Το πασχαλινό μας καλάθι φτιάχτηκε με έμπνευση από το βιβλίο «Ο Αυγουστής που δεν ήθελε να βγει από το αυγό».
Το Πάσχα δεν είναι μόνο τα κόκκινα αυγά, η μαγειρίτσα, η λαμπάδα και τα δώρα· είναι κάτι πιο βαθύ. Όπως γνωρίσαμε μέσα από το βιβλίο «Η πασχαλίτσα της αγάπης», το πραγματικό του νόημα είναι η Αγάπη, που κρύβεται στο μυαλό και στην καρδιά μας.
Για να την κατανοήσουμε καλύτερα, τη βιώσαμε μέσα από δράσεις και παιχνίδι. Ένα παιδί έγινε η «φλόγα» και, αγγίζοντας απαλά τους συμμαθητές του, τους μετέδιδε το «φως», δείχνοντάς μας πώς η αγάπη απλώνεται και διώχνει το σκοτάδι.
Στη συνέχεια, καθίσαμε σε κύκλο γύρω από μια «σκοτεινή» καρδιά και, προσθέτοντας ο καθένας το δικό του φως, την είδαμε να φωτίζεται σιγά σιγά. Έτσι καταλάβαμε πως όταν δίνουμε αγάπη, το σκοτάδι μικραίνει και η καρδιά μας γεμίζει ζεστασιά.
Στη συνέχεια, τα παιδιά διακόσμησαν με χρώματα τη λευκή λαμπάδα της τάξης μας και μοιράστηκαν από μια πράξη αγάπης, την οποία καταγράψαμε στη «φλόγα» που δημιουργήθηκε από το αποτύπωμα του χεριού τους. Η λαμπάδα μας γέμισε αγάπη και ευχηθήκαμε να φωτίζει και να διώχνει κάθε σκοτάδι.
Τέλος, μέσα από την παραπάνω δράση προέκυψε αυθόρμητα και ένα μικρό πείραμα: παρατηρήσαμε πώς το κερί αλλάζει μορφή με τη θερμότητα.
Φέτος, η 1η Απριλίου συνέπεσε με τις σχολικές προετοιμασίες για το Πάσχα, αποτελώντας αφορμή να μιλήσουμε για τη σημασία της ειλικρίνειας αλλά και για τις πασχαλινές παραδόσεις. Αφορμή στάθηκε μια αυτοσχέδια διαδραστική ιστορία με τίτλο «Ο λαγός που έλεγε ψέματα… και το Πασχαλινό Μυστήριο».
Η ιστορία μιλούσε για τον Λούη, έναν παιχνιδιάρη λαγό που είχε τη συνήθεια να λέει ψέματα, με αποτέλεσμα οι φίλοι του να μην τον πιστεύουν. Όταν όμως η μικρή κότα έχασε τα πασχαλινά αυγά της, ο Λούης έσπευσε να τη βοηθήσει και, με τη βοήθεια των παιδιών, κατάφερε να τα βρουν όλα. Παρόλο που αρχικά κανείς δεν τον πίστευε, η κότα επιβεβαίωσε την αλήθεια.
Για να τον ξαναεμπιστευτούν οι φίλοι του, τα παιδιά συμμετείχαν ενεργά: πίσω από κάθε αυγό υπήρχε γραμμένη μια αλήθεια ή ένα ψέμα. Τα παιδιά έπρεπε να τοποθετήσουν σωστά τις κάρτες στο αντίστοιχο κουτάκι, βοηθώντας τον Λούη να ξεχωρίσει το ψέμα από την αλήθεια. Ο Λούης έδωσε υπόσχεση ότι δεν θα ξαναέλεγε ψέματα και οι φίλοι του τον εμπιστεύτηκαν ξανά. Έτσι, κατάλαβε τη σημασία της ειλικρίνειας, ζήτησε συγγνώμη και έγινε ένας καλός και αληθινός φίλος.
Στη συνέχεια, ο Λούης μας είχε προετοιμάσει και κινητικές αποστολές: γίναμε λαγοί και μεταφέραμε αυγά από τη μία φωλιά στην άλλη με διάφορους τρόπους.
Εκφραστήκαμε εικαστικά, καθώς κάθε παιδί χρωμάτισε τον δικό του Λούη.
Τέλος, κάθε ομάδα σχεδίασε τον δικό της λαγό, τον ονόμασε, τον χρωμάτισε και, με την επιστροφή στο σχολείο, θα δημιουργήσει τη δική της ιστορία για τον λαγό της.