Βιβλία στα αγγλικά, γερμανικά, ιταλικά, γαλλικά και ελληνικά ακόμη κι ένα στα αραβικά, βιβλία γνώσεων και βιβλία λογοτεχνικά, γεμάτα εικόνες μεγάλες κι όμορφες,  και χρώμα, πολύ χρώμα και ομορφιά (αυτό ήταν και το πιο απαραίτητο) ταξιδεύουν σήμερα για την Σάμο. Εκεί θα μοιραστούν σε δημοτικά σχολεία που φοιτούν παιδιά,  αγόρια και κορίτσια που έφυγαν από τις χώρες τους μαθητές, έφτασαν πρόσφυγες στην Ελλάδα και ξαναγίνονται μαθητές. Ας τους δώσουν τα βιβλία μας χαρά και χαμόγελο και γαλήνη και ελπίδα, όπως μόνο αυτά μπορούν.

Ευχαριστούμε μαθητές και γονείς που ανταποκρίθηκαν –μεγάλο χαμόγελο η προθυμία και η προσφορά τους.

“Τι θα πει άστεγοι;” ρώτησα τον μπαμπά.
– “Αυτοί που δεν έχουν σπίτι, δηλαδή μια στέγη να βάλουν το κεφάλι τους από κάτω”.
– “Όλοι δεν το βάζουμε κάτω από τον ίδιο ουρανό;”
– “Αυτός δε μετράει”.
– “Κι εμάς που έχουμε στέγη γιατί μας λένε “άστεγους”;”
– “Γιατί πρέπει να έχεις γη να βάλεις το σπίτι με τη στέγη του! Αυτή μετράει. Εμάς το σπίτι μας δεν έχει δικό του χώρο. Πάει όπου θέλουμε”.
Τι είναι ένας άστεγος, αλήθεια; Δύσκολο να μιλήσεις για δύσκολα θέματα, από αυτά που δεν ξέρεις πώς να τα ακουμπήσεις ούτε και μέχρι πού θα τα φτάσεις, χωρίς να καταντήσουν μελόδραμα ή κυνισμός. Κι εδώ χρειάζεται ένα βιβλίο, η ματιά του η μετρημένη, οι λέξεις του οι καλοδιαλεγμένες, οι εικόνες που κι αυτές μιλάνε με τη δική τους ουσιαστική φωνή. Η σειρά «Μικρά Βήματα – Μεγάλοι δρόμοι» καταπιάστηκε με τέτοια δύσκολα θέματα, θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, χωρίς υπερβολή, χωρίς φανφάρες και φλυαρίες, χωρίς εύκολους συναισθηματισμούς -απλά και καθαρά, όπως αρέσει στα παιδιά.

Αφιερώσαμε ένα δίωρο στην ιστορία του Β. Ηλιόπουλου που διαβάσαμε, «Το σπίτι το δικό μου». Δεν αρκούσε, το υλικό άφθονο…
-Τι δεν μπορεί να κάνει/ έχει ένας άστεγος;
– Πώς μπορεί να καταλήξει κανείς άστεγος;
– Πώς νιώθει ένας άστεγος;
– Τι σημαίνει για μένα «το σπίτι μου»;

Και για να δούμε τελικά, έχουμε όλοι τις ίδιες ευκαιρίες στη ζωή; Παιχνίδι ρόλων με ελάχιστους ευνοημένους (γιατί μάλλον ελάχιστοι είναι…)