Με αφορμή το θέμα της υγείας, καλέσαμε στην τάξη μας την κ. Μάγδα, Δασκάλα της Ειδικής Αγωγής στο Δημοτικό μας,  η οποία και μας μετέφερε στην νοηματική το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας!

    Νοηματική! (βίντεο)

Με αφορμή την Καθαρά Δευτέρα και το πέταγμα του χαρταετού, οι μαθητές της Δ’ Δημοτικού με την δασκάλα τους την κ. Μίνα, πραγματοποίησαν επίσκεψη στην τάξη μας προκειμένου να ανταλλάξουμε γνώσεις και εμπειρίες για τον χαρταετό και το πέταγμά του! Τόσο οι μαθητές της Δ’ τάξης όσο και οι μαθητές του  νηπιαγωγείου μας, απάντησαν σε όλες τις ερωτήσεις σχετικά με την προέλευση του χαρταετού, τα υλικά της κατασκευής του, το τι συμβολίζει στην Κίνα αλλά και στον κόσμο, τα ήθη και τα έθιμα με τα οποία συνδέεται το πέταγμά του και γενικά αντάλλαξαν πληροφορίες εμπλουτίζοντας τις γνώσεις τους! Στο τέλος όλοι οι μαθητές εισέπραξαν ένα μεγάλο μπράβο από εμάς και την κ. Μίνα!

Μια φορά κι έναν καιρό, ο Μεγάλος Μανδαρίνος αποφάσισε να δώσει στο παλάτι του έναν χορό προς τιμή των ενδόξων Σαμουράι, των πολεμιστών του που είχαν νικήσει σε μια επικίνδυνη αποστολή.

Έβγαλε τους κήρυκες και κάλεσε στο παλάτι του όλους τους κατοίκους της πόλης.

Το «Μικρό Λουλούδι του Λωτού», έτσι έλεγαν μια μικρή Γιαπωνεζούλα που ζούσε στην άκρη της πόλης, όταν άκουσε το μήνυμα του Μανδαρίνου μέσα στον κήπο της, καθώς περιποιόταν τα πολύχρωμα γαλάζια, κίτρινα, μωβ, κόκκινα όμορφα λουλούδια της, κάθισε στην άκρη του κήπου και λυπημένη συλλογιζόταν:

-Πώς θα ‘θελα να πάω κι εγώ στον χορό! Πώς θα ‘θελα να δω τον Μεγάλο Μανδαρίνο και τους Σαμουράι! Όμως πώς να πάω; Πώς είναι δυνατόν να  παρουσιαστώ κι εγώ με αυτά τα απλά και φτωχικά κιμονό; Δεν είναι ούτε καν μεταξωτά. Όχι, όχι, δεν είναι δυνατόν να πάω…

Έτσι καθώς στεκόταν συλλογισμένη νάσου και ξεπροβάλλει μπροστά της μια λαμπροφορεμένη κυρία που άστραφτε στον ήλιο.

-Γιατί στεναχωριέσαι καλό μου κορίτσι; Αλλά μη μου λες, ξέρω! Μπορώ όμως αν θες να σε βοηθήσω να πας στον χορό!

-Αν το θέλω, λέει; Και βέβαια το θέλω! Μα ποια είστε εσείς, καλή μου κυρία;

-Είμαι η καλή μάγισσα των λουλουδιών. Μα πες μου, θα ‘θελες ένα φόρεμα σαν το δικό μου;

-Σαν το δικό σας; Ψέλλισε  σαστισμένο το «Λουλούδι του Λωτού». Τόσο όμορφο πού να το βρω; Αυτό είναι πανάκριβο κι ούτε το είδα ποτέ σε κανένα μαγαζί εδώ στην πόλη.

-Το ‘χεις όμως μέσα στον κήπο σου!

-Μα ο κήπος μου έχει μόνο λουλούδια!

-Και τι πιο όμορφο και πιο λαμπρό απ’ τα λουλούδια; Ε, λοιπόν, μπορώ να σου κάνω με δυο κινήσεις του ραβδιού μου ένα φόρεμα με τα λουλούδια του κήπου σου!

-Θα αστειεύεστε, βέβαια, καλή μου μάγισσα. Και να μείνει ο κήπος μου χωρίς λουλούδια; Α, όχι, όχι. Χρόνια τώρα τον φροντίζω και είμαι περήφανη για αυτόν. Όλοι λένε πως είναι ο πιο όμορφος στην πόλη!

-Καλό μου «Λουλούδι του Λωτού», αυτό θα γίνει μόνο για απόψε, για να πας στον χορό!

-Κι ύστερα, τι θα γίνει;

-Ύστερα με το ραβδί μου πάλι θα ξανακάνω το κιμονό σου λουλούδια.

-Αν είναι έτσι, δέχομαι! Γιατί, να ξέρετε, για κανένα λόγο δεν θα ‘θελα να χαλάσει ο κήπος μου.

-Μα πώς θα μπορούσα εγώ, η Μάγισσα των Λουλουδιών, να θέλω να τα χαλάσω; Είσαι έτοιμη, λοιπόν;

-Εντάξει, είπε το «Λουλούδι του Λωτού». Κι αμέσως η καλή μάγισσα άγγιξε με το ραβδί της πρώτα τα τριαντάφυλλα κι εκείνα έριξαν τα πέταλά τους και μαζεύτηκαν κι έφτιαξαν ένα απαλό μεταξένιο κιμονό.

Ύστερα άγγιξε τα άλλα λουλούδια, τα κόκκινα, τα κίτρινα, τα μωβ, τα πορτοκαλιά, τα ροζ και τα γαλάζια, που ήρθαν και στόλισαν το τριανταφυλλένιο κιμονό.

Σάστισε το «Λουλούδι του Λωτού από την ομορφιά του κιμονό. Μα ξανασάστισε καθώς είδε τον κήπο της χωρίς λουλούδια.

-Έλα, μη στεναχωριέσαι! Φόρεσε το κιμονό σου και πήγαινε! Έχω κι εγώ τον σκοπό μου! Απόψε θα κάνω ένα πολύτιμο δώρο στους ανθρώπους: Θα τους μάθω να χρησιμοποιούν τα λουλούδια παντού στη ζωή τους! Όσοι σε ρωτήσουν πού το βρήκες το φόρεμά σου, να τους καλέσεις στον κήπο σου!

-Σύμφωνοι! Είπε το «Λουλούδι του Λωτού».

Εκείνο το βράδυ στον χορό όλοι έμειναν θαμπωμένοι από το κιμονό του «Λουλουδιού του Λωτού». Ήρθαν κοντά της οι έμποροι και τη ρωτούσαν:

-Πες μας, «Λουλούδι του Λωτού», πού το βρήκες αυτό το όμορφο ύφασμα κι έραψες το κιμονό σου; Εμείς ποτέ και πουθενά δεν βρήκαμε ένα τέτοιο.

-Μα, στον κήπο μου! Έλεγε εκείνη περήφανη.

-Περίεργο, έλεγαν εκείνοι.

-Σας προσκαλώ, λοιπόν, αύριο!

Πλησίασαν κοντά της και οι τεχνίτες που έφτιαχναν την όμορφη πορσελάνη.

-Μπορείς να μας δώσεις αυτά τα όμορφα σχέδια να στολίσουμε την πορσελάνη μας;

-Ελάτε αύριο στον κήπο μου, είπε πάλι το «Λουλούδι του Λωτού».

Ήρθαν και οι κεντήστρες, που κεντούσαν τις προίκες των κοριτσιών και της είπαν:

-Μπορείς να μας δώσεις το κιμονό σου για να ξεσηκώσουμε αυτά τα όμορφα σχέδια για τις προίκες;

-Ελάτε αύριο στον κήπο μου, έλεγε ευτυχισμένο το μικρό «Λουλούδι του Λωτού».

Το ίδιο ρώτησαν και οι εκδότες των βιβλίων και οι νοικοκυρές και ο Μεγάλος Μανδαρίνος.

Σαν έφτασε το βράδυ στο σπίτι της, η καλή μάγισσα την περίμενε και με το μαγικό ραβδί της άγγιξε πάλι το κιμονό και φύγαν όλα τα λουλούδια και πήγαν στον κήπο. Και ξανά άγγιξε το κιμονό και γέμισε ο κήπος με τριαντάφυλλα.

Την άλλη μέρα μαζεύτηκαν όλοι στον κήπο του «Λουλουδιού του Λωτού» και όλοι ξεσήκωσαν τα όμορφα λουλούδια σε σχέδια.

Σε λίγο καιρό όλα τα υφάσματα της Ιαπωνίας είχαν γεμίσει με όμορφα, χρωματιστά λουλούδια από τους υφασματέμπορους.

Το ίδιο έκαναν και οι κεντήστρες με τις προίκες. Τις γέμισαν με τα περίφημα λουλούδια.

Μα και οι τεχνίτες της πορσελάνης στόλισαν όλα τα πορσελάνινα σκεύη τους. Και οι εκδότες τα βιβλία τους και οι φαναριτζήδες τα φαναράκια τους και ο Μεγάλος Μανδαρίνος την πιο λαμπρή στολή του.

Είδαν κι οι ναυτικοί και οι ταξιδιώτες όλα ετούτα τα λαμπερά και θαυμάσια πράγματα και τα μετέφεραν σε όλο τον κόσμο. Και γέμισε ο κόσμος με όμορφα μεταξωτά σερβίτσια και κεντήματα, τόσα πολλά που κι εσείς, αν ψάξετε στο σπίτι σας, όλο και κάτι γιαπωνέζικο θα βρείτε!

Κάθε πέταλο και μια ευχούλα!

Φτάνοντας στις τελευταίες μέρες του Χειμώνα, τον αποχαιρετήσαμε αφιερώνοντάς του ένα σταυρόλεξο με τους μήνες του!

Και επίσης θυμηθήκαμε ποια εποχή προηγήθηκε και ποιες θα ακολουθήσουν, τοποθετώντας τα σύμβολα των μηνών στα “σπιτάκια” των εποχών που ανήκουν!

Με αφορμή την Πανελλήνια Ημέρα της 6 ^ης Μαρτίου κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού, βάλαμε τους δικούς μας κανόνες για να γίνει η ζωή μας πιο όμορφη, γεμάτη αγάπη και ανθρωπιά!

Τον γνωρίζετε το Μάρτη,
τον τρελό και τον αντάρτη;
Ξημερώνει και βραδιάζει
κι εκατό γνώμες αλλάζει.

Βάζει η μάνα του μπουγάδα,
σχοινί δένει στη λιακάδα,
τα σεντόνια της ν’ απλώσει,
μια χαρά να τα στεγνώσει.

Να που ο Μάρτης μετανιώνει
και τα σύννεφα μαζώνει
και να μάσει η μάνα τρέχει
τα σεντόνια, γιατί βρέχει!

Να ο ήλιος σε λιγάκι,
φύσηξε το βοριαδάκι,
κι η φτωχή γυναίκα μόνη
τα σεντόνια ξαναπλώνει.

Μια βροντή κι ο ήλιος χάθη
μες στης συννεφιάς τα βάθη,
ρίχνει και χαλάζι τώρα,
ποποπό, τι άγρια μπόρα!

Ώς το βράδυ φορές δέκα
άπλωσε η φτωχή γυναίκα
την μπουγάδα, κι όρκο δίνει
Μάρτη να μην ξαναπλύνει.

Την Κυρά-Σαρακοστή,

που είναι έθιμο παλιό,

οι γιαγιάδες μας τη φτιάχναν

με αλεύρι και νερό.

Για στολίδι τής φορούσαν

στο κεφάλι έναν σταυρό

και το στόμα της ξεχνούσαν

γιατί νήστευε καιρό.

Και μετρούσανε τις μέρες

με τα πόδια της τα επτά,

κόβαν ένα τη βδομάδα

μέχρι να ‘ρθει η πασχαλιά.

Καλή Σαρακοστή!!!

Όταν γεννήθηκε ο Φλεβάρης, ο αδερφός του ο Γενάρης του έκανε δώρο ένα μπαλάκι από χιόνι.

-Τρώγε να μεγαλώσεις, για να μπορείς να παίξεις με τον αδερφό σου, του έλεγε κάθε τόσο η μαμά του. Μόλις μάθεις να τρέχεις, θα παίξετε χιονοπόλεμο, κυνηγητό και κρυφτό.

Ο Φλεβάρης, ωστόσο, αργούσε να μάθει να τρέχει.  Ούτε να περπατήσει καλά καλά δεν μπορούσε. Το γιατί δεν το είχε προσέξει κανείς στην αρχή. Έπειτα, πρώτος το παρατήρησε ο πατέρας του, ο Χειμώνας.

-Γυναίκα, είπε στην Παγωνιά. Το παιδί μας το δεύτερο θαρρώ πως γεννήθηκε λίγο κουτσό. Να δεις που δε θα μπορέσει να τρέξει ένας μήνας κανονικός…

-Να φωνάξουμε γρήγορα ένα γιατρό! ανησύχησε η Παγωνιά. Να φέρουμε τον καλύτερο!

Έτσι, ο Χειμώνας φώναξε τον πατέρα του, γιατί όλος ο κόσμος ξέρει πως ο πιο καλός γιατρός είν΄ ο Χρόνος.

-Μην ανησυχείτε, είπε ο παππούς Χρόνος, σαν είδε του Φλεβάρη τα πόδια. Ο Φλεβάρης μπορεί να είναι λίγο κουτσός, αλλά δε θ΄  αργήσει να μάθει να περπατάει. Κι αν δεν μπορέσει να τρέξει όσο οι άλλοι, ε, δεν πειράζει… Έχει άλλα χαρίσματα.  Γεννήθηκε για να κάνει τον κόσμο να χαίρεται και να ναι κι ο ίδιος ευτυχισμένος!

-Κυνηγητό και κρυφτό θα μπορεί να παίξει; ρώτησε ανήσυχος ο Γενάρης.

-Θα μπορεί! βεβαίωσε ο Χρόνος. Μόνο που θα παίζει αλλιώτικα όλα τα παιχνίδια.

Ο Φλεβάρης δε γινόταν, βέβαια, να τρέξει, έτρεχε όμως η σκέψη του. Κατάλαβε, λοιπόν, τι συλλογιζόταν ο αδερφός του και είπε:

-Θέλεις να παίξουμε χαρτοπόλεμο αντί χιονοπόλεμο;

-Δηλαδή; δεν κατάλαβε ο Γενάρης.

-Θα δεις, έκανε κείνος όλο μυστήριο. Και φώναξε τον Άνεμο που περνούσε απέξω.

-Ε, φίλε, του είπε. Μπορείς να μας κάνεις μια χάρη;

-Ουουουου! σφύριξε ο Άνεμος με χαρά.

-Μας χρειάζονται χρωματιστά χαρτιά, εξήγησε ο Φλεβάρης.

Σε λίγη ώρα το σπίτι του Χειμώνα και της Παγωνιάς είχε γεμίσει με λογής λογής πολύχρωμα χαρτιά.

Ο Φλεβάρης δεν μπορούσε, βέβαια, να παίξει όσα παιχνίδια χρειάζονταν τρέξιμο, μπορούσε όμως να σκαρώσει εύκολα παιχνίδια που χρειάζονται φαντασία. Πήρε, λοιπόν, ένα ψαλίδι με μύτες στρογγυλεμένες, για να μην τρυπηθεί, κι έκοψε από τα χαρτιά ένα σωρό χάρτινες κορδέλες. Ύστερα, βάλθηκε να κόβει μια μια τις κορδέλες σε μικρά μικρά κομματάκια. Όταν γέμισε με τα χαρτάκια δυο μεγάλες σακούλες, άφησε στην άκρη όσες κορδέλες περίσσεψαν και είπε στον αδερφό του:

-Έτοιμοι για χαρτοπόλεμο!

Ο Γενάρης κατάλαβε στη στιγμή πως παίζεται αυτό το παιχνίδι.

Πήρε, λοιπόν, τη μια σακούλα, έδωσε στον αδερφό του την άλλη κι άρχισαν να ρίχνουν ο ένας στον άλλο χούφτες χούφτες χαρτάκια πολύχρωμα. Κι έγινε ένα παιχνίδι τόσο τρελό, με τόσα γέλια και τέτοιες φωνές, που ξεσηκώθηκε ο κόσμος στο πόδι.

-Τι φασαρία είν΄ αυτή; παραξενεύτηκε ο Χειμώνας, που ήταν με την Παγωνιά στο εργαστήρι τους κι έφτιαχναν κρύσταλλα για την πλάση.

-Πάω στο σπίτι να δω τι τρέχει, σηκώθηκε η γυναίκα του ανήσυχη.

Όταν αντίκρισε το σπιτικό της η Παγωνιά, παραλίγο να λιποθυμήσει.

-Εγώ φταίω! φώναξε ο Φλεβάρης. Δική μου ιδέα ήταν ο χαρτοπόλεμος!

-Όποιος και να το σκέφτηκε, απάντησε η Παγωνιά, εγώ ένα ξέρω: πως πρέπει να καθαρίσετε αμέσως το σπίτι, για να μη σας τις βρέξω. Όταν γυρίσω από τη δουλειά μου, θέλω να λάμπει ο τόπος.

Ο Φλεβάρης φώναξε πάλι τον Άνεμο, που περνούσε απ΄ έξω.

-Ε, φίλε! Μήπως μπορείς να ρθεις να μαζέψεις τις κορδέλες και το χαρτοπόλεμο που έχουμε σκορπίσει στο σπίτι;

-Ουουου! έκανε ο Άνεμος πρόθυμα.

Τέντωσε, λοιπόν, ο Φλεβάρης την πόρτα και τα παράθυρα, για να μπει ο Άνεμος απ΄ όπου τον βόλευε περισσότερο. Έτσι, ο Άνεμος μπήκε από τα παράθυρα, στέγνωσε τις κορδέλες και το χαρτοπόλεμο, τα μάζεψε όλα καλά καλά και τα έβαλε στις μεγάλες του τσέπες. Ύστερα βγήκε από την πόρτα σφυρίζοντας ευχαριστημένος, που είχε βοηθήσει τους φίλους του. Μόνο που ξέχασε πως οι τσέπες του ήταν αέρινες. Έτσι,  μόλις βγήκε στο δρόμο, ξαμολήθηκαν οι κορδέλες και ξεχύθηκε ο χαρτοπόλεμος κάτω στη γη!

-Πάει, τρελάθηκε ο κόσμος, γυναίκα! είπε στην Παγωνιά ο Χειμώνας, που είδε από το εργαστήρι τους τι γινόταν. Οι άνθρωποι, κάτω στη γη, στολίζουν τους δρόμους και τις πλατείες τους με κορδέλες και γεμίζουν τον κόσμο με χαρτοπόλεμο!

-Θα πεταχτώ ξανά μια στιγμή ως το σπίτι, μουρμούρισε εκείνη, σίγουρη πως οι γιοί της κάτι πάλι θα είχαν σκαρώσει.

Τα δυο αδέρφια, που χάζευαν από το μπαλκόνι του κρυστάλλινου σπιτιού τους τα κατορθώματα του Ανέμου, όταν είδαν την Παγωνιά να έρχεται αγριεμένη, κοκάλωσαν!

-Τώρα θα μας τις βρέξει, φοβήθηκε ο Γενάρης. Πρέπει να τρέξουμε να κρυφτούμε…

Ο Φλεβάρης, βέβαια, δε γινόταν να τρέξει για να κρυφτεί, ο νους του όμως έτρεχε διαρκώς στο παιχνίδι. Είπε λοιπόν:

-Εγώ λέω καλύτερα να παίξουμε ένα κρυφτό αλλιώτικο, που το σκέφτηκα τώρα δα.

-Τι σόι κρυφτό; ρώτησε δύσπιστα ο Γενάρης.

-Έλα μαζί μου και μη ρωτάς, είπε ο Φλεβάρης όλο μυστήριο.

Βγήκαν λοιπόν, από την πίσω πόρτα και μια και δυό πήγαν στο σπίτι του παππού τους, του Χρόνου.

-Μπα! Καλώς τα εγγόνια μου, ξαφνιάστηκε ο Χρόνος. Πως από δω;

-Παππού, μας αφήνεις να μπούμε στην αποθήκη σου; ρώτησε ο Φλεβάρης.

-Τι να κάνετε στην αποθήκη μου; έσμιξε τα φρύδια ο παππούς.

-Θέλουμε να βρούμε παλιές φορεσιές, από εποχές περασμένες, να παίξουμε ένα κρυφτό διαφορετικό, του εξήγησε γελαστός ο Φλεβάρης.

«Καλά το έλεγα εγώ πως αυτό το παιδί θα παίζει αλλιώτικα όλα τα παιχνίδια και θα ναι πάντα χαρούμενο», συλλογίστηκε ο παππούς. Ξέσμιξε, λοιπόν, τα φρύδια και είπε:

-Σας αφήνω. Ορίστε και τα κλειδιά.

Σε λίγη ώρα ο Φλεβάρης βγήκε από την αποθήκη μασκαρεμένος με τα ρούχα του Καλοκαιριού. Κι ο Γενάρης με τα ρούχα του Φθινοπώρου!

-Τι σας έπιασε και μασκαρευτήκατε; παραξενεύτηκε ο παππούς.

Όταν του είπαν τι έγινε με τα χαρτιά και πως γέμισε ο κόσμος κορδέλες και χαρτοπόλεμο, γέλασε ο Χρόνος και είπε:

-Έγιναν όλα όπως έπρεπε! Το έλεγα εγώ πως ο Φλεβάρης θα κάνει τον κόσμο χαρούμενο. Πάμε τώρα στη μάνα σας, και μη φοβάστε! Δεν πρόκειται να σας τις βρέξει, έτσι το λέει… Η Παγωνιά, άλλωστε, δεν είναι η Βροχή…

Ξεκίνησαν λοιπόν κι οι τρεις, χωρίς να θυμηθούν να κλείσουν την πόρτα της αποθήκης.

Ο Άνεμος, που έψαχνε από ώρα να ξαναβρεί τους φίλους του, σαν είδε την αποθήκη του Χρόνου ανοιχτή, μπήκε να ρίξει κι εκεί μια ματιά.

-Ουουουου! έκανε σαν είδε τις παλιές φορεσιές. Τι πολλά και παράξενα ρούχα! Σίγουρα δεν τα χρειάζεται κανείς πια, για να είναι εδώ πεταμένα. Ας τα πάω στους φίλους μου να παίξουμε.

Σήκωσε, λοιπόν, όλες τις παλιές φορεσιές, τις έβαλε στις θεόρατες τσέπες του κι έφυγε σφυρίζοντας ικανοποιημένος. Μόνο που ξέχασε πάλι πως οι τσέπες του ήταν αέρινες και, μόλις βγήκε στο δρόμο, του έπεσαν όλες οι φορεσιές κάτω στη γη.

Όταν τις βρήκαν οι άνθρωποι, σάστισαν στην αρχή. Έπειτα, όμως, φόρεσαν ο καθένας από μία κι άρχισαν να χορεύουν και να γλεντούν.

Ο Χρόνος σταμάτησε κι άρχισε να χαζεύει κι εκείνος το πανηγύρι στη γη. Τόσο, λοιπόν, του άρεσε, που πήρε τα εγγόνια του, μασκαρεμένα όπως ήταν, και κατέβηκαν στη γη, για να γλεντήσουν παρέα με τους ανθρώπους. Και θα έμεναν στο γλέντι ως το βράδυ, αν ξάφνου δε θυμόταν ο παππούς Χρόνος πως περίμενε από ώρα σε ώρα τη θυγατέρα του.

-Ποπό! έκανε. Πρέπει ν΄ ανέβουμε στη χώρα μας γρήγορα! Όπου να ναι θα έρθει να μου κάνει επίσκεψη και θα τα βάλει πάλι μαζί μας. Πρέπει να της μηνύσουμε πως το σπίτι θέλει συγύρισμα! Πρέπει να τρέξουμε!

Ο Φλεβάρης δε γινόταν, βέβαια, να τρέξει. Δεν ξεχνούσε, ωστόσο, πως είχε ένα φίλο που μπορούσε να τους συντρέξει σε δύσκολη ώρα. Έτσι, φώναξε πάλι τον Άνεμο, του σφύριξε στο αυτί τι ζητούσε κι εκείνος του έφερε γρήγορα χαρτιά, κορδέλες, σπάγκο κι ένα ψαλίδι. Και τότε ο Φλεβάρης έφτιαξε στη στιγμή ένα μεγάλο χαρταετό με ουρά φουντωτή κι έγραψε πάνω ένα μήνυμα για τους γονείς του.

-Μπορείς τώρα να τον σηκώσεις ψηλά τον χαρταετό μου; είπε στον Άνεμο.

-Ουουουου! έκανε ο Άνεμος και πήρε μαζί του το χαρταετό στον αιθέρα.

Έτσι η Παγωνιά, που έψαχνε ακόμα για τα παιδιά της, είδε το χαρταετό, διάβασε το μήνυμα και κατάλαβε πως οι γιοί της ήταν καλά. Σκέφτηκε ακόμα πως ο Φλεβάρης της, που δε γινόταν να τρέξει, σίγουρα εκείνος είχε φτιάξει κάτι που να πετάει. Φόρεσε ύστερα τα γυαλιά τα κρυστάλλινα που είχε για μακριά και ξαναδιάβασε προσεχτικά το μήνυμα που ήταν γραμμένο στο χαρταετό, για να βεβαιωθεί πως δεν έκανε λάθος.

Το μήνυμα του Φλεβάρη έλεγε:

«Ο Γενάρης κι ο Φλεβάρης πέρασαν καλά.

Ο Χρόνος γυρίζει.

Ετοιμαστείτε! Έρχεται η Άνοιξη!»

Στολίσαμε τις τάξεις και τον διάδρομο με αποκριάτικες μάσκες και φατσούλες!

Δημιουργήσαμε με μπογιές τον Αρλεκίνο:

Φτιάξαμε και πολλές μάσκες:

Κλόουν

Πριγκίπισσες και βασιλιάδες:

Σκυλάκια Δαλματίας:

Φτιάξαμε κάρτες, καπέλα και χαρταετούς:

Προσπαθήσαμε να τοποθετήσουμε το χαμόγελο του κλόουν στο σωστό σημείο με κλειστά τα μάτια:

Παίξαμε και τα Μουσικά Καπέλα!

Και μασκαρευτήκαμε, μαζί με τις κυρίες μας και διασκεδάσαμε με την ψυχή μας!