Δεν είναι απλά τα ημερολόγια που έφτιαξαν τα τριτάκια μας, όχι!
Είναι λίγο μαγικά: αρκεί να ακουμπήσεις την κόκκινη μύτη του ταράνδου και να κάνεις μια ευχή.
Και θα γίνει.
Έτσι μου είπαν, έτσι σας λέω…
Κι αν δε μας πιστεύετε, μια δοκιμή θα σας πείσει…
“Μια φορά κι έναν καιρό,
σε σπιτάκι ταπεινό,
αδελφές τρεις ξενυχτούσαν
κλώθαν κι ονειροπολούσαν”
Έτσι αρχίζει το παραμύθι «ο τσάρος Σαλτάν» του Α. Πούσκιν που διαβάσαμε στα δευτεράκια μας, ακούγοντας συνάμα και την υπέροχη μουσική του Ρίμσκι-Κόρσακοφ. Ένα παραμύθι με μάγους, κακές αδελφές, κύκνους που μεταμορφώνονται, δοκιμασίες, άδικους βασιλιάδες, μα πάνω απ’ όλα γεμάτο φαντασία κι μαγεία… Έτσι, για να προετοιμαζόμαστε για τα Χριστούγεννα!
Η Παγκόσμια Ημέρα Αναπηρίας είναι η αφορμή… (γιατί στ’ αλήθεια, τι σημαίνει “παγκόσμια ημέρα”; )
Κάθε χρόνο, μια μέρα της πρώτης εβδομάδας του Δεκεμβρίου, αφιερώνουμε το πρωινό μας πρόγραμμα σε δράσεις, παιχνίδια, αφηγήσεις, προβολές συζητήσεις, βιωματικές δραστηριότητες, κατασκευές με θέμα την αναπηρία, αλλά και τη διαφορετικότητα, την ισότητα, τον σεβασμό. Επίσημα. Ανεπίσημα, αυτό το κάνουμε καθημερινά…
Αυτή τη χρονιά, μια ομάδα εκπαιδευτικών του σχολείου μας, ο κύριος Γιώργος, η κυρία Μαρία, η κυρία Δώρα και η κυρία Δήμητρα, σχεδίασαν και υλοποίησαν ένα πρόγραμμα, στο οποίες συμμετείχαν κυκλικά όλες οι τάξεις, με δραστηριότητες προσαρμοσμένες στην ηλικία των παιδιών και με θέμα α) τύφλωση β)κινητικές αναπηρίες γ) κώφωση δ) αυτισμός. Πώς αντιλαμβάνεται τον κόσμο ένα παιδί με προβλήματα όρασης; Ποιες οι δυσκολίες ενός ατόμου με κινητικές δυσκολίες; Πώς γράφω το όνομά μου στη γραφή Braille; Και πώς λέω το όνομά μου στη νοηματική; Ποια τα χαρακτηριστικά και ποιες οι ικανότητες του αυτισμού; Τι είναι “το θαύμα” του Palacio;
Και όταν έφτασε η μέρα στο τέλος της και τέλειωσαν τα παιχνίδια και οι συζητήσεις, η απάντηση στην ερώτηση “μια λέξη για τη σημερινή μέρα” ήρθε αβίαστα: “όλοι μαζί, κυρία.”