Η σχολική μας γιορτή για την επέτειο του Πολυτεχνείου ήταν εμπνευσμένη από το εξαιρετικό βιβλίου του Ευγένιου Τριβιζά “Τα μαγικά μαξιλάρια”. Μια ερασιτεχνική, διαδραστική θεατρική παράσταση που προετοιμάστηκε από όλες τις εκπαιδευτικούς του σχολείου μας με πολλή αγάπη για τους μαθητές μας. Μικρά μας ελπίζουμε να το απολαύσατε όσο κι εμείς και σας ευχόμαστε ποτέ να μην ξεχάσετε: “Ό,τι κι αν σας πάρουν, πάντα κάτι μένει που κανείς δεν το αγγίζει, κανείς δεν σας το παίρνει! Ελπίδα, όαση, παρηγοριά σας, θησαυρός στη συμφορά σας μένουνε τα όνειρά σας!”».
Μια χώρα χωρίς ουρανό. Ένας άπληστος άρχοντας με ένα χρυσό τηλεσκόπιο και ένα μαύρο φτερό. Ένας καταχθόνιος μυστικοσύμβουλος. Ένα νόμος που καταργεί τις Αποκριές, τα πάρτι γενεθλίων και τις Κυριακές. Ένα ύπουλος αρχιμάγος. Μια παπαρούνα κατακόκκινη σαν φλόγα και χιλιάδες μαξιλάρια που έχουν κατασκευαστεί με σκοπό να στερήσουν τον κόσμο από τα όνειρά του. Αλλά τα όνειρα δε σβήνουν έτσι εύκολα. Απεναντίας, κάτι ονειράκια τοσαδά, που δε σου γεμίζουνε το μάτι, φουντώνουνε καμιά φορά, φουντώνουνε σαν τη φωτιά, γίνονται σίφουνας, λαίλαπα γίνονται, και κάνουνε τον κόσμο άνω κάτω.
Κάποτε λοιπόν στην Ουρανούπολη… (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Κάποτε σε μια χώρα μακρινή, στην Ουρανούπολη, βασίλευε ένας μισητός άρχοντας, ο Αρπατίλαος ο πρώτος. Αυτός ο άρχοντας ήθελε οι υπήκοοί του να δουλεύουν ασταμάτητα, γι΄αυτό και είχε φτιάξει νόμους που καταργούσαν την ξεκούραση, τη χαρά, τη διασκέδαση και την ανεμελιά, δηλαδή τις Απόκριες, τα διαλείμματα των σχολείων, τα πάρτι γενεθλίων και τις Κυριακές. Επίσης για να τον αγαπούν οι υπήκοοί του αδιαμαρτύρητα, τους στέρησε ακόμα και τα όνειρα. Έφτιαξε με τη βοήθεια του καταχθόνιου υπηρέτη του Σαβρίλιου χιλιάδες μαξιλάρια φτιαγμένα από όλα τα σιχαμερά και αποκρουστικά του κόσμου και όποιος κοιμόταν σε αυτά έβλεπε τέτοιους φριχτούς εφιάλτες που η καθημερινή του ζωή στην Ουρανούπολη του φαινόταν παράδεισος. Τα μοίρασε στους υπηκόους του και οι εφιάλτες των Ουρανουπολιτών ξεκίνησαν.
Μέχρι τη στιγμή που ο δάσκαλος Αντώνης ανακάλυψε το φριχτό μυστικό και με τη βοήθεια των μαθητών του έφτιαξαν τα αντιεφιαλτικά μαξιλάρια από όλα τα όμορφα, τα χαρούμενα και τα παρήγορα του κόσμου. Με αυτόν τον τρόπο ξαναζωντάνεψαν την ελπίδα στις καρδιές όλων, ξαναπήραν τα όνειρά τους πίσω και δώσανε ένα καλό μάθημα στον Αρπατίλαο και τον βοηθό του φωνάζοντας: “Όλοι μαζί είμαστε πάντα πιο δυνατοί”!









































































