Στο πλαίσιο της δράσης ενεργού πολίτη, τα παιδιά συμμετείχαν σε μια σειρά από βιωματικές δραστηριότητες με επίκεντρο την κατανόηση και τον σεβασμό προς τα άτομα με αναπηρία, σε σύνδεση με το εργαστήριο δεξιοτήτων «Είμαι εγώ, είμαι μοναδικός».

Βασικός στόχος της δράσης ήταν η καλλιέργεια της ενσυναίσθησης και η ευαισθητοποίηση των παιδιών γύρω από τις προκλήσεις που μπορεί να αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους τα άτομα με οπτική, ακουστική και κινητική αναπηρία. Μέσα από κατάλληλα διαμορφωμένες δραστηριότητες, οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να προσεγγίσουν βιωματικά την έννοια της προσβασιμότητας και της ισότιμης συμμετοχής.

Πιο συγκεκριμένα, τα παιδιά συμμετείχαν σε δραστηριότητες προσομοίωσης, όπως:

κίνηση στον χώρο χωρίς τη χρήση της όρασης,

προσπάθεια επικοινωνίας χωρίς λόγο ή ήχο,

εκτέλεση απλών καθημερινών δραστηριοτήτων με κινητικούς περιορισμούς.

Μέσα από αυτές τις εμπειρίες, οι μαθητές συνειδητοποίησαν τις δυσκολίες που μπορεί να προκύπτουν, αλλά και τη σημασία της υποστήριξης, της κατανόησης και της συνεργασίας.

Παράλληλα, έγινε συζήτηση για τα μέσα που διευκολύνουν την καθημερινότητα των ατόμων με αναπηρία, όπως το λευκό μπαστούνι, το αναπηρικό αμαξίδιο και η νοηματική γλώσσα, ενισχύοντας την εικόνα μιας κοινωνίας που οφείλει να είναι προσβάσιμη και συμπεριληπτική για όλους.

Η δράση αυτή συνέβαλε ουσιαστικά στην ανάπτυξη της κοινωνικής ευθύνης των μαθητών, καθώς τα παιδιά ενθαρρύνθηκαν να σκεφτούν πώς μπορούν και τα ίδια να συμβάλλουν σε ένα σχολείο και μια κοινωνία που σέβεται τη διαφορετικότητα και υποστηρίζει κάθε άνθρωπο.

Να και το συνεργατικό προϊόν και των 2 τμημάτων σε συνεργασία με το σπίτι!

Μέσα από τέτοιες πρωτοβουλίες, οι μαθητές μας κάνουν τα πρώτα τους βήματα ως ενεργοί πολίτες: πολίτες που δεν μένουν αμέτοχοι, αλλά παρατηρούν, κατανοούν και δρουν με σεβασμό και υπευθυνότητα. Γιατί μια κοινωνία γίνεται καλύτερη, όταν χωράει όλους. 🤍

Μια ψηφιακή συνάντηση με αφορμή το βιβλίο  “Άνοιξη παντού”

Συγγραφέας: Δέσποινα Τζιάκη

 Εικονογράφος: Λιάνα Δενεζάκη

«Η άνοιξη έρχεται με δώρα φορτωμένη.

Εμείς τι θα της χαρίσουμε;» λέει το χελιδόνι.

«Ας μαζευτούμε όλοι μαζί, και μια ιδέα λαμπρή θα γεννηθεί!» λέει η πασχαλίτσα.

Δώρο για την άνοιξη; Μα τι; Τι θα σκεφτούν τα πλάσματα του δάσους για να της κάνουν έκπληξη;

Ένα παραμύθι αφιερωμένο στην άνοιξη που φωλιάζει στις καρδιές μας!

Να και τα σχετικά τραγούδια  με το παραπάνω βιβλίο που με το ρυθμό τους ξεσήκωσαν τα παιδιά!

1. Τραγούδι

2. Τραγούδι

Την Τρίτη 10/3/2026, οι μαθητές και οι μαθήτριές του 8ου ΝΠΓ Νεάπολης είχαν την ευκαιρία να συναντηθούν διαδικτυακά με τον/την συγγραφέα του βιβλίου «Άνοιξη παντού».

Η δράση ξεκίνησε με ερωταπαντήσεις όπως:

-Άνοιξη στις πόλεις, Άνοιξη στα χωριά…. Άνοιξη πού;

-Ανοιξη παντού!

-Άνοιξη στα χωράφια, Άνοιξη στα λιβάδια, Άνοιξη πού;

-Άνοιξη παντού!

-Άνοιξη στις πεδιάδες, Άνοιξη στα βουνά, στους λόγγους, στα ποτάμια Άνοιξη πού;

-Άνοιξη παντού!

Και συνεχίστηκε με την ατμοσφαιρική αφήγηση του βιβλίου. Τα παιδιά, παρακολουθούσαν τις σελίδες να «ζωντανεύουν» μέσα από τη φωνή του ίδιου του δημιουργού. Το «Άνοιξη παντού» δεν είναι απλώς ένας τίτλος· είναι μια πρόσκληση για εξερεύνηση, και οι μικροί μας αναγνώστες ανταποκρίθηκαν με όλη τους την περιέργεια.

Το πιο ζωντανό κομμάτι της επικοινωνίας ήταν η στιγμή που οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Τα παιδιά πήραν τον λόγο και, ως έμπειροι «δημοσιογράφοι», έθεσαν τις δικές τους ερωτήσεις:

• «Πώς σκεφτήκατε να φτιάξετε αυτό το βιβλίο;» Μένω στην Κρήτη και καθώς περπατάω παρατηρώ όσα υπάρχουν γύρω μου την Άνοιξη: λουλούδια, έντομα, πουλιά, χόρτα κλπ

• «Τι σας ενέπνευσε;» Αυτά που έβλεπα μου έδωσαν την έμπνευση!

• Πως βρήκατε την κατάλληλη εικονογράφο; Είδα τις όμορφες ζωγραφιές της σε άλλα βιβλία και μου άρεσαν!

• «Ποια είναι η αγαπημένη σας εποχή;» Το φθινόπωρο η άνοιξη και το καλακαίρι μου αρέσουν πολύ όλες μόνο λίγο ο χειμώνας με δυσκολεύει…

• “Ποιο ήταν το αγαπημένο σας βιβλιο όταν είσασταν μικρή”  Όταν ήμουν μικρή δεν είχα πολλά βιβλία, διάβαζα αυτά του σχολείου!
• Πόσα βιβλία έχετε γράψει; 5 ή 6 αλλά έχω φτιάξει πολλά βιβλία με τους μαθητές μου και τα προέτρεψε να κάνουν το ίδιο!
• Τα παιδιά έκαναν και κάποιες ερωτήσεις για τα χελιδόνια
• Αλλά και για τα έντομα

Οι απαντήσεις του/της συγγραφέα ήταν ένας πολύτιμος μάθημα ζωής, υπενθυμίζοντας σε όλους μας ότι η δημιουργικότητα δεν έχει όρια και ότι κάθε ερώτηση είναι ένα κλειδί που ανοίγει μια νέα πόρτα γνώσης.

Γιατί οι online συναντήσεις με δημιουργούς είναι σημαντικές;

Η άμεση επαφή με τον συγγραφέα απομυθοποιεί τη διαδικασία της γραφής και κάνει το βιβλίο «κτήμα» του παιδιού.

Το παιδί καταλαβαίνει ότι πίσω από τις τυπωμένες λέξεις υπάρχει ένας άνθρωπος που ονειρεύεται, σκέφτεται και δημιουργεί – ακριβώς όπως και το ίδιο.

Υποσχόμαστε να συνεχίσουμε να «ανοίγουμε παντού» τα μάτια και την καρδιά μας!

Τέλος τα παιδιά έφτιαξαν ομαδικές εργασίες  (Ανοιξιάτικες, εικαστικές δημιουργίες)

Τμήμα 1:

“Το φίλτρο της Άνοιξης”

Τμήμα 2:

“Η Άνοιξη”

Στο μεσαίο ράφι της σχολικής βιβλιοθήκης, εκεί όπου συνήθως ξεκουράζονται παλιά βιβλία, ξεχασμένοι φάκελοι και η χελιδόνα- ένα ιδιόφωνο παραδοσιακό μουσικό όργανο-, βρέθηκε πρόσφατα ένα παράξενο ξύλινο κουτί. Ήταν σκαλισμένο με περίεργα δίχρωμα τετράγωνα και, όταν το ανοίξαμε, αποκαλύφθηκαν μέσα του μικρά κομψά πιόνια σκακιού — διαφορετικά από όσα είχαμε δει ποτέ. Εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε η ιδέα για τα ΕΔ «Σκάκι και Φαντασία».

Καθώς ξεκινούσε το νέο αυτό ταξίδι, δεν μπορούσαμε να μην θυμηθούμε το περσινό μας eTwinning έργο “STEMission possible with magic chess” το οποίο μας χάρισε τόσες πολλές συγκινήσεις αφού απέσπασε το δεύτερο βραβείο  στον 20ο εθνικό διαγωνισμό e Twinning κάτι που γέμισε όλους μας περηφάνια.

Το σκάκι δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι στρατηγικής· είναι ένας κόσμος γεμάτος ιστορίες, χαρακτήρες και αμέτρητες πιθανότητες. Στα ΕΔ, τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο τους κανόνες και τις τεχνικές του παιχνιδιού, αλλά ταξιδεύουν σε φανταστικούς κόσμους, όπου κάθε παρτίδα γίνεται μια περιπέτεια.

Πώς θα ήταν άραγε αν ο βασιλιάς δεν ήταν απλώς ένα πιόνι, αλλά ένας ήρωας που πρέπει να προστατευτεί; Αν η βασίλισσα είχε μαγικές δυνάμεις; Αν οι αξιωματικοί διέσχιζαν μυστικά μονοπάτια και οι ίπποι ήταν γενναίοι εξερευνητές; Μέσα από δημιουργικές δραστηριότητες, αφήγηση ιστοριών και θεματικές παρτίδες, οι μαθητές συνδυάζουν τη λογική σκέψη με τη φαντασία.

Τα ΕΔ «Σκάκι και Φαντασία» ενισχύουν τη συγκέντρωση, τη στρατηγική σκέψη και τη συνεργασία, ενώ παράλληλα καλλιεργούν τη δημιουργικότητα και την έκφραση. Οι μαθητές/τριες γράφουν δικές τους ιστορίες εμπνευσμένες από το σκάκι, δημιουργούν χαρακτήρες και ζωντανεύουν τη σκακιέρα με τρόπο μοναδικό.

Και ποιος ξέρει; Ίσως το μυστηριώδες ξύλινο κουτί να μην βρέθηκε τυχαία εκεί… Ίσως να περίμενε απλώς να το ανοίξουμε, για να μας θυμίσει ότι ακόμα και τα πιο «λογικά» παιχνίδια μπορούν να κρύβουν μέσα τους λίγη μαγεία.

Συνεχίζεται…

Ένα Ηχηρό Μήνυμα Φιλίας από το Σχολείο μας!

Με μεγάλη χαρά και ενθουσιασμό, το σχολείο μας συμμετείχε στην Πανελλήνια Δράση του Δικτύου Διαμεσολάβησης, που πραγματοποιήθηκε στον προαύλιο χώρο του πρώην Δημαρχείου Νεάπολης με παρουσία του Αντιδήμαρχου Παιδείας κ. Μ.Βουλγαρίδη!Ενώσαμε τις φωνές μας με πολλά άλλα παιδιά, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα: «Όχι στη βία, Ναι στη φιλία!»

Η Δύναμη της Ενσυναίσθησης

Οι μαθητές και οι μαθήτριές μας συμμετείχαν στο βιωματικό δρώμενο του «Καθρέπτη». Μέσα από αυτή την κίνηση, τα παιδιά έμαθαν να μπαίνουν στη θέση του άλλου, να κατανοούν τα συναισθήματα των γύρω τους και να χτίζουν γέφυρες επικοινωνίας. Με τη συνοδεία του τραγουδιού μας, η ατμόσφαιρα γέμισε ρυθμό και αισιοδοξία.

 Σπάμε τη Βία – Πετάμε Ψηλά τη Φιλία

Η πιο συγκινητική στιγμή της δράσης ήταν ο συμβολισμός των μπαλονιών:

• Σκάσαμε τα μπαλόνια: Μια κίνηση εκτόνωσης και απόρριψης κάθε μορφής βίας και αρνητισμού.

• Πετάξαμε 2 κόκκινα μπαλόνια με ήλιο: Τα αφήσαμε να ανέβουν ψηλά στον καταγάλανο ουρανό, μεταφέροντας το μήνυμά μας σε όλα τα παιδιά του κόσμου για έναν κόσμο γεμάτο αγάπη και σεβασμό.

Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που έγιναν πρεσβευτές της ειρήνης!

Αφού παρακολουθήσαμε τα μπαλόνια να γίνονται μικρές κουκκίδες στον καταγάλανο ορίζοντα, επιστρέψαμε στην τάξη και αναρωτηθήκαμε:

«Μέχρι πού μπορεί να φτάσει το μήνυμά μας;»

Για άλλα παιδιά, το μήνυμα ταξίδεψε πάνω από ψηλά βουνά για να το ακούσουν τα χελιδόνια. Για άλλα, έφτασε στον ουρανό και στον ήλιο που τα έσκασε, ενώ κάποιοι φαντάστηκαν πως έφτασε μέχρι τα αστέρια, εκεί όπου η φιλία είναι η μόνη γλώσσα που μιλούν οι πλανήτες.

Αυτά τα φανταστικά ταξίδια έγιναν ζωγραφιές. Κάθε παιδί αποτύπωσε στο χαρτί τον δικό του προορισμό για τα μπαλόνια της φιλίας. Μέσα από τα χρώματά, τα παιδιά κατάλαβαν πως το μήνυμα δεν σταματά εκεί που σταματά το βλέμμα μας, αλλά συνεχίζει να πετάει όσο εμείς το κρατάμε ζωντανό στις καρδιές μας και στις πράξεις μας καθημερινά.

Ευχαριστούμε το 1ο και 2ο Νηπιαγωγεία Νεάπολης για την ενεργή συμμετοχή τους και την στήριξη της εκδήλωσης!

Συνεχίζουμε να καλλιεργούμε στην πράξη τις αξίες της διαμεσολάβησης και της αλληλεγγύης καθημερινά μέσα στην τάξη μας.

Προετοιμασία δράσης εδώ

Επέκταση της προετοιμασίας της δράσης εδώ

3/3/2026

Το 8ο ΝΠΓ Νεάπολης αφού παρέλαβε σπόρους λαχανικών και δενδρύλλια στο πλαίσιο του Περιφερειακού Δικτύου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης: «Σχολικός Λαχανόκηπος: καλλιεργούμε α ξ ί ε ς, φυτεύουμε το μέλλον και του προγράμματος «Φυτεύω και Υιοθετώ ένα Δέντρο, Προστατεύω το Κλίμα» έπιασε δουλειά!

Μια ξεχωριστή ημέρα δημιουργίας και προσφοράς έζησε πρόσφατα το σχολείο μας! Μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί, βγαίνοντας από την ρπουτίνα της καθημερινότητας, φορέσαμε τα γάντια μας και πιάσαμε φτιάρια, τσάπες και τσουγκράνες μεταμορφώνοντας την αυλή μας σε έναν ζωντανό πνεύμονα πρασίνου και μάθησης.

Στο πλαίσιο του Περιφερειακού Δικτύου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης «Σχολικοί Λαχανόκηποι – Καλλιεργούμε αξίες, φυτεύουμε το μέλλον», το σχολείο μας παρέλαβε με ενθουσιασμό σπόρους λαχανικών.

Δεν φυτέψαμε απλώς μαρούλια, ντομάτες και μυρωδικά· φυτέψαμε την έννοια της υπομονής, της φροντίδας και της συνεργασίας. Τα παιδιά έμαθαν ότι η τροφή δεν έρχεται “έτοιμη” στο ράφι, αλλά απαιτεί κόπο, σεβασμό στη φύση και σωστό προγραμματισμό (τον δικό μας φυσικό “κώδικα” επιβίωσης!).

 Υιοθετούμε ένα Δέντρο, Προστατεύουμε το Κλίμα

Η δράση μας επεκτάθηκε και στη δενδροφύτευση, συμμετέχοντας στο πρόγραμμα «Φυτεύω και Υιοθετώ ένα Δέντρο, Προστατεύω το Κλίμα». Κάθε τμήμα “υιοθέτησε” το δικό του δενδρύλλιο, αναλαμβάνοντας τη δέσμευση να το προσέχει και να το δει να μεγαλώνει μαζί με τους μαθητές μας.

Σε μια εποχή που η κλιματική αλλαγή μας απασχολεί όλους, οι μικροί μας “κηπουροί” έδωσαν το δικό τους ηχηρό μήνυμα: Η προστασία του πλανήτη ξεκινά από το δικό μας παρτέρι.

 Μια Αγκαλιά από Γονείς και Εκπαιδευτικούς

Το πιο όμορφο κομμάτι της ημέρας ήταν η συνεργασία. Η παρουσία των γονέων ήταν καθοριστική, καθώς μετέφεραν τις γνώσεις και το μεράκι τους στα παιδιά, δημιουργώντας μια γέφυρα ανάμεσα στο σπίτι και το σχολείο. Μαζί, σκάψαμε, ποτίσαμε και μοιραστήκαμε χαμόγελα, αποδεικνύοντας ότι το σχολείο είναι ένας ζωντανός οργανισμός που ανθίζει όταν είμαστε όλοι μαζί.

Στην αρχή τα παιδιά καλωσόρισαν τους γονείς και μετά … ακούστηκαν οι οδηγίες: Προσοχή παρακαλώ! Πριν ξεκινήσουν όλοι οι κηπουροί μεγάλοι και μικροί παρακαλούνται να κάνουν 2 στροφές γύρω από τον εαυτό τους για να διώξουν τη σκόνη της πόλης να σκάψουν με το φανταστικό τους φτυάρι 5 φορές και να φτυαρίσουν επαναλαμβάνοντας σκάβω-φτυαρίζω, σκάβω-φτυαρίζω κλπ και μετά να ακουμπήσουν το νωπό χώμα της λακούβας για να πάροηυ ενέργεια!

Και αφού πήραν ενέργεια άρχισε η προθέρμανση! (κινητικά παιχνίδια)

• Ξύπνημα του σπόρου-μαζεύω/τεντώνω το σώμα (για όλο το σώμα)
• Ξεχορτάριασμα, καθώς αόρατα τεράστια χόρτα φύτρωσαν παντού-κάνοντας και τον ήχο Ουουουπς! (για τη μέση)
• Αυτόματοι ψεκαστήρες (για αυχένα/ώμους)
• Τίναγμα λάσπης (για άκρα)
• Μεγάλη σκιά
• Λιπασματο-ιαχή

Κατόπιν δόθηκαν συγχαρητήρια σε όλους όσους επιβίωσαν σε όλες τις δοκιμασίες καθώς και έπαινοι συμμετοχής στους γονείς!

Μετά ακολούθησε κηνύγι κρυμμένου θησαυρού καθώς οι γονείς έπρεπε να βρουν με την καθοδήγηση των παιδιών τα εργαλεία κηπουρικής, το φυτόχωμα, τις ζαρτινιέρες, τους σπόρους , τα δενδρύλια αφού είχαν μυστυριωδώς εξαφανιστεί…

Αφού βρέθηκαν όλα τα απαιτούμενα ξεκίνησε η διαδικασία της φύτευσης η οποία δεν ήταν και τόσο εύκολη..

Άφού επιλέχτηκαν τα σημεία της αυλής που θα φυτεύονταν τα δενδρύλια άρχισε το σκάψιμο με το φτυάρι…

Στη συνέχεια φυτεύτηκαν και οι σπόροι σε ειδικές θήκες για να είναι όσο γίνεται πιο προστατευμένοι.

Οι σπόροι λαχανικών ήταν αγκινάρα, καρότο, μαρούλι, κολοκύθι, παντζάρι και οι σπόροι φρούτου ήταν φράουλας!

«Όποιος φυτεύει ένα δέντρο, φυτεύει μια ελπίδα.» > Σήμερα, στο σχολείο μας, η ελπίδα έχει βαθιές ρίζες και πράσινα φύλλα!

                          

Σας ευχαριστούμε όλους για τη συμμετοχή και τη στήριξη!

Συμφωνία των τοπίων του κόσμου: μια μουσική αφήγηση από την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης και το ΠΟΛΥ ΚΟΥΛ

Κοιτάξτε τη Γη από ψηλά… Μια μπλε σφαίρα που αναπνέει, ένας ζωντανός οργανισμός. Κάθε τοπίο είναι ένα όργανο: οι πόλεις σαν καρδιές, οι ζούγκλες σαν πνεύμονες, οι ωκεανοί σαν αίμα που κυλά. Όλα συνδέονται. Κι εμείς είμαστε μέσα σε αυτό το σύστημα, όχι απ’ έξω. Κι αν θέλετε, ας δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός πουλιού που μεταναστεύει: πετάει πάνω από όλα τα τοπία, συνδέει τις ηπείρους, όπως μια ορχήστρα που ταξιδεύει μαζί, σαν κοπάδι αποδημητικό.

Η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης ενώνει τις δυνάμεις της με το «ΠΟΛΥ ΚΟΥΛ» για ένα μοναδικό μουσικό event που δεν μοιάζει σε τίποτα από όσα έχει δει κανείς σε συναυλία. Όχι απλώς μουσική! Όχι απλώς εικόνα! Ένα παγκόσμιο ταξίδι — χωρίς βαλίτσες, χωρίς check-in, μόνο με ήχο, εικόνα και αφήγηση.
Η ιδέα είναι απλή, αλλά και φρέσκια!
Επιλέγονται εμβληματικά τοπία από όλο τον πλανήτη — από καυτές ερήμους και παγετώνες μέχρι μαγευτικά τοπία που δύσκολα πιστεύει κανείς ότι υπάρχουν.
Για κάθε τοπίο, η ορχήστρα παίζει ένα κλασικό κομμάτι που ταιριάζει με την αίσθηση ή την προέλευση του τοπίου αυτού. Πάνω στη σκηνή, η Σμαράγδα Αλεξανδρή αναλαμβάνει το ρόλο της tour guide οδηγώντας το κοινό σε μια φανταστική περιήγηση, ενώ γύρω της ο κόσμος ξεδιπλώνεται μαγικά…μοιάζει σαν να κάνεις scroll σε έναν παγκόσμιο χάρτη, αλλά με συναίσθημα και γνώση!

Δεν ήταν απλώς μια συναυλία, αλλά ένα μουσικό ταξίδι χωρίς εισιτήριο! Μέσα από τους ήχους των βιολιών, των πνευστών και των κρουστών, μεταφερθήκαμε σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

• Ακούσαμε τον παλμό των πόλεων.

• Νιώσαμε την ηρεμία των δασών.

• «Είδαμε» με τα αυτιά μας τις απέραντες θάλασσες και τα ψηλά βουνά.

Τα παιδιά εντυπωσιάστηκαν από το πώς ολόκληρη η ορχήστρα συντονιζόταν για να δημιουργήσει συναισθήματα. Η αφήγηση που συνόδευε τη μουσική βοήθησε τους μικρούς θεατές να ξεκλειδώσουν τη φαντασία τους και να κατανοήσουν ότι η κλασική μουσική δεν είναι «δύσκολη», αλλά μια παγκόσμια γλώσσα που περιγράφει την ομορφιά της φύσης.

Η επίσκεψη αυτή δεν ήταν τυχαία. Στο πλαίσιο eTwinning Project I Play I Code και τις δραστηριότητες του Μαρτίου  που είναι όλες σχετικές με το περιβάλλον και τον κώδικα της φύσης, η «Συμφωνία των τοπίων» ήταν η καλύτερη εισαγωγή δείχνοντας ότι η φύση έχει τον δικό της ρυθμό και τη δική της μουσική.

Αφού λοιπόν η ορχήστρα «κωδικοποιεί» τοπία σε νότες, τώρα έγινα τα παιδιά οι συνθέτες… συνθέτοντας

Την Δική μας Συμφωνία της Φύσης

Στόχος: Τα παιδιά να δημιουργήσουν μια ακουστική διαδρομή (ηχητικό αλγόριθμο) χρησιμοποιώντας τα φυσικά υλικά και το σώμα τους.

1. Οργάνωση

Χρησιμοποιούμε τα στεφάνια στην αυλή. Κάθε φυσικό αντικείμενο μέσα στο στεφάνι δεν αντιστοιχεί μόνο σε κίνηση, αλλά και σε έναν ήχο.

2. Το Ηχητικό Υπόμνημα

Τα παιδιά ορίζουν τους ήχους της δικής τους «συμφωνίας»:

• Ίσιο Κλαδί = Ο ήχος του ανέμου («Φσσσσσσ!»)

• Στρογγυλή Πέτρα = Ο ήχος του νερού που κυλάει (Χτυπάμε τα δάχτυλα στην παλάμη «πλατς-πλουτς»)

• Μεγάλο Φύλλο = Το θρόισμα των δέντρων (Τρίβουμε τις παλάμες μας μεταξύ τους)

• Κουκουνάρι = Το κελαήδισμα των πουλιών («Τσίου-τσίου!»)

3. Η Εκτέλεση

Χωρίζουμε την τάξη σε δύο ομάδες:

1. Οι Συνθέτες (Προγραμματιστές): Τοποθετούν τα αντικείμενα στα στεφάνια δημιουργώντας μια διαδρομή.

2. Η Ορχήστρα (Ρομπότ): Τα παιδιά περπατούν μέσα στα στεφάνια. Όταν μπαίνουν σε ένα στεφάνι, πρέπει να παράγουν τον αντίστοιχο ήχο.

Το αποτέλεσμα: Καθώς το παιδί διασχίζει τη διαδρομή, ακούγεται μια «Συμφωνία της Φύσης» που δημιούργησαν τα ίδια τα παιδια!

 Πώς ελέγχουμε αν είναι σωστό;

Εδώ ο έλεγχος γίνεται με το αυτί:

• Ο δάσκαλος ή ένας μαθητής κρατάει τις οπτικοποιημένες κάρτες που φτιάξαμε.

• Αν το παιδί μπει στο στεφάνι με το κλαδί αλλά κάνει τον ήχο του πουλιού, η υπόλοιπη τάξη φωνάζει: «Λάθος νότα!».

• Πρέπει να σταματήσουμε, να δούμε την κάρτα και να διορθώσουμε τον ήχο.

  Ηχογράφηση

Η δασκάλα ηχογραφεί την «εκτέλεση» της διαδρομής από τα παιδιά. Μετά στην τάξη, την ακούν και με τα μάτια κλειστά φαντάζονται, τι τοπίο κωδικοποίησαν; Δάσος, ποτάμι, βουνό ή κάτι άλλο;

Το δεύτερο εργαστήριο δεξιοτήτων μας με τίτλο ” Είμαι εγώ, είμαι μοναδικός” μας έφερε σε επαφή με έννοιες όπως αυτή του εαυτού, της διαφορετικότητας, της μοναδικότητας, αλλά επεκτάθηκε ακόμη κ στην έννοια της αναπηρίας. Τα παιδιά παρατήρησαν τον εαυτό τους, τα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους(πρόσωπο,δέρμα,μάτια,μαλλιά, ύψος), σε τι μοιάζουν,σε τι διαφέρουν. Φτιάξαμε τις δικές μας ταυτότητες και τις παρουσιάσαμε. Στη συνέχεια η συζήτηση επεκτάθηκε στα εσωτερικά χαρακτηριστικά, δηλαδή τον χαρακτήρα μας. Ποια ικανότητα μας χαρακτηρίζει,ποια ενδιαφέροντα; Τι είναι αυτό που μας κάνει μοναδικούς και μοναδικές; Τα παιδιά απάντησαν σε αυτές τις ερωτήσεις μέσα από παιχνίδια και βιωματικές δραστηριότητες. Φυσικά η φθλιλαναγνωσια μας σύστησε πολλούς μοναδικούς λογοτεχνικούς ήρωες, όπως τον τριγωνοψαρουλη και τον ελέφαντα Έλμερ, που με τις ιστορίες τους βοήθησαν τα παιδιά να καταλάβουν πόσο σημαντικό είναι να είναι κανείς ξεχωριστός. Μέσα από αυτό και σε σύνδεση με τη δράση του ενεργου πολίτη οδηγήθηκαμε στο να προσεγγίσουμε την έννοια της αναπηρίας, ως ένα χακτηριστικο μοναδικότητας κάποιων ατόμων. Μέσα από βίντεο και παραμύθια, αλλά και πολλά βιωματικά παιχνίδια, προσπαθήσαμε να δούμε τον κόσμο με άλλα μάτια και να μπούμε στη θέση του άλλου, διακρίνοντας της οπτική, ακουστική κ κινητική αναπηρία, αλλά και τα μέσα που κάνουν την καθημερινότητά πιο προσβάσιμη στα άτομα αυτά.

Στην αρχή τα παιδιά χωρισμένα σε ομάδες των τριών ή τεσσάρων μελών έλαβαν φακέλους με κομμάτια παζλ από πίνακες ζωγραφικής με παπούτσια! Η εισαγωγική αυτή δραστηριότητα δημιουργήθηκε ως δραστηριότητα μικροδιδασκαλίας από την κ. Έφη και παρουσιάστηκε σε συναδέλφους εκπαιδευτικούς στο πλαίσιο της Μείζωνας Επιμόρφωσης έχοντας μεγάλη απήχηση. Κάθε ομάδα καθώς έφτιαχνε το παζλ ανακάλυπτε ένα διαφορετικό είδος παπουτσιών (στρατιωτικές μπότες, παπούτσια μπαλέτου, παιδικά παπούτσια κλπ) Αφού τα παρατήρησαν καλά σκέφτηκαν ποιος τα φοράει και πως περπατάει με αυτά…Στη συνέχεια είχε σειρά μια κινητική δραστηριότητα. Κάθε ομάδα φόρεσε με τη φαντασία της τα παπούτσια του παζλ ετοίμασε και παρουσίασε στις άλλες ομάδες με παντομίμα μια σκηνή σχετική με το είδος των παπουτσιών του παζλ (αργό βηματισμό και παρέλαση με τις μπότες, χορό και πιρουέτες με τα παπούτσια μπαλέτου, μικρά βήματα, κουτσό και κλώτσημα της μπάλας με τα παιδικά παπούτσια κλπ)

Την άλλη μέρα τα παιδιά έφεραν περίεργα ή αγαπημένα παπούτσια από το σπίτι τους! Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έγινε! Δοκίμαζαν ξαναδοκίμαζαν κινούνταν ανάλογα και ανέφεραν πως ήταν τα παπούτσια που φορούσαν κάθε φορά: στενά, φαρδιά, πολύ μεγάλα, ίσα-ίσα, ζεστά, μαλακά, άνετα, με τακούνια, χρυσά, δερμάτινα, υφασμάτινα, με κορδόνια, με δυσκολο κούμπωμα, γυαλιστερά κλπ

Μετά τα παιδιά παρακολούθησαν με μεγάλη προσοχή με τη βοήθεια του προτζέκτορα το βιβλίο της  Άλκηστης Χαλικιά με τίτλο: «Τα παπούτσια των άλλων» μαθαίνοντας τι σημαίνει η γνωστή έκφραση: “Μπαίνω στα παπούτσια του άλλου”  σε μια προσπάθεια προσέγγισης της έννοιας της ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ.

«Τα παπούτσια των άλλων» της Χαλικιά Άλκηστη είναι ένα τρυφερό και διδακτικό βιβλίο που εξερευνά την έννοια της ενσυναίσθησης μέσα από τα μάτια μιας μικρής κοπέλας. Η ιστορία εκτυλίσσεται στην Πιγιόμ, λίγο έξω από το Παρίσι, και μας προσκαλεί να δούμε τον κόσμο από τη σκοπιά των άλλων, αναδεικνύοντας τη σημασία της αμοιβαίας κατανόησης στην κοινωνία μας.

Η Ματού, η πρωταγωνίστρια, κατασκευάζει ένα παιχνίδι με τα παπούτσια που βρίσκει έξω από το τοπικό τζαμί, δοκιμάζοντας κάθε μέρα και ένα νέο ζευγάρι. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, βιώνει τις ιστορίες και τα συναισθήματα που κρύβονται πίσω από κάθε ζευγάρι, δημιουργώντας έναν μοναδικό δεσμό με τους άλλους. Οι χαρακτήρες είναι απλοί αλλά βαθιά ανθρώπινοι, και οι συγκρούσεις που αντιμετωπίζουν είναι καθημερινές αλλά γεμάτες συναισθηματική ένταση.

Ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα να μπαίνουμε στη θέση του άλλου και να αντιλαμβανόμαστε τι μπορεί να σκέφτεται και να αισθάνεται σε μια δεδομένη στιγμή ή για μία δεδομένη κατάσταση. Ξέρουμε ότι τα παιδιά δεν έχουν αυτή την ικανότητα τα πρώτα χρόνια της ζωής τους και, κατά συνέπεια, σκέφτονται τελείως εγωκεντρικά.

Μετά τα 5-6 έτη, όμως, η εγωκεντρικότητα υποχωρεί δίνοντας μας την ευκαιρία να καλλιεργήσουμε στα παιδιά – όσο περισσότερο γίνεται – την ενσυναίσθηση, βασικό κομμάτι της συναισθηματικής νοημοσύνης που μας επιτρέπει να κατανοούμε καλύτερα ανθρώπους και καταστάσεις. Και έχουμε κάθε λόγο να το κάνουμε, αφού τα τελευταία χρόνια οι επιστήμονες φαίνεται να συμφωνούν ότι η μελλοντική επιτυχία, ισορροπία και ευτυχία του ατόμου εξαρτάται περισσότερο από τη συναισθηματική νοημοσύνη παρά από τον γενικό δείκτη νοημοσύνης (IQ).

Στη συνέχεια τα παιδιά απάντησαν σε ερωτήσεις κατανόησης και έγινε προαπάθεια να αντιληφθούν τη σημασία της έφρασης “Μπαίνω στα παπούτσια του άλλου” φορώντας τα παπούτσια του και μπαίνοντας στη θέση του δηλαδή εκφράζοντας τα συναισθήματά του σε κάθε μελέτη περίπτωσης … πχ  μπες στα παπούτσια της κυρίας Στέλλας των Αγγλικών που έχει ετοιμάσει ένα παιχνίδι με κάρτες και τα παιδιά σηκώνονται από τη θέση τους, αρπάζουν τις κάρτες, τις κρύβουν, μιλάνε ματαξύ τους ή όλοι μαζί κλπ Τι άλλο θα μπορούσες να κάνεις την επόμενη φορά την ώρα των Αγγλικών; Ή μπες στα παπούτσια του Έκτορα και δείξε πως ένιωσε όταν τον χτύπησε ο Χριστόφορος; Μπες στα παπούτσια της κ. Έφης πως αισθάνεται όταν χτυπά το τηλέφωνο και ενώ μιλάει τα παιδιά μιλάνε όλα μαζί φωνάζοντας; Τι θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; κλπ

Κατόπιν ετοιμάστηκε ένα εικαστικό παιχνίδι που στόχο είχε να βοηθήσει στην κατανόηση και την ανάπτυξη της ενσυναίσθησης ενώ όλοι μιλούσαν για τι άλλο … για παπούτσια!!! Ακολουθώντας τις οδηγίες, κόψανε, χρωμάτισαν, διακόσμησαν υπέροχα παπούτσια και μετά αφού έμαθαν το όνομα του κατόχου των παπουτσιών και την καταστάση στην οποία ο κάτοχος βρισκότανε “μπήκαν στα παπούτσια του”  προσπαθώντας να μαντέψουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα του. πχ Ο Μάρκος έχει γυμναστική μα κανείς δεν τον διάλεξε για ζευγάρι… ή ο μπαμπάς γύρισε κουρασμένος γιατί είχε μια δύσκολη μέρα στη δουλειά του… ή η μαμά προσπαθεί να οργανώσει το πάρτυ γενεθλίων σου…ή ο Μάριος κέρδισε ένα μετάλλιο στην κολύμβιση κλπ Κάθε παιδί κολλούσ ετο παπούτσι του σ εένα κανσόν χαρτόνι και σχεδίαζε μια φατσούμλα για να δείξει πως ένιωθε ο κάτοχος του παπουτσιού…έτσι δημιουργήθηκε ένα κολλάζ με πολά διαφορετικά παπούτσια και πολλά κ διαφορετικά συναισθήματα!

Και αφού τα κατάφεραν όλοι και μπήκαν στη θέση των άλλων τότε ένα ακόμα σενάριο ξεκίνησε…

Είσαι στο σχολείο και βλέπεις και ακούς κάποιον να τον ενοχλούν συνέχεια και να τον φοβίζουν τι κάνεις;

Μπαίνω στη θέση του και δε μου αρέσει…

Συνεχίζεις κανονικά το παιχνίδι;

Όχι το λέω σε έναν ενήλικα, το λέω στην κυρία, μιλάω…

Θυμάστε πώς το λέγαμε πέρσι; ΜΙΛΑ ΤΩΡΑ!

Μπες στα παπούτσια του άλλου και σπάσε τη σιωπή…ΜΙΛΑ ΤΩΡΑ!

Και να το αποτέλεσμα!

Την άλλη μέρα μια φρουτιέρα έφτασε στην παρεούλα με μήλα γήυρω γύρω και στη μέση ένα πορτοκάλι!

Έτσι γνώρισαν τα παιδιά την ιστορία με τον δάσκαλο των φρούτων που άκουγε από τη γωνία τα μήλα

να ενοχλούν και να φοβίζουν το πορτοκάλι

και την έκανε τραγούδι αυτήν την ιστορία!

Ακολούθησε η αναπαράσταση και ποιος δεν ήθελε να γίνει το πορτοκάλι ή το μήλο που σκέφτηκε να απλώσει το χέρι της φιλίας

Και ένα σχετικό φύλλο εργασίας