Και μια μέρα που φυσούσε, ξαφνικά, μια κορώνα προσγειώνεται στο κεφάλι ενός προβάτου. Κι από τότε ο Λουδοβίκος ο Αρνής γίνεται Λουδοβίκος ο Πρώτος, ο Βασιλιάς των προβάτων. Κι αρκεί μια κορώνα στο κεφάλι για να τον κάνει να θέλει καλύτερο κρεβάτι, θρόνο και παλάτια, για να βγάζει λόγους, να δικάζει όπως θέλει, να αναγκάζει τα πρόβατα να περπατάνε με το ίδιο βήμα, να διώξει μακριά όσα δεν ήταν λευκά, όπως εκείνος.  Και τι θα γίνει άραγε όταν μια μέρα που θα φυσάει, η κορώνα φύγει απ’το κεφάλι του και στερεωθεί σε ένα άλλο τυχαίο κεφάλι; Ενός λύκου ας πούμε;

Η Βιβλιοθήκη μας ξεκίνησε τις δράσεις της με αυτό το υπέροχο βιβλίο του Ολιβιέ Ταλέκ, με αφορμή και την επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου. Διαβάσαμε, συζητήσαμε, παίξαμε, σκεφτήκαμε, παρατηρήσαμε και στο τέλος μια κορώνα γύρισε στα κεφάλια των παιδιών κι εκείνα με τη σειρά τους έγιναν Λουδοβίκοι για λίγο. Ε λοιπόν, σας βεβαιώνω: θα είμαστε σε καλά χέρια!

Σήμερα για εμάς η ποίηση δεν ήταν στους δρόμους, ήταν πάνω στα κάγκελα, κάτω από την μπουκαμβίλια μας. Κι έμεινε εκεί όλη το πρωί, πάνω σε χρωματιστά χαρτάκια, για να ομορφύνει τη μέρα μας.

Τα ποιήματα σουρεαλιστικά, αλλά και συγκινητικά, αστεία, έξυπνα. Είναι τα ποιήματα που είχαν συνθέσει τα παιδιά, πέρυσι, σε μια από τις δράσεις για τη γιορτή της βιβλιοθήκης μας, με στίχους άλλων ποιητών (του Ελύτη, του Ρίτσου κ.α.). Και πώς ανακατεύτηκε η “Τρελή ροδιά” με το “Καλοκαίρι” κι έγινε κάτι ολότελο νέο, ούτε που καταλάβαμε. Απλά τα διάβασαμε και τα ξαναδιαβάσαμε…