιβίωση των οικοσυστημάτων.
Μέλισσες σας ευχαριστούμε και υποσχόμαστε να σας προστατεύουμε!!!
Παρακολούθηση θεατρικής παράστασης “Δόνα τερηδόνα”
Με μεγάλη χαρά και μετά από πολλά χρόνια απολαύσαμε μια όμορφη εκπαιδευτική εμπειρία αφού επισκεφτήκαμε το θέατρο 104 και παρακολουθήσαμε το αγαπημένο παραμύθι των παιδιών ” Δόνα τερηδόνα και το μυστικό της γαμήλιας τούρτας¨του Ε. Τριβιζά. Η ομάδα της Παραμυθοχώρας κατάφερε συνδυάζοντας αρμονικά κούκλες μάπετ, θέατρο σκιών, μαύρο θέατρο, πολυμέσα και ηθοποιούς, να δημιουργήσει ένα απολαυστικό παραμυθένιο αποτέλεσμα. Μια παράσταση που διασκεδάζει και εμπνέει και που… θα κάνει μικρούς και μεγάλους να αγαπήσουν ακόμα περισσότερο την οδοντόβουρτσά τους!
To πιο σημαντικό ήταν ότι άρεσε στα παιδιά ενώ σ΄όλη τη διάρκεια της παράστασης είχαν άψογη συμπεριφορά!!! Ένα μεγάλο ‘ευχαριστούμε” στις μαμάδες και των δύο τμημάτων που συνόδευσαν για την πολύτιμη βοήθειά τους !!!
Εγγραφές μαθητών στα νηπιαγωγεία για το σχ. έτος 2024-25
Εγωκεντρισμός και νηπιακή ηλικία
Το αναπτυξιακό στάδιο του εγωκεντρισμού στη νηπιακή ηλικία και με ποιους τρόπους μπορούν οι γονείς να υποβοηθήσουν την ομαλή εξέλιξή του και την απομείωση του»
Τι ορίζεται ως εγωκεντρισμός: Ως εγωκεντρισμός μπορεί να οριστεί η έλλειψη ικανότητας που παρουσιάζει ένα άτομο στο να διαφοροποιήσει ανάμεσα στη δική του οπτική γωνία ή προοπτική και εκείνη ενός άλλου ατόμου. Πρόκειται στην κυριολεξία για ένα είδος επικέντρωσης στον εαυτό όσον αφορά τη σκέψη.
Το μικρό παιδί αφομοιώνει τις γενικότερες εμπειρίες του από τον κόσμο σε σχήματα που αποκτήθηκαν από τον δικό του άμεσο κόσμο, εξετάζοντας το καθετί σε σχέση με τον εαυτό του (Beard, 1969).
Σε καμία όμως περίπτωση δεν θα πρέπει ο «γνωστικός εγωκεντρισμός, όπως χρησιμοποιείται στη θεωρία του Piaget, να συγχέεται με τον εγωϊσμό, εφόσον τα νήπια και γενικά τα μικρά παιδιά δεν έχουν, κατά τον Piaget, πλήρη συνείδηση των κινήτρων και των συναισθημάτων των άλλων.
Συνεπάγεται επόμενως ότι η αδυναμία τους να δουν τα πράγματα μέσα από το αντιληπτικό πλαίσιο αναφοράς ενός άλλου ατόμου δεν μπορεί να συσχετιστεί με εγωιστική διάθεση παρά μόνο με αντιληπτική αδυναμία.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα γνωστικού εγωκεντρισμού είναι και το παράδειγμα του νηπίου (π.χ. 18-24 μηνών) που κρύβει το πρόσωπό του με τα χέρια του και επειδή δε μας βλέπει εκείνο, είναι βέβαιο ότι δεν το βλέπουμε ούτε εμείς.
Με ποιους τρόπους μπορούν οι γονείς να υποβοηθήσουν τα παιδιά τους στην σταδιακή απομείωση του εγωκεντρισμού τους
Το παιδί πρέπει από τη νηπιακή ηλικία να αρχίσει να μαθαίνει να αντιστέκεται και να ελέγχει τις παρορμήσεις του όπως π.χ. να ελέγχει το θυμό του, να αποκτά ανοχή στη ματαίωση, όταν μια επιθυμία του δε μπορεί να ικανοποιηθεί. Σκόπιμο είναι να μάθει ότι το τώρα δεν υπάρχει πάντα στη ζωή και ότι θα πρέπει να κάνει υπομονή για κάτι που θέλει. Όπως άλλωστε αναφέρει και ο Freud, η διαχείριση της ματαίωσης είναι η βάση για υγιή παιδιά. Το «θέλω» και το «τώρα» πρέπει να συνοδεύονται από «ευχαριστώ» και «παρακαλώ».
Δε φοβόμαστε να επαινέσουμε το παιδί μας από φόβο μήπως γίνει ναρκισσιστικό ή εγωπαθές. Το επαινούμε όμως για συγκεκριμένες επιθυμητές και κοινωνικά αποδεκτές συμπεριφορές του και όχι συνεχώς και σε υπερβολικό βαθμό. Για παράδειγμα όταν μας βοηθάει σε μικροδουλειές του σπιτιού, όταν παίζει ήρεμα με το αδερφάκι του, όταν εκφράζει την επιθυμία να ταΐσει ένα αδέσποτο ζωάκι στο δρόμο.
Ένα εγωκεντρικό παιδί δύσκολα δείχνει ενσυναίσθηση. Προσπαθούμε ως γονείς να διδάξουμε και να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά να μπαίνουν στη θέση του άλλου και να αναγνωρίζουν και να κατανοούν τα συναισθήματά του. Αν για π.χ. το παιδί σας χτυπήσει έναν συμμαθητή του στο σχολείο μπορείτε να το ρωτήσετε πώς θα ένιωθε αν το χτυπούσε εκείνο ο καλύτερος του φίλος.
Στη συνέχεια θα εξετάσουμε μερικά καθημερινά παραδείγματα που η υιοθέτησή τους από την πλευρά των γονέων υποβοηθά την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης στα νήπια, ως βασικής δεξιότητας για την σταδιακή απομείωση του εγωκεντρισμού τους:
- Ενθαρρύνουμε το παιδί μας να βοηθάει τους άλλους. Αρχίστε μαθαίνοντας στο παιδί σας να λαμβάνει υπόψη την ύπαρξη των άλλων ανθρώπων γύρω του και το ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν τα δικά τους συναισθήματα και ανάγκες. Αν, για παράδειγμα, κάνετε μια βόλτα και δείτε μια ηλικιωμένη κυρία που δυσκολεύεται να διασχίσει το δρόμο, βοηθήστε την. Όταν ένα παιδί στην παιδική χαρά κάθεται μόνο του και δεν θέλει να παίξει, πηγαίνετε κοντά του και προσπαθήστε να ότι νοιαζόμαστε για τους άλλους ανθρώπους.
- Ξεκινήστε από τον εαυτό σας. Τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα όταν παρατηρούν και μιμούνται τους ενήλικες. Μπορεί να μιλάτε ατελείωτες ώρες για την ενσυναίσθηση με το παιδί σας, αλλά τίποτε δεν θα είναι τόσο αποτελεσματικό όσο το δικό σας παράδειγμα. Γι’ αυτό, ας επιδεικνύουμε πάντα ενσυναίσθηση, όχι μόνο προς το παιδί μας, αλλά και προς τα άλλα μέλη της οικογένειας, φίλους, γνωστούς και άγνωστους στο δρόμο.
- Αναλύστε τα συναισθήματα. Μέσα από μεθόδους όπως είναι η ανάγνωση παραμυθιών ή η παρακολούθηση κινουμένων σχεδίων μαζί με το παιδί σας. Ρωτήστε το παιδί σας: “Τι νομίζεις ότι αισθάνεται τώρα ο ήρωας;” ή “Γιατί κλαίει ή γελάει;” ή «Τι μπορεί να κάνει για να καταλάβετε τι συνέβη και γιατί είναι στεναχωρημένο. Απλές χειρονομίες όπως αυτές θα δείξουν στο παιδί σας ότι νοιαζόμαστε για τους άλλους ανθρώπους.
- Δείξτε την εκτίμησή σας. Σε όλους μας αρέσει όταν οι προσπάθειές μας αναγνωρίζονται, και πολύ περισσότερο στα παιδιά. Γι’ αυτό, επαινέστε το παιδί σας αν το δείτε να εκδηλώνει ενσυναίσθηση. Μήπως το παιδί σας μοιράστηκε τα παιχνίδια του με άλλα παιδιά στην παιδική χαρά; Μήπως έδωσε τη μισή σοκολάτα του στο φίλο του ή αγκάλιασε τον αδελφό του επειδή έκλαιγε; Αν ναι, πείτε του: “Συμπεριφέρθηκες πολύ καλά, όπως ταίριαζε στην περίσταση”.
Συνοψίζοντας
Συμπερασματικά, σύμφωνα με τον Piaget, στην παιδική ηλικία ο άνθρωπος περνάει ένα στάδιο φυσιολογικού εγωκεντρισμού, που είναι μέρος της διανοητικής και ψυχολογικής του ανάπτυξης.
Βέβαια, καθώς το παιδί μεγαλώνει βγαίνει από αυτό το εγωκεντρικό στάδιο εξέλιξης και μπορεί να καταλάβει ότι κάθε άνθρωπος έχει άλλες εμπειρίες, ανάγκες, επιθυμίες και ότι υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι να αντιληφθεί κανείς το τι συμβαίνει γύρω του.
Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες θεωρίες, ένας άνθρωπος γίνεται εγωκεντρικός όταν στην παιδική του ηλικία οι γονείς του είναι υπερβολικά ελαστικοί και ανεκτικοί στη διαπαιδαγώγησή του, δεν του βάζουν όρια και τον επαινούν υπερβολικά.
Άρθρο από το www.elniplex.com
Ιωάννης Κυργιόπουλος
Ψυχολόγος (Msc Σχολικής Ψυχολογίας)
Ενσυναίσθηση!!!Μια ιστορία για τη συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών
Μια ιστορία για τη συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών
Γράφει η συγγραφέας και ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Φρόσω Φωτεινάκη.
Ενσυναίσθηση. Κι όμως, είναι κάτι περισσότερο από μια ζεστή αίσθηση, από ένα γλυκό συναίσθημα που νιώθουμε μέσα στο σώμα μας. Η ενσυναίσθηση στον σημερινό κόσμο μοιάζει με μια πραγματική υπερδύναμη, είναι η ικανότητα που σχηματίζει συμπονετικά παιδιά και συναισθηματικά ευφυείς ενήλικες, είναι μια κομβική διαδικασία για τον σχηματισμό υγιών σχέσεων, οικογενειών, κοινωνικών συστημάτων. Ας δούμε όμως μαζί πώς αποφάσισα να γράψω ένα παιδικό βιβλίο με θέμα την ενσυναίσθηση και πώς οι ενήλικες μπορούμε να μεγαλώνουμε ενσυναισθητικά παιδιά.
Μάλιστα, όπως σημειώνουν και οι Γιάλαμας και Γρηγορόπουλος σε μελέτη του 2020, η ενσυναίσθηση δεν είναι μια αυτόνομη ικανότητα αλλά η ραχοκοκαλιά πολλών άλλων δεξιοτήτων. Είναι η ρίζα της αποτελεσματικής επικοινωνίας, της ενεργητικής ακρόασης, της επίλυσης συγκρούσεων, και της ομαδικής συνεργασίας. Όταν ένα παιδί μαθαίνει να συναισθάνεται, κατανοεί καλύτερα τις ανάγκες των άλλων και του ίδιου του εαυτού του, επιλύει τις συγκρούσεις ειρηνικά και συνεργάζεται αρμονικά· πρόκειται, δηλαδή, για δεξιότητες που είναι πραγματικά ανεκτίμητες στην προσωπική και επαγγελματική ζωή. Η ενσυναίσθηση αποτελεί το θεμέλιο των υγιών, νοηματοδοτημένων διαπροσωπικών σχέσεων, της αποτελεσματικής επικοινωνίας, και φυσικά της ηγετικής ικανότητας. Ακόμα, έρευνες δείχνουν πως τα σχολεία που επενδύουν στην ενίσχυση της ενσυναίσθησης των μαθητών, μέσω του στοιχείου της πολυπολιτισμικότητας, συνδέονται με υψηλότερες ακαδημαϊκές επιδόσεις και αυξημένα επίπεδα ευτυχίας των παιδιών (Chang and Al., 2011).
Η ενσυναίσθηση είναι η ισχυρή ικανότητα που επιδρά κατασταλτικά σε κάθε βίαιη και σκληρή συμπεριφορά, μυώντας μας στον σεβασμό του εαυτού μας και των άλλων. Μας επιτρέπει να επικοινωνούμε και να ζούμε σε αυτό τον πολύπλοκο, διαφορετικό και απαιτητικό κόσμο με ασφάλεια.
Σύμφωνα με τον Daniel Goleman, η ενσυναίσθηση απαρτίζει μαζί με άλλες τέσσερις «διαστάσεις» (την αυτεπίγνωση, την αυτορρύθμιση, την παρακίνηση και τις κοινωνικές δεξιότητες) τον ορισμό της συναισθηματικής ευφυΐας, της ικανότητάς μας για αναγνώριση και κατανόηση τόσο των δικών μας συναισθημάτων όσο και των συναισθημάτων των άλλων, αλλά και της ικανότητάς μας για διαχείριση με σεβασμό και ειλικρίνεια των διαπροσωπικών σχέσεών μας. Η συναισθηματική ευφυΐα γενικά και η ενσυναίσθηση ειδικότερα αποτελούν θεμέλιους λίθους για την ικανοποίηση του ανθρώπου σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο, αφού μέσω αυτών καλλιεργείται η αυτοεκτίμηση, η οικοδόμηση υγιών σχέσεων, η θέσπιση ορίων και οι προσδοκίες από τους ανθρώπους του περιβάλλοντός μας – προσδοκίες για σεβασμό, συμπαράσταση, ουσιαστικό ενδιαφέρον.
Η ενσυναίσθηση, όπως κάθε ικανότητα, καλλιεργείται μέσα από τη μάθηση, μέσα από την παρατήρηση, μέσα από όσα ένα παιδί βιώνει στη «φωλιά» του, στην τάξη του σχολείου του, στο σπίτι των παππούδων, σε κάθε μέρος που υπάρχει και λειτουργεί. Πώς λοιπόν θα διδάξουμε στα παιδιά μας την ενσυναίσθηση; Μα μιλώντας για τα συναισθήματά μας, δείχνοντας ενδιαφέρον για τα συναισθήματα των άλλων, προσπαθώντας να κατανοήσουμε τη δική τους σκοπιά και να βρούμε μια κοινή λύση στις διαφορές μας, μια λύση που θα μας προκαλεί ζεστασιά και ανακούφιση.
Η ενσυναίσθηση διδάσκεται από τον γονιό που φροντίζει τον άλλο γονιό, από τη δασκάλα που αφουγκράζεται τη δυσκολία του παιδιού, από τον ενήλικα που κατανοεί και αποδέχεται, από κάθε χώρο που ανοίγει για τα συναισθήματά μας χωρίς ετικέτες, κριτική, ταμπέλες, νουθεσίες. Η ενσυναίσθηση μας βγάζει από το Εγώ και μας τοποθετεί στο Εμείς, ανοίγοντας μια αγκαλιά που ζεσταίνει και τους δυο μας.
Συχνά στο γραφείο γονείς, εκπαιδευτικοί και φροντιστές με ρωτούν από ποια ηλικία έχουν τα παιδιά την ικανότητα να συναισθανθούν, να αναγνωρίσουν και να μοιραστούν το συναίσθημα κάποιου άλλου. Ας ρίξουμε μια προσεκτική ματιά στη βιβλιογραφία για αυτό.
Από τη βρεφική ηλικία και μετά, πολλά μωρά κλαίνε όταν ακούν ένα άλλο μωρό να κλαίει· τότε, μιλάμε για ένα «ιογενές κλάμα» το οποίο φαίνεται να είναι μεταδοτικό. Σε αυτό το πρώτο στάδιο ανάπτυξης της ενσυναίσθησης, σύμφωνα με τον M.L. Hoffman, παρατηρούμε τη συναισθηματική μετάδοση, χωρίς να είναι ξεκάθαρο κατά πόσο μπορεί να διακρίνει το βρέφος ότι τα συναισθήματα ανήκουν σε ένα άλλο άτομο. Τα παιδιά μεταξύ ενός και δύο ετών ξεκινούν να δείχνουν σημάδια ανησυχίας για τους άλλους, ιδιαίτερα για αυτούς που τα φροντίζουν, και την ίδια χρονική περίοδο αρχίζουν να ξεχωρίζουν τους άλλους από τον εαυτό τους. Μέχρι τους δεκαέξι μήνες, τα παιδιά συχνά παρηγορούν τους άλλους με στοιχειώδεις τρόπους, όπως η προσφορά αγκαλιάς και εκεί, στα δύο χρόνια, ξεκινάει το δεύτερο στάδιο ανάπτυξης της ενσυναίσθησης, κατά το οποίο το παιδί μπορεί να διαφοροποιήσει τον εαυτό του από τους άλλους, ενώ όμως εκφράζει ακόμη μια εγωκεντρική ενσυναίσθηση.
Καθώς μεγαλώνουν, τα παιδιά κατανοούν καλύτερα τα συναισθήματα. Πολλά παιδιά του νηπιαγωγείου μπορούν να συμμερίζονται τα συναισθήματα ενός φανταστικού ήρωα. Από το τρίτο έτος της ηλικίας το παιδί διανύει το τρίτο στάδιο ανάπτυξης της ενσυναίσθησης, κατά το οποίο μπορεί πλέον να μοιραστεί την οπτική γωνία του άλλου και να προσφέρει συναισθηματική και συμπεριφορική υποστήριξη σε ένα άλλο άτομο, όταν νιώθει πως τη χρειάζεται. Κατά τη μέση παιδική ηλικία, 6-12 ετών, το παιδί βρίσκεται στο τέταρτο στάδιο ανάπτυξης της ενσυναίσθησης. Στο στάδιο αυτό, το παιδί αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι το ίδιο και οι άλλοι είναι ανεξάρτητα πρόσωπα, ότι τα συναισθήματα είναι μοναδικά για το κάθε άτομο, ενώ ωριμάζει συναισθηματικά.
Αυτό που χρειάζεται να σημειώσω ωστόσο είναι πως, παρότι κάθε παιδί γεννιέται με την ικανότητα να συναισθάνεται, αν η ικανότητά του αυτή δεν καλλιεργηθεί, θα παραμείνει αδρανής μέσα του. Οι σπόροι της μπορούν να φυτευτούν από νωρίς, και αυτός ακριβώς είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο αποφάσισα να γράψω το παρόν βιβλίο· για να μάθουμε μαζί να φυτεύουμε αλλά και να φροντίζουμε αυτούς τους σπόρους, για να μάθουμε μαζί να καλλιεργούμε μια ανοιχτή στάση προς τον κόσμο, για να βοηθήσουμε και να βοηθηθούμε ως παιδιά και ως ενήλικες να είμαστε περισσότερο ενσυναισθητικοί και συνδεδεμένοι, να αποφεύγουμε τη σκληρότητα, να ζούμε και να αναπνέουμε μέσα σε υγιείς, φροντισμένους δεσμούς, μέσα σε ζεστές αγκαλιές.