Το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο επισκέφτηκαν οι μαθητές της Ε΄τάξης. Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα περιελάμβανε ξεναγήσεις στα Εργαστήρια Μελισσοκομίας και Σηροτροφίας, στις κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις του Εργαστηρίου Ζωοτεχνίας (προβατοστάσιο- βουστάσιο), στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Υδροβιολογίας, στο εμπορικό θερμοκήπιο καλλωπιστικών φυτών του Γ.Π.Α. και στην προθήκη της ελιάς του Πλάτωνα.
Χρησιμοποιώντας την τεχνική της πατίνας παλαίωσης με σφουγγάρι (ανάμνηση από ταξίδι στη Σαντορίνη), δασκάλα του σχολείου μας, με τη βοήθεια μαθητών του Ολοήμερου Προγράμματος μεταμόρφωσαν τους τοίχους του σχολείου μας
Οι μαθητές της Β΄τάξης επισκέφτηκαν “το σπίτι των παραμυθιών – το μουσείο Αλλιώς” .
Το πρόγραμμα περιελάμβανε αφήγηση μύθων και παραμυθιών από όλο τον κόσμο όπως οι Τουαρέγκ στη Σαχάρα, οι Ντογκόν στο Μάλι, οι Χμονγκ στο Λάος, οι Ντονγκ στην Κίνα, οι Χμερ στην Καμπότζη, οι Ινουίτ στον Αρκτικό Κύκλο, οι Κούνα στον Παναμά, οι Ναβάχο στην Αριζόνα, οι Μαορί στη Νέα Ζηλανδία. Ακολούθησε γνωριμία με κάποιους λαούς με προβολή παρουσίασης εικόνων από την καθημερινή ζωή και τις εργασίες, την οργάνωση και τις κοινωνικές σχέσεις, την οικογενειακή δομή και τη διατροφή, την κατοικία και την ενδυμασία, τις συνθήκες διαβίωσης και τη θρησκεία, τα έθιμα και τις τέχνες. Το πρόγραμμα τελείωσε με κατασκευή από το κάθε παιδί μιας χειροτεχνίας από την πολιτισμική παράδοση ενός από τους τρεις λαούς που γνώρισε. Οι μαθητές μας κατασκεύασαν Ινουίτ με καμάκι σε παραδοσιακό καγιάκ.
Το γαϊτανάκι, ένα από τα λίγα έθιμα που διατηρούνται αυτούσια στις μέρες μας, χόρεψαν οι μαθητές του Δ1. Το γαϊτανάκι ήρθε στην Ελλάδα από τον Πόντο και την Μικρά Ασία. Η λέξη γαϊτανάκι είναι υποκοριστικό της μεσαιωνικής λέξης γαϊτάνιν που σημαίνει το μεταξωτο κορδόνι και προέρχεται από την ελληνιστική λέξη γαϊτάνη. Σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης, προέρχεται από την κέλτικη πόλη Γαέτα, όπου παρήγαγαν κορδέλες. Το γαϊτανάκι χρειάζεται δεκατρείς χορευτές. Ό ένας κρατάει τον μεσαίο στύλο και οι άλλη κρατούν δώδεκα κορδέλες, κάθε μια σε διαφορετικό χρωματισμό. Οι χορευτές σχηματίζουν έξι ζευγάρια και χορεύουν αντικριστά, περνώντας μία φορά από κάτω από τον συν-χορευτή τους και μια από πάνω. Τραγουδώντας ένα παραδοσιακό τραγούδι, οι κορδέλες μπλέκονται και σχηματίζουν ένα ωραίο σχέδιο. Σε πολλές κοινωνίες, κυρίως αγροτικές, συμβολίζει την ομόνοια και την συναδέλφωση. Ο κυκλικός χορός κατά περίπτωση, υποδηλώνει τον κύκλο της ζωής, από την ζωή στον θάνατο, από την λύπη στην χαρά και από τον χειμώνα στην άνοιξη. Αυτά τα παραδοσιακά έθιμα σαν το γαϊτανάκι πρέπει να διατηρηθούν ζωντανά διότι είναι πολιτιστική μας κληρονομιά.
Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων της «εκτός των τειχών», η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών “ταξίδεψε” στο σχολείο μας παρουσιάζοντας στους μαθητές της Δ΄τάξης μια πρωτότυπη παράσταση. Ο Γλάρος Ιωνάθαν, σε σκηνοθεσία Πάρι Μέξη, βασίζεται στο πολυαγαπημένο αλληγορικό παραμύθι «Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον» του Ρίτσαρντ Μπαχ, που περιγράφει την προσπάθεια του ατόμου να γίνει αποδεκτό από την κοινωνία γι’ αυτό που πραγματικά είναι.
Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον είναι διαφορετικός: Αντίθετα από τους γλάρους του σμήνους του, αρέσκεται στο να πετάει όχι μόνο για να ψαρέψει τη λεία του, αλλά γιατί απλώς του αρέσει να πετάει. Οι γλάροι δεν καλοβλέπουν αυτή την αγάπη του και τον εξορίζουν ως αφύσικο, επικίνδυνο και ασεβή προς τις παραδόσεις τους. Ο Ιωνάθαν μένει μόνος και αναμετριέται με τα στοιχεία της φύσης. Χωρίς να το βάζει κάτω, εξασκείται στο πέταγμα, γίνεται καλύτερος και μια μέρα πετάει τόσο μακριά που συναντάει ένα σμήνος από άλλους γλάρους. Οι νέοι γλάροι τον υποδέχονται στην ομάδα τους και του αποκαλύπτουν πως κι εκείνοι εξορίστηκαν, ο καθένας από το δικό του σμήνος… Ο Ιωνάθαν ξεκινά να πετά μαζί τους, χαρούμενος που αγάπησε και διεκδίκησε μια ζωή καλύτερη από την απλή επιβίωση…
Από τους μαθητές του Γ1 και τη δασκάλα τους Μαρία Κελεπούρη
Ο πουαντιγισμός είναι καλλιτεχνικό ρεύμα που ξεκίνησε στη Γαλλία το 19ο αιώνα. Εισηγητής του υπήρξε ο Γάλλος ζωγράφος, Ζωρζ Σερά . Σύμφωνα με τον πουαντιγισμό όλα τα πράγματα στη φύση πρέπει να διατηρούν την καθαρότητά τους και να μην επεμβαίνουμε με την όρασή μας. Το φως και το χρώμα, που χρησιμοποιούνται και αποτελούν το μέσο, πρέπει να είναι καθαρά ώστε να επιτυγχάνεται ο στόχος, δηλαδή ένα αποτέλεσμα που διαθέτει σταθερό φως.
Η λέξη πουαντιγισμός (στα γαλλικά pointillisme) προέρχεται από τη γαλλική «point» που σημαίνει τελεία.
Τα χρώματα δεν αναμειγνύονται στην παλέτα αλλά τοποθετούνται μεμονωμένα, κουκίδα κουκίδα, και απευθείας πάνω στον καμβά. Το αποτέλεσμα είναι να συγχωνεύονται οι λεπτομέρειες των χρωμάτων ως σύνολο με τη βοήθεια του εγκεφάλου και όχι της όρασης, όταν κοιτά κανείς τον πίνακα από απόσταση. Βασίζεται στην τεχνοτροπία κατά την οποία απορρίπτεται η χρήση γραμμών και γεννάται ένα αποτέλεσμα από κουκίδες βασικών χρωμάτων (π.χ. κόκκινο και άσπρο).
