Στην τάξη μας περιμένει ένα γράμμα. Η κυρία Σαρακοστή μας παρακινεί να ανοίξουμε το μαγικό κουτί της τάξης και να ανακαλύψουμε την καινούργια αξία την “Ενσυναίσθηση”.

Διαβάζουμε το παραμύθι “Τα παπούτσια των άλλων” και συζητάμε για την αλληλοκατανόηση. Πώς μπορούμε να καταλάβουμε πώς νιώθουν οι άλλοι;

Παίζουμε ένα παιχνίδι. Με τη βοήθεια της μασκότ της τάξης, του Βατραχούλη, παρατηρούμε εικόνες παιδιών και “μπαίνουμε στα παπούτσια τους” προσπαθώντας από τις εκφράσεις τους να κατανοήσουμε πως νιώθουν και γιατί.

Στη συνέχεια, ακούμε μουσικά κομμάτια. Εκφράζουμε πως νιώθουμε ακούγοντας τα. Κινούμαστε στο χώρο της τάξης ανάλογα με το συναίσθημα που μας βγάζει κάθε μουσικό κομμάτι (χαρούμενοι, λυπημένοι, θυμωμένοι).

Τέλος, κάθε μαθητής διαλέγει μια πορτοκαλί κάρτα. Σε κάθε κάρτα είναι γραμμένο και από ένα συναίσθημα. Οι μαθητές αποτυπώνουν στο πρόσωπό τους το συναίσθημα που επέλεξαν και οι συμμαθητές τους προσπαθούν να κατανοήσουν τι νιώθουν και γιατί.

Τρίτη Παρασκευή και η κυρά Σαρακοστή, στο σημείωμά της, μας αναφέρει πως η τρίτη αξία με την οποία θα ασχοληθούμε είναι η ενσυναίσθηση. Μια βαλίτσα στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας μάς περίμενε με όλα όσα θα χρειαζόμασταν για να την κατανοήσουμε.

Ανοίξαμε τη βαλίτσα και, με μεγάλη έκπληξη, ανακαλύψαμε τέσσερα ζευγάρια παπούτσια και ένα μονό, ένα βιβλίο με τίτλο «Τα παπούτσια των άλλων», φύλλα εργασίας και πέντε φωτογραφίες. Αρχικά, διαβάσαμε το βιβλίο, το οποίο μας βοήθησε να κατανοήσουμε τι σημαίνει αυτή η φράση και πόσο σημαντικό είναι να μπαίνουμε στη θέση του άλλου, ώστε να αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματά του.

Στη συνέχεια, παρατηρήσαμε τα παπούτσια και κάναμε υποθέσεις για το σε ποιον μπορεί να ανήκουν. Έπειτα, εξετάσαμε τις φωτογραφίες και διαπιστώσαμε ότι απεικόνιζαν τους κατόχους των παπουτσιών, ενώ στο πίσω μέρος καθεμιάς υπήρχε η ιστορία τους, μέσα από την οποία μας συστήνονταν.

Οι παντόφλες ανήκαν στον μικρό Ομάρ, που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα του λόγω πολέμου. Οι παντόφλες του παππού Αντώνη, που βρίσκεται μόνος του στο νοσοκομείο. Οι μπότες της μαμάς Βικτωρίας, που είναι δασκάλα και μητέρα τριών παιδιών. Τα παπουτσάκια μπαλέτου της Μελίτας, που αγαπά τον χορό αλλά αντιμετωπίζει την κοροϊδία και την απόρριψη από κάποιες συμμαθήτριές της. Και τέλος, το ένα αθλητικό παπούτσι του Νίκου, που έχασε το πόδι του λόγω σοβαρής ασθένειας, αλλά κατάφερε να γίνει παραολυμπιονίκης ποδηλασίας.

Στη συνέχεια, τα παιδιά «μπήκαν στα παπούτσια» των ανθρώπων αυτών και προσπάθησαν να φανταστούν πώς νιώθει ο καθένας, τι μπορεί να ονειρεύεται και τι θα μπορούσαν τα ίδια να κάνουν για να τον βοηθήσουν.

Τέλος, κάθε ομάδα επέλεξε ένα ζευγάρι παπουτσιών και, σε φύλλο εργασίας, αποτύπωσε τις σκέψεις της, μπαίνοντας στα «παπούτσια του άλλου».