8dimcha's blog

ΣΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΝΟΥΜΕ ,ΟΤΙ ΑΙΤΗΜΑ ΕΧΕΤΕ ΓΙΑ ΒΕΒΑΙΩΣΕΙΣ ΦΟΙΤΗΣΗΣ  ΘΑ ΤΟ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΣΤΟ MAIL mail@8dim-chaid.att.sch.gr.

ΑΓΙΑΣΜΟΣ 14-09-2020

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΣΗΜΕΡΑ 11-09-2020  ΚΑΙ ΩΡΑ 14.01  ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΤΙΣ 14-09-2020.

 ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΘΑ ΠΡΟΣΕΛΘΟΥΝ 8.15 .

ΟΙ Α,Β,Γ ΤΑΞΕΙΣ ΑΠΟ ΑΘ.ΔΙΑΚΟΥ ΟΙ Δ,Ε,ΣΤ ΑΠΟ ΒΑΘΕΙΑΣ ΘΑ ΑΝΕΒΟΥΝ ΣΤΙΣ ΤΑΞΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡ ΕΩΣ 11.15 .ΘΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ 11.30.

Η Α ΤΑΞΗ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟ ΠΡΟΑΥΛΙΟ ΜΕ ΕΝΑ ΣΥΝΟΔΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΧΩΡΙΣΤΟΥΝ ΤΑ ΤΜΗΜΑΤΑ .ΚΑΤΟΠΙΝ ΘΑ ΜΠΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ  .ΘΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ 11.30.

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΘΑ ΦΕΡΟΥΝ ΤΙΣ ΤΣΑΝΤΕΣ ΤΟΥΣ.

Το διαζύγιο ορίζει την λήξη της υπάρχουσας οικογενειακής δομής και το πέρασμα στη σύσταση μιας νέας.

Σ’ αυτό το άρθρο, μέσα από τις φυσιολογικές και αναμενόμενες αντιδράσεις του παιδιού κάθε ηλικίας στο διαζύγιο, θα δοθεί προτεραιότητα στα υγιή ψυχοσυναισθηματικά βιώματα, που οφείλουν οι γονείς να εξασφαλίσουν στο παιδί τους, τόσο κατά τη διαδικασία αυτή καθαυτή του διαζυγίου, όσο και στη μετέπειτα νέα για αυτό οικογενειακή πραγματικότητα.

Ως γονέας, είναι φυσιολογικό να νιώθετε αβεβαιότητα για το ποιος είναι ο καταλληλότερος τρόπος ανακοίνωσης του χωρισμού στο παιδί σας και το πώς θα τους δώσετε τη σωστότερη υποστήριξη, ώστε να νιώθει αγαπητό, δυνατό και γεμάτο αυτοπεποίθηση. Σίγουρα είναι ένα άγνωστο και δύσβατο έδαφος, καθώς καλείστε να διαχειριστείτε ταυτόχρονα την δική σας συναισθηματική σύγχυση και πραγματολογική προσαρμογή, καθώς και την επιπρόσθετη αγωνία για τις συνέπειες αυτού στο μέλλον του παιδιού και τα συναισθήματα που θα εκδηλώσει προς το πρόσωπό σας.

Πολλοί γονείς, με την σκέψη και μόνο της ανακοίνωσης του χωρισμού στο παιδί τους, παγώνουν και το αναβάλλουν, με ολέθριες συνέπειες φυσικά για το ίδιο. Είναι περισσότερο ωφέλιμο για όλους, να γίνει μια προετοιμασία για το τι θα ειπωθεί στο παιδί, καθώς και ποιες κοινές απαντήσεις θα του δοθούν σε πιθανές ερωτήσεις του, ώστε να το βοηθήσετε να διαχειριστεί την είδηση.

Έτσι λοιπόν αφού επιλέξετε έναν ασφαλή, οικείο και ήσυχο χώρο,

• Χρησιμοποιείστεαπλά και ειλικρινή λόγια, προσαρμόζοντας το περιεχόμενο, την ποσότητα των πληροφοριών και το ύφος της ενημέρωσης στην ηλικία και το επίπεδο ωρίμανσής του.
• Πείτε του την αλήθεια, ώστε να γνωρίζει τα «γιατί» και μη χρησιμοποιείτε μακροσκελή λόγο, για να μην μπερδεύεται .
• Πείτε του«σ’ αγαπώ». Είναι ένα ισχυρό μήνυμα που το διαβεβαιώνει ότι η αγάπη σας για αυτό δεν έχει αλλάξει.
• Μιλήστε για τις καταστάσεις που θα αλλάξουν και αυτές που θα μείνουν όπως έχουν και ότι μαζί μπορείτε να βρείτε το πρόγραμμα και τους ρυθμούς που θα σας ευχαριστούν περισσότερο.
• Ανεξάρτητα από τις αντιδράσεις του, μείνετε σταθεροί στην απόφασή σας,χωρίς να δίνετε ελπίδες ενώ δεν υπάρχουν. Θα είναι σαν μια ψευδαίσθηση, στην οποία θα επενδύσει και θα καταλαγιάσει το συναίσθημά του, αλλά στην συνέχεια, η μη πραγμάτωσή της θα το πληγώσει περισσότερο.
• Να είστε απόλυτοι καιξεκάθαροι στο ότι το διαζύγιο είναι πρόβλημα των μεγάλων και ότι δεν το προκάλεσε το ίδιο.

Το παιδί θα βιώσει το διαζύγιο ως μια απώλεια… απώλεια του ενός γονέα, απώλεια της ζωής όπως την ξέρει.

Γι’ αυτό το επόμενο σημαντικό σας βήμα, είναι να το αφήσετε να εκφράσει ελεύθερα τα συναισθήματά του και να αντιδράσει με όποιο τρόπο θέλει (όπως κλάμα, απόσυρση, θυμό, προσβολές, άρνηση, κατηγορίες, επιφανειακή αδιαφορία), ώστε να μπορέσει να αποφορτίσει την αρχική του ένταση.

Έτσι θα του δώσετε έμπρακτα το μήνυμα ότι μπορεί να σας φανερώνει τα συναισθήματα και τις σκέψεις του και εσείς να είστε βοηθητικά παρόντες σε αυτά.

ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ…

Τα παιδιά βιώνουν μια σειρά από δύσκολα διαχειρίσιμα συναισθήματα, καθώς προσπαθούν να δεχτούν τη νέα πραγματικότητα και να εναρμονιστούν με αυτή. Επομένως, οι ακόλουθες αντιδράσεις θεωρούνται φυσιολογικές και αναμενόμενες:

• Άρνηση. Πιστεύει ότι απλά άλλαξαν σπίτι και σε λίγο καιρό θα είναι και πάλι όλοι μαζί.
• Φόβος εγκατάλειψης, καθώς αισθάνονται ότι μετά τον χωρισμό κανείς τους δεν θα τα φροντίζει και έτσι, εκδηλώνουν συμπεριφορές με στόχο να τραβήξουν την προσοχή και να καθησυχαστούν ότι όλα θα είναι εντάξει.
• Έκδηλο είναι και τοάγχος του αποχωρισμού που βιώνει και φανερώνεται στις εκρήξεις θυμού και κλάματος τη στιγμή που το αφήνετε στον παιδικό σταθμό ή στο σχολείο, όταν επιστρέφει στο σπίτι ή όταν φεύγετε από το σπίτι για να πάτε κάπου χωρίς αυτό. 
• Θυμό και επιθετικότητα απέναντι στα άτομα του οικογενειακού περιβάλλοντος και ειδικότερα στον γονέα που θεωρούν περισσότερο υπεύθυνο.
• Λύπη και ενοχές, ειδικότερα όταν οι συγκρούσεις των γονέων γίνονται μπροστά τους, καθώς έτσι επιβεβαιώνουν πως ήταν η δική του συμπεριφορά που έδιωξε τον έναν γονιό από το σπίτι.
• Πιθανές αλλαγές διατροφής και ύπνου, με άσχημα όνειρα και φόβο να κοιμηθούν μόνα τους.
• Παλινδρόμηση με επιστροφή σεπροηγούμενο στάδιο λειτουργικότητας και συμπεριφοράς.
• Υπερ-ωριμότητα, όπου κρύβουν την στεναχώρια τους και προσπαθούν να ‘περιθάλψουν’ τον γονέα.
• Ανασφάλεια, που εκδηλώνεται με το να αναζητούν συνεχώς την παρουσία του γονιού, να αρνούνται να πάνε στο σχολείο και να λειτουργούν χειριστικά προς τους κανόνες και τα ορισμένα όρια, ειδικά όταν πάνε από το σπίτι του ενός γονιού στο σπίτι του άλλου.
• Εναντίωση και άρνησηνα μιλήσουν ή να συναντήσουν τον ένα από τους δύο γονείς.
• Αρνητική συμπεριφοράκαι σε άλλα περιβάλλοντα, εκτός του οικογενειακού, και πιθανή καθυστέρηση στηνανάπτυξη του λόγου στα νήπια.
• Ο χρόνος, η υπομονή, η έμπρακτη αγάπη και η ενσυναίσθηση προς τις ανάγκες τους, θα ελαχιστοποιήσουν την ένταση και τις δυσάρεστες συναισθηματικές αντιδράσεις αυτής της μεταβατικής περιόδου της ζωής τους.
  

  Η ΕΝΗΛΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΩΝ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ…

  • «Έχω ανάγκη και τους δυο σας στην ζωή μου! Θέλω και οι δύο να με μεγαλώσετε, να μου μάθετε πράγματα σημαντικά, να με βοηθάτε και να με προστατεύετε με την αγάπη σας. Είστε τα πρότυπα μου!»
  • «Θέλω να σας νιώθω δίπλα μου κάθε μέρα. Να μιλάμε στο τηλέφωνο αν δεν μπορώ να σας δω, να σας λέω τα νέα μου και να μου δείχνετε το ενδιαφέρον σας με πολλές ερωτήσεις, να κάνουμε πράγματα παρέα όπως πριν. Αλλιώς νιώθω ότι δεν είμαι σημαντικό για εσάς πια και ότι θα με εγκαταλείψετε.»
  • «Παρακαλώ σταματήστε να τσακώνεστε μπροστά μου και προσπαθήστε να συμφωνείτε μεταξύ σας σε όσα αφορούν εμένα. Αλλιώς γεμίζω ενοχές, καθώς νιώθω ότι εγώ κάνω κάτι λάθος.»
  • «Θέλω να γελάμε και να διασκεδάζουμε τις ώρες που περνάμε παρέα!»
  • «Μην ζηλεύετε ο ένας τον άλλον για τον χρόνο που περνάει μαζί μου και με βάζετε να διαλέξω ποιανού την παρέα θέλω περισσότερο. Είστε αληθινά σημαντικοί και οι δύο!»
  • «Προσπαθήστε να επικοινωνείτε μεταξύ σας και μην με βάζετε να μεταφέρω τα μηνύματα ο ένας του άλλου.»
  • «Μη μου ζητάτε να κρατάω μυστικά σας, είναι σαν να κρύβω την αλήθεια.»
  • «Αφήστε με να σας λέω ελεύθερα ό,τι νιώθω και μην με μαλώνετε για αυτό.»
  • «Απαντάτε στις ερωτήσεις μου… είμαι γεμάτο απορίες και το έχω ανάγκη για να καταλάβω τι γίνεται.»
  • «Εσύ μαμά όταν μου μιλάς για τον μπαμπά και εσύ μπαμπά για τη μαμά, θέλω να μου λέτε μόνο όμορφα πράγματα και να μην κατηγορείτε ο ένας τον άλλον. Αλλιώς μπερδεύομαι και είναι σαν να με αναγκάζετε να επιλέξω το ένα ή το άλλο μέρος. »

  Ο συμβουλευτικός οδηγός ενός γονέα για να υποστηρίξει το παιδί του μετά το διαζύγιο

  Έρευνες δείχνουν πως τα παιδιά προσαρμόζονται με επιτυχία στην νέα αυτή κατάσταση μετά το χωρισμό, ανάλογα με το βαθμό προσαρμογής που επιδεικνύουν οι ίδιοι οι γονείς, τη συναισθηματική κάλυψη και την αίσθηση ασφάλειας που τους παρέχουν.

  1. Φροντίστε τον εαυτό σας !

  Η πρώτη οδηγία ασφαλείας σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης ενός αεροπλάνου, είναι να βάλετε τη μάσκα οξυγόνου για τον εαυτό σας πριν βάλετε στο παιδί τη δική του. Το συμβολικό μήνυμα λοιπόν είναι, ότι θα πρέπει να φροντίσετε τον εαυτό σας, ώστε να είστε ήρεμοι και συναισθηματικά παρόντες με το παιδί σας.

  Συναισθηματική κάλυψη και Προστασία !

• • Ενημερώστε τους σημαντικούς άλλους (δάσκαλοι, οικιακές βοηθοί, φίλοι, συγγενείς κλπ) για το διαζύγιο. Κάποιες ερωτήσεις τους μπορεί να βάλουν τα παιδιά σας σε πολύ δύσκολη θέση.
  • Συζητήστε με το παιδί τις ανησυχίες του και αποφασίστε για τη νέα σας ζωή, λαμβάνοντας υπόψη τη γνώμη και τις επιθυμίες του.
  • Προφυλάξτε το από την δική σας οργή και θλίψη, γιατί θα τα απορροφήσει σαν σφουγγάρι.
  • Μην μαλώνετε μπροστά του. Κάθε επιπλέον ένταση είναι επιζήμια για αυτό.
  • Απαγορεύεται να κρίνετε τη συμπεριφορά του άλλου γονέα στο παιδί σας, σαν να είναι ο έμπιστος ενήλικας φίλος σας. Είναι το παιδί σας, που έχει ανάγκη να διαμορφώσει τα πρότυπα του μέσα από εσάς.
  3. Παροχή ασφάλειας!
  • Κρατήστε τη σταθερότητα στις ήδη υπάρχουσεςκαθημερινές συνήθειες- ρουτίνες του παιδιού (ωράρια φαγητού, ύπνου, μπάνιου και δραστηριότητες) ώστε να αισθάνονται πιο ασφαλή.
  • Η διατήρηση της ρουτίνας, επίσης, αφορά και την τήρησηκοινών κανόνων και ορίων και στα δυο σπίτια. Μην αφήσετε τις ενοχές σας να χαλάσουν την πειθαρχεία των παιδιών σας με το να τους επιτρέπετε να παραβιάζουν τους κανόνες.
  • Φροντίστε να μη λείψει από το παιδί ο γονιός που φεύγει από το σπίτι, διατηρώντας ένα σταθερό πρόγραμμα επισκέψεων.
  • Επιβεβαιώστε με τις πράξεις σας τις υποσχέσεις που του δίνετε.

  Κείμενο : Κιάρα Ελίνα , Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια, Ψυχοδραματίστρια.

   

  πηγή http://www.advancehealth.gr

Κάθε παιδί που γεννιέται, ξεκινά το δικό του ταξίδι στη ζωή και μοιάζει σαν έναν ανεξάντλητο εξερευνητή των όσων διαδραματίζονται και υπάρχουν γύρω του. Συνεχώς πειραματίζεται, επιθυμεί και απαιτεί χωρίς περιορισμό.

Η ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη του παιδιού να απαιτεί από τους άλλους και στην ικανότητά του να αναγνωρίζει τις απαιτήσεις των άλλων και τους εκάστοτε περιορισμούς, οδηγεί στην ανάπτυξη μιας υγιούς προσωπικότητας και στην δημιουργία ικανοποιητικών κοινωνικών σχέσεων. Για την κατάκτηση αυτής της πολύτιμης ισορροπίας, θα πρέπει οι γονείς, ως οι βασικοί εκπαιδευτές της ζωής, να ενσωματώσουν στην καθημερινή αγάπη, φροντίδα και ασφάλεια που του παρέχουν, τα όρια! Μόνο τότε θα μπορέσουν να μπουν τα θεμέλια της σχέσης του παιδιού με τον εαυτό του, τον κόσμο και τις απαιτήσεις του!

Τα όρια υπάρχουν αναμφισβήτητα παντού στην ζωή μας! Επομένως,  είναι σημαντικό  να δημιουργήσουμε για το παιδί ένα πλαίσιο με κανόνες και όρια, μια μικρογραφία της ζωής, ώστε να μάθει από νωρίς τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται, τι είναι επιθυμητό και τι όχι,  ποιες είναι οι ελευθερίες του και που αυτές παραβιάζουν τα όρια των υπολοίπων, τι μας κάνει αποδεκτούς και τι μας απομακρύνει από τους άλλους.

Όταν το μεγάλωμα του παιδιού συντροφεύεται από όρια τότε το παιδί θα είναι ικανό:

Να προσαρμόζεται ευκολότερα στις κοινωνικές ομάδες, χωρίς να βιώνει τους κανόνες τους ως χαοτικούς και αποδιοργανωτικούς.

Να συνυπάρχει και να συνεργάζεται δημιουργικά.

Να ελέγχει τις παρορμήσεις, επιθυμίες και συναισθήματα του.

Να απολαμβάνει την αίσθηση της ασφάλειας και αποδοχής στις δράσεις του,

Να αντλεί ευχαρίστηση και ικανοποίηση στις αλληλεπιδράσεις του.

Να σέβεται τον εαυτό του και τους άλλους.

Να έχει περισσότερη αυτοπεποίθηση και αυτονομία!

Όταν ΔΕΝ υπάρχουν όρια…

• Τα παιδιά γίνονται έρμαια των επιθυμιών τους και των συναισθημάτων τους, με αποτέλεσμα ναδυσκολεύονται ή ακόμη και να απορρίπτονται στις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις. Αυτό συμβαίνει, καθώς οι δράσεις τους δεν είναι συμβατές με το κοινωνικό πλαίσιο και ο κόσμος μοιάζει να έχει ασαφή και περίπλοκη δομή.
• Λαμβάνουνδιπλά, μη ξεκάθαρα και χωρίς σταθερότητα γονεϊκά μηνύματα στις συμπεριφορές τους, με αποτέλεσμα

νααποδυναμώνει την εμπιστοσύνη τους στο γονεϊκό πρότυπο.

νατα κάνει να βιώνουν ανασφάλεια.

να μην αποκτούν αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση στις δράσεις τους.

• Δυσχεραίνεται η αρμονική οικογενειακή συνύπαρξημε εντάσεις, κούραση και κακή επικοινωνία.

Που να πρωτοβάλω όρια?

Αυτή αποτελεί μια συχνή ερώτηση που καθρεπτίζει την αγωνία των γονέων, που προσπαθούν να βάλλουν όρια στη καθημερινότητα των παιδιών τους. Μια κοινή απάντηση σε όλους, φυσικά δεν είναι εφικτή. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες καταστάσεις και συμπεριφορές που πρέπει να οριοθετούνται σταθερά και χωρίς διαπραγματεύσεις.

Έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά με καλή κοινωνική προσαρμογή και υγιή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη, έχουν συνήθως περιποιητικούς και υποστηρικτικούς γονείς, οι οποίοι ασκούν έλεγχο στις δράσεις τους σε λογικά πλαίσια, χωρίς να περιορίζουν τις ευκαιρίες τους για πειραματισμό και τον αυθορμητισμό στην έκφραση τους.

Όρια, λοιπόν, πρέπει πρωταρχικά να μπουν σε καταστάσεις που οι γονείς θεωρούν ότι:

κινδυνεύει η σωματική ακεραιότητα και υγεία των παιδιών και να θεσπίσουν απαγορεύσεις που να το προστατεύουν.

παραβιάζονται σημαντικοί κοινωνικοί κανόνες και ηθικές αξίες.

Αφού λοιπόν εξασφαλιστούν τα παραπάνω, οι γονείς θα πρέπει να θεσπίσουν όρια με στόχο την ενθάρρυνση του παιδιού να λαμβάνει αποφάσεις μόνο του, την απόκτηση υπευθυνότητας και την ικανότητα να μαθαίνει μέσα από τα λάθη του με τη χρήση των φυσικών και λογικών συνεπειών των πράξεων του.

Αυτά επιτυγχάνεται μέσα από την παροχή:

• ελευθερίας επιλογής και δράσης

Για παράδειγμα, το αφήνουμε να επιλέξει μόνο του τι ρούχα να βάλλει για να πάει στο σχολείο, αφού αυτό επιθυμεί. Το σημαντικό σε αυτό είναι να έχουμε από πριν οριοθετήσει την γκάμα των ρούχων του, εξασφαλίζοντας την υγεία του ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες και στη συνέχεια του αφήνουμε χώρο να εκφραστεί ελεύθερα.

• βιωματικής μάθησης

Ο γονέας συμβουλεύει το παιδί και στη συνέχεια το αφήνει να βιώσει τις συνέπειες της επιλογής του.

Για παράδειγμα, όταν το παιδί παίζει με ένα παιχνίδι του με τρόπο που ο γονιός κρίνει ότι είναι θέμα χρόνου να το χαλάσει, αφού το προειδοποιήσει με χαλαρό τόνο, ότι, έτσι όπως παίζει θα το χαλάσει, το αφήνει να συνεχίσει όπως αυτό επιθυμεί και να βιώσει τη συνέπεια της καταστροφής του παιχνιδιού. Είναι μια απλή βιωματική διαδικασία όπου το παιδί δέχτηκε τη συμβουλή και την φροντίδα του γονέα, αλλά έκανε την δική του επιλογή.

Για παράδειγμα, όταν το παιδί παίζει με ένα παιχνίδι του με τρόπο που ο γονιός κρίνει ότι είναι θέμα χρόνου να το χαλάσει, αφού το προειδοποιήσει με χαλαρό τόνο, ότι, έτσι όπως παίζει θα το χαλάσει, το αφήνει να συνεχίσει όπως αυτό επιθυμεί και να βιώσει τη συνέπεια της καταστροφής του παιχνιδιού. Είναι μια απλή βιωματική διαδικασία όπου το παιδί δέχτηκε τη συμβουλή και την φροντίδα του γονέα, αλλά έκανε την δική του επιλογή.

Πως βάζει ο γονιός τα όρια και πως τα επικοινωνεί με το παιδί.

Τα όρια πρέπει να είναι συμβατά με την ηλικία του παιδιού και τα χαρακτηριστικά του αναπτυξιακού σταδίου που βρίσκεται.

• Στα παιδιά ηλικίαςκάτω των 2 ετών, οι εντολές θα πρέπει να είναι απλές, σύντομες και ξεκάθαρες ή να στρέψει ο γονιός την προσοχή του παιδιού σε μια άλλη δραστηριότητα.
• Στα παιδιά ηλικίαςμεγαλύτερης των 2 ετών, η διαδικασία απαιτεί διάλογο, εξηγήσεις, επιχειρήματα και διαπραγματεύσεις. Οι απαντήσεις του τύπου «είσαι μικρός για αυτό», «σου λέω δεν πρέπει να το κάνεις αυτό», αν δεν συνοδεύονται από  εξηγήσεις και διάλογο, είναι ακατανόητες για το παιδί και μοιάζουν περισσότερο με περιορισμούς.Θα πρέπει να υπάρχουν διαφορετικοί περιορισμοί ανάμεσα στα αδέρφια διαφορετικής ηλικίας.Προς το μικρότερο ηλικιακά παιδί, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί συνοδευτικά η φράση «όχι ακόμα..», που περιέχει την προοπτική, αλλά στο παρόν λόγω ηλικίας και δυνατοτήτων δεν επιτρέπεται να το κάνει.

Η επιλογή των ορίων εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία του γονέα και του παιδιού. Ο γονιός είναι σίγουρα αυτός που ξέρει καλά το χαρακτήρα του παιδιού, τι ευαισθησίες έχει και ποιες στερήσεις προνομίων θα του ‘στοιχήσουν’. Επίσης έχει τις προσωπικές του αξίες, εμπειρίες ζωής και όρια σύμφωνα με τα οποία θα διαμορφώσει και τα όρια προς το παιδί, σταθερά εφαρμόσιμα ,ανεξάρτητα από την διάθεση, την κούραση και τον χρόνο του.

Συμμαχία γονέων. Και οι δύο γονείς θα πρέπει να τηρούν κοινή στάση απέναντι στους περιορισμούς και στις συνέπειες των μη επιτρεπτών συμπεριφορών.

Συνέπεια λόγων και πράξεων των γονέων

Οι  ίδιοι οι γονείς να έχουν οριοθετημένες συμπεριφορές καθώς αυτοί αποτελούν καθημερινά τα πρότυπα προς μίμηση για τα παιδιά τους. Τα παιδιά αντιλαμβάνονται περισσότερο τις πράξεις από τα λόγια! Έτσι, πρέπει να εστιάσει ο κάθε γονιός στις δικές του ενήλικες δράσεις, όπως για παράδειγμα στο πως αντιδρά όταν δεν γίνεται αυτό που επιθυμεί, πως κουβεντιάζει με τους άλλους, πως είναι όταν είναι στεναχωρημένος/ απογοητευμένος/ ενθουσιασμένος και πως διαχειρίζεται συναισθηματικά τις καταστάσεις, για να αποτελεί και το κατάλληλο παράδειγμα για τα παιδιά του.

Όρια στα όρια

Δεν λέμε «όχι» σε όλα, αλλά ιεραρχούμε τις απαγορεύσεις ανάλογα με την σημαντικότητα τους.

Η επικοινωνία θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη και να αφορά το «εδώ και τώρα». Δεν κάνουμε προφητείες για το μέλλον …«ποτέ δεν θα αλλάξεις», «πάντα τα ίδια θα κάνεις» , ούτε αναφορές στο παρελθόν… «και την προηγούμενη βδομάδα τα ίδια έκανες…», «στο προηγούμενο πάρτι …». Εστιάζουμε στο παρόν και δίνουμε εμπιστοσύνη στην προοπτική αλλαγής.

Χρήση θετικών όρων στην επικοινωνία μας. Όταν  χρησιμοποιείται θετικός τρόπος έκφρασης, τότε η ανταπόκριση γίνεται και αυτή πιο θετική. Για παράδειγμα «συγκεντρώσου» αντί «μην είσαι αφηρημένος», «κάτσε ήσυχα χωρίς φωνές» αντί «μην είσαι άτακτο παιδί».

Γονεική αποφασιστικότητα και αυτοπεποίθηση. Προσπαθήστε να αφήσετε στην άκρη τις ενοχές που συντροφεύουν τις συμπεριφορές σας προς το παιδί. Εστιάστε στο ότι το αγαπάτε και κάνετε το καλύτερο γι’ αυτό. Σίγουρα θα το εισπράξει βιωματικά!

Γονείς εκπαιδευμένοι να επαινούν!

Η αξία της επιβράβευσης

Συχνά ξεχνάμε να δίνουμε την απαιτούμενη επιβράβευση στις σωστές συμπεριφορές και αναλωνόμαστε στον αρνητικό σχολιασμό, στις συνεχείς απαγορεύσεις και στην τιμωρία των μη επιτρεπτών.

Ο μόνος τρόπος για να εκδηλώσει ένα παιδί μία συγκεκριμένη συμπεριφορά είναι η ενίσχυσή της. Μια δράση που δεν ενισχύεται, δεν έχει μακροπρόθεσμα αποτελέσματα.

Η  επιβράβευση των επιθυμητών συμπεριφορών χρειάζεται να είναι:

• Άμεση χρονικά: να ακολουθεί της επιθυμητής συμπεριφοράς.
• Συγκεκριμένη: αναφέρουμε συγκεκριμένα την πράξη που ήταν επιθυμητή, π.χ. «σ’ ευχαριστώ που με βοήθησες να στρώσουμε το τραπέζι», «είμαι περήφανη που μπορούμε να φάμε όλοι παρέα σ’ αυτό το εστιατόριο».
• ειλικρινής, με όλες μας τις αισθήσεις: Επαινέστε το παιδί σας χαρίζοντας του ένα χαμόγελο, κρατώντας οπτική επαφή μαζί του και δείχνοντας ενθουσιασμό. Ταυτόχρονα θα πρέπει να το επαινέσετε και λεκτικά!
• Σταθερή: καθημερινά, χωρίς διακυμάνσεις όταν εκδηλώνει την επιθυμητή συμπεριφορά.

Οι χειροπιαστές αμοιβές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ενίσχυση των θετικών συμπεριφορών του παιδιού, ωστόσο μην ξεχνάτε να παρέχετε και κοινωνικές ανταμοιβές, δηλαδή έπαινο και προσοχή.

ΟΤΑΝ ΑΓΝΟΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ

Διόρθωση μη επιθυμητών συμπεριφορών

Κάντε μία υπόδειξη κάθε φορά, σε μια συγκεκριμένη επιτρεπτή συμπεριφορά που συνέβη χρονικά άμεσα και όχι με αφορμή ένα συμβάν να αναφέρει και πολλές άλλες μη επιτρεπτές συμπεριφορές του παιδιού των προηγούμενων ωρών ή ημερών.

Χρησιμοποιήστε οδηγίες που καθορίζουν με συντομία και σαφήνεια την επιθυμητή συμπεριφορά.

Δεν είναι καλό να χρησιμοποιείτε απαγορευτικές εντολές του τύπου «μη», χρησιμοποιείτε εντολές του τύπου «κάνε».

Μην απειλείτε τα παιδιά. Στόχος είναι να κατανοήσει την επιθυμητή συμπεριφορά, όχι να σας φοβάται.

Χρησιμοποιήστε τις υποδείξεις του τύπου «όταν… τότε» (όταν τακτοποιήσεις το δωμάτιο σου, τότε μπορεί να βγεις έξω να παίξεις).

Δώστε στα παιδιά ευκαιρία για να συμμορφωθούν και επαινέστε την συμμόρφωση.

Προειδοποιείστε για τις συνέπειες που θα ακολουθήσουν αν δεν διορθώσει την ανεπιθύμητη συμπεριφορά.

• Μια προειδοποίηση για την επικείμενη τιμωρία θεωρείται επαρκής υπενθύμιση. Κατόπιν περάστε στην εφαρμογή της συνέπειας που έχετε ήδη προειδοποιήσει!
• Αν το παιδί ενεργήσει με έναν τρόπο που έχει ως επακόλουθο μια αρνητική για αυτό συνέπεια, είναι λιγότερο πιθανό να επαναλάβει κάτι τέτοιο στο μέλλον και μπορεί να μάθει να συμπεριφέρεται θετικά ώστε να αποφεύγει μια συνέπεια.

…μην ξεχνάτε !

Εστιάζουμε στη συμπεριφορά και όχι στο συναίσθημα!

Όλα τα συναισθήματα είναι αποδεκτά… όχι όμως οι όποιες αρνητικές συμπεριφορές τα συνοδεύουν.

Κιάρα Ελίνα, Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια, Ψυχοδραματίστρια.

πηγή http://www.advancehealth.gr

Ο όρος «Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής / Υπερκινητικότητα» (ΔΕΠ -Υ) αναφέρεται σε παιδιά και ενήλικες που αντιμετωπίζουν σοβαρές συμπεριφορικές και γνωστικές δυσκολίες σε σημαντικούς τομείς της ζωής τους (π.χ. διαπροσωπικές σχέσεις, σχολείο, εργασία, οικογένεια) εξαιτίας υπερβολικής κινητικής δραστηριότητας και προβλημάτων στον έλεγχο της προσοχής και των παρορμήσεων.

Η ΔΕΠ – Υ είναι μια χρόνια διαταραχή, καθώς το 30 – 70% των παιδιών με ΔΕΠ – Υ συνεχίζει να παρουσιάζει δυσκολίες και στην ενήλικη ζωή. Στις Η.Π.Α. το 3 – 5% του γενικού πληθυσμού και το 7% του παιδικού πληθυσμού παρουσιάζει ΔΕΠ – Υ και, μάλιστα, εκτιμάται ότι σε τάξη των 30 παιδιών τουλάχιστον ένα εμφανίζει συμπτώματά της.

Τα παιδιά με ΔΕΠ – Υ δυσκολεύονται να ανταποκριθούν σε καταστάσεις που οι περισσότεροι συνομήλικοί τους τα καταφέρνουν πολύ εύκολα. Διαφέρουν από τα περισσότερα παιδιά του ίδιου αναπτυξιακού επιπέδου ως προς την ικανότητα να:

• εστιάσουν την προσοχή τους
• ελέγξουν τις παρορμήσεις τους
• ελέγξουν την κινητικότητά τους

Αρχές χειρισμού των προβλημάτων

• Εντοπίστε τις αιτίες που μπορεί να επηρεάζουν την επιθυμία του παιδιού να εμπλακεί θετικά στα μαθήματα.
• Δημιουργήστε ευκαιρίες για θετική προσοχή, αξιοποιώντας τα ενδιαφέροντα του παιδιού.
• Εντοπίστε τις περιπτώσεις που το παιδί αποδίδει καλύτερα.
• Να είστε σαφείς σ’ αυτό που ζητάτε, καθώς έτσι το βοηθάτε να εστιάσει την προσοχή του.
• Οργανώστε και δομήστε τις δραστηριότητες, τους κανόνες, τη ρουτίνα.
• Ελαττώστε τις διασπάσεις, αυξάνοντας τα επιθυμητά ερεθίσματα.
• Προστατέψτε και ενισχύστε την αυτοεκτίμηση του παιδιού, επικοινωνώντας με ζεστασιά και αποδοχή.
• Δημιουργήστε ευκαιρίες για επιτυχία και χρησιμοποιήστε επιβραβεύσεις. Μικρές και άμεσες επιβραβεύσεις είναι πιο αποτελεσματικές, ιδιαίτερα όταν σχετίζονται με αυτό που προτιμά το παιδί (π.χ. Η/Υ). Αντίθετα, ήπιες τιμωρίες μπορεί να είναι αποτελεσματικές όταν χρησιμοποιούνται αραιά και είναι πολύ συγκεκριμένες.
• Αποφύγετε την επανάληψη δραστηριοτήτων.
• Χωρίστε τις δραστηριότητες σε στάδια (σύντομες δραστηριότητες): Τα παιδιά με ΔΕΠ – Υ χρειάζονται πιο συχνή και πιο άμεση ανατροφοδότηση.
• Ενημέρωση και ανασκόπηση των δραστηριοτήτων βοηθά το παιδί να κατανοήσει τι αναμένεται από το ίδιο.
• Τα παιδιά αποδίδουν καλύτερα σε ομάδες των δύο παρά μεγαλύτερες.