Ένας ξένος εμφανίζεται στην περιοχή. Κι όμως, όλοι οι κάτοικοι φαίνεται να τον γνωρίζουν!  Ξέρουν ήδη ότι είναι ένας βρωμοποντικός, αγενής και κλέφτης, επικίνδυνος και βρωμιάρης. Κι όμως, θα αρκούσε ένα βήμα προς το μέρος του, μια κίνηση φιλική για να δουν πως τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια.

Για να δούμε όλοι μας πως η αλήθεια είναι πάντα ένα βήμα προς τον άλλον –τον ξένο, τον διαφορετικό, τον συνάνθρωπο.

Ένα υπέροχο βιβλίο του Μαξ Βέλθουις, εξαιρετικά απλό και τόσο συγκινητικό μας έκανε παρέα κι έγινε οδηγός μας για δύο ώρες: ό,τι πιστεύουμε για τον άλλο είναι και αλήθεια; πόσο διαφορετικοί και πόσο ίδιοι είμαστε τελικά;

Και στη συνέχεια, με αφορμή το βιβλίο μας,  όλοι γίναμε Άμπλερ και Ρέπα, δύο διαφορετικές κουλτούρες, τόσο αντίθετες που προσπαθούν να επικοινωνήσουν. Κι αυτό φαίνεται σχεδόν αδύνατο, εκτός κι αν …

Ο Ναβίντ δεν ήρθε για διακοπές.

Κι ήρθε από μια χώρα μακρινή όπου «οι γιαγιάδες λένε τα πιο όμορφα παραμύθια, οι κάτοικοι φοράνε χρωματιστά ρούχα, τρώνε κάτι καταπληκτικά καυτερά φαγητά, μετά ρεύονται και πετάνε από το στόμα τους φωτιές!»

Όχι, όχι, στη χώρα μας δεν ήρθε για διακοπές. Περπάτησε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη δική του. Και  ήρθε εδώ για να σωθεί…

Πρόκειται για την ιστορία του Ναβίντ (του κάθε Ναβίντ),  μέσα από τις σχολικές εκθέσεις ενός παιδιού, γραμμένες με τόση αμεσότητα και χιούμορ από τον Πάνο Χριστοδούλου, έτσι που φωτίζεται λιγάκι η ασχήμια του ρατσισμού, της προσφυγιάς, του φόβου γύρω μας, έτσι που χρωματίζεται μπροστά μας η συμπόνια, ο σεβασμός, η αλληλεγγύη των ανθρώπων. Αυτός ήταν κι ο στόχος –πολλά παιδιά θα γνωρίσουν τον Ναβίντ μέσα από το βιβλίο αυτό, ας ελπίσουμε ότι από αυτά, όλα θα δώσουν το χέρι, αν χρειαστεί, στον πραγματικό Ναβίντ κάποια μέρα.

Σημείωση: Το βιβλίο είναι πραγματικά καλογραμμένο και θίγει πολλά θέματα –μέσα σε λίγες γραμμές μιλήσαμε για τον ρατσισμό, παίξαμε (και κατανοήσαμε) τις σεξιστικές αντιλήψεις, θυμηθήκαμε τι σημαίνει δικτατορία. Κι αμέσως μετά το διαδικτυακό παιχνίδι της ιστορίας του Ναβίντ. Μέσα από αυτό τα παιδιά ενημερώθηκαν για όσα συμβαίνουν στις χώρες καταγωγής των προσφύγων κι έτσι ουσιαστικά (και κυρίως, παίζοντας) ήρθαν σε επαφή με την σκληρή πραγματικότητα αυτών των ανθρώπων.