Mία διαφορετική προσέγγιση της Αποταμίευσης……
ο μύθος για το ουράνιο τόξο και τον καλικάντζαρο που φύλαγε το θησαυρό ( Ιρλανδικός μύθος),
Τα χρυσά χέρια του βασιλιά Μίδα (αρχαία ελληνική μυθολογία)
μας δίδαξαν , πως η αποταμίευση δεν είναι μόνο νομίσματα και κέρματα!!
Η αποταμίευση δεν χωρα μόνο σε έναν κουμπαρά…
Αλλά κυρίως είναι στιγμές με όσους αγαπάμε, όμορφες αναμνήσεις και πως κάθε θησαυρός που κρατάμε στην καρδιά μας αξίζει πολύ περισσότερο απ’ όλα τα χρήματα του κόσμου!!!
Μαθαίνουμε να φυλάμε , να νοιαζόμαστε και να εκτιμούμε κάθε θησαυρό της ζωής μας, που για τον καθένα μας είναι μοναδικός!!!
Κάθε κουμπαράς κρύβει μέσα του την χαρά του φυλάω κάτι πολύτιμο και σημαντικό για μένα ,
(όπως χρήματα για να αγοράσω ένα δώρο σε αγαπημένο μου πρόσωπο, το συναίσθημα που θα νιώσω (π.χ η χαρά της προσφοράς), όμορφες στιγμές που θα περάσω με αγαπημένα μου πρόσωπα , ή με αντικείμενα , π.χ με ένα ταξίδι , με ένα παιχνίδι που θα μοιραστώ με φίλους μου και τόσα άλλα….).
Τέλος μάθαμε πως κάθε νομίσματακι μπορεί να γίνει κάτι μεγάλο , πως
η αληθινή αποταμίευση,
Είναι αξία ζωής και κρύβεται στις καρδιές που μοιράζονται
οι δικοί μας κουμπαράδες!!
Ο καλικάντζαρος και το ουράνιο τόξο
Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι της Ιρλανδίας, ζούσε ένας μικρός καλικάντζαρος με πράσινο καπέλο και γυαλιστερά παπούτσια.
Τον έλεγαν Λάκι — γιατί όπου πήγαινε, έφερνε τύχη! 
Ο Λάκι είχε ένα μεγάλο, λαμπερό καζάνι γεμάτο χρυσά νομίσματα.
Κάθε μέρα το έκρυβε σε ένα διαφορετικό μέρος, για να μην το βρει κανείς.
Και πάντα, μα πάντα, το άφηνε στο τέλος του ουράνιου τόξου! 
Ένα πρωινό, ένα παιδάκι είδε το ουράνιο τόξο να απλώνεται στον ουρανό και είπε:
«Αν το ακολουθήσω, ίσως βρω τον θησαυρό!»
Έτρεξε, έτρεξε, μα το ουράνιο τόξο όλο και πιο μακριά πήγαινε…
Και τότε άκουσε ένα γελάκι πίσω από έναν θάμνο.
Ήταν ο Λάκι, που του έκλεισε το μάτι και είπε:
«Ο αληθινός θησαυρός δεν είναι στο καζάνι μου, μικρέ μου φίλε.
Είναι στη χαρά σου που τρέχεις, στα γέλια σου, και στα χρώματα που βλέπεις στον ουρανό!» 
Το παιδάκι χαμογέλασε, και από τότε, κάθε φορά που βλέπει ουράνιο τόξο, θυμάται πως ο πιο μεγάλος θησαυρός είναι οι στιγμές που μας κάνουν ευτυχισμένους. 
Ο Δικός μας Πολύτιμος Θησαυρός..
Ο Μίδας και τα Χρυσά Χέρια
Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένας βασιλιάς που τον έλεγαν Μίδας.
Ο Μίδας αγαπούσε πολύ τα χρυσάφι και ήθελε να έχει όσο πιο πολύ γίνεται. 
Μια μέρα, ένας θεός του είπε:
«Μπορώ να σου δώσω ένα μαγικό δώρο: ό,τι αγγίξεις θα γίνει χρυσό!»
Ο Μίδας χάρηκε πολύ και άγγιξε τα πάντα γύρω του… και αμέσως έγιναν χρυσά!Τα λουλούδια, τα δέντρα, ακόμα και το φαγητό του! 
Μα σύντομα κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά…
Όταν προσπάθησε να φάει, το φαγητό έγινε χρυσό! Όταν ήθελε να αγκαλιάσει την οικογένειά του, και οι άνθρωποι έγιναν χρυσοί! 
Ο Μίδας κατάλαβε τότε ότι το πιο πολύτιμο δεν είναι το χρυσάφι, αλλά η αγάπη, η οικογένεια και οι φίλοι.
Έτσι ζήτησε από τον θεό να φύγει το μαγικό δώρο, και έμαθε ότι οι αληθινοί θησαυροί βρίσκονται στην καρδιά μας και στις όμορφες στιγμές με τα αγαπημένα μας πρόσωπα.
Κάθε νόμισμα μικρό ή μεγάλο , μπορεί να γίνει κάτι σπουδαίο και μοναδικό για τον καθένα ,γιατί η αληθινή αποταμίευση είναι αξία ζωής και κρύβεται στις καρδιές που μοιράζονται και δίνουν απλόχερα …….
