Γιορτάζουμε εμείς ή οι άλλοι για μας;
Τελικά είμαστε “καημένα”…
ή μας βλέπουν οι άλλοι σαν “καημένα”;
Σας φαινόμαστε “καημένα”;
Η 3η Δεκεμβρίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα αφιερωμένη σε άτομα με αναπηρία, μια μέρα για όλους, μια μέρα που δεν θα πρέπει να αποτελεί απλά μια ημέρα επετείου, γιατί αυτά τα ξεχωριστά άτομα που μας δίνουν καθημερινά μαθήματα ζωής έχουν το δικαίωμα να ζουν ανθρώπινα και ισότιμα, όλες τις μέρες του χρόνου.
Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία καθιερώθηκε να εορτάζεται στις 3 Δεκεμβρίου από το 1992, επειδή εκείνη την ημέρα η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε το Πρόγραμμα Δράσης για τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες.
Έχοντας ως στόχο να κατανοήσουν τα Απίθανα Νηπιάκια μας το δικαίωμα των ατόμων με αναπηρία για ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση και στην κοινωνία, να ευαισθητοποιηθούν σχετικά με τη διαφορετικότητα και τη συμπερίληψη, αλλά και στα πλαίσια του σχεδίου δράσης για την αυτοαξιολόγηση, Σχέσεις μεταξύ μαθητών/τριων με τίτλο “Νιώθεις ΕΓΩ, νιώθω & ΕΓΩ συναισθήματα ένα σωρό” (δείκτης διαμόρφωση τρόπων διαχείρισης εντάσεων και συγκρούσεων), διαβάσαμε το παραμύθι:
“Ο Ερυθρούλης, το κόκκινο αστέρι”, της Μαρίας Καραγιάννη, ένα παραμύθι για τη διαφορετικότητα.
Από το οποσθόφυλλο: “Ο Ερυθρούλης είναι το μόνο κόκκινο αστέρι ανάμεσα στα χιλιάδες χρυσά αστέρια του ουρανού. Συχνά, όμως, ό,τι είναι διαφορετικό δε γίνεται αμέσως αποδεκτό ακόμη και στον κόσμο των αστεριών. Πώς θα αντιδράσει ο Ερυθρούλης στην απόρριψη που θα δεχτεί και πώς τελικά θα καταφέρει να ενσωματωθεί στην αστροπαρέα;
Παρακολουθήσαμε ένα τρυφερό βίντεο κινουμένων σχεδίων με πλαστελίνες που έφτιαξαν μαθητές με την ιστορία του μικρού Ερυθρούλη και ακούσαμε το τραγούδι του Ερυθρούλη που υπάρχει μέσα στο βίντεο.
Διδακτική Αξιοποίηση της ιστορίας:
Ακολούθησε συζήτηση για τον ήρωα της ιστορίας μας, τον μικρό Ερυθρούλη, προβληματισμός για τη συμπεριφορά των άλλων αστεριών, καταγραφή απόψεων και ιδεών αλλά και των συναισθημάτων μας…
Ζωγραφίσαμε εντυπώσεις από την ιστορία. Πώς ένιωσε ο Ερυθρούλης που τα άλλα αστέρια δεν τον ήθελαν στην παρέα τους. Τι θα έκανα εγώ αν συναντούσα ένα παιδάκι διαφορετικό από εμένα;
Δημιουργήσαμε μια υπέροχη χριστουγεννιάτικη καρτούλα με το φιλαράκι μας τον Ερυθρούλη…
και ζωγραφίσαμε από μέσα τις εντυπώσεις μας από την ιστορία.
Παρακολουθήσαμε την ταινία το “Cuerdas” (Σχοινιά ή Χορδές) του Pedro Solís García που το 2014 πήρε βραβείο στην κατηγορία “Καλύτερη ταινία μικρού μήκους της ισπανικής κίνησης”. Η ταινία μας δείχνει με τον πιο γλυκό και απλό τρόπο το δικαίωμά των ατόμων με αναπηρία στο σχολείο, το παιχνίδι και τη φιλία.
“Ένα μικρό αγόρι με εγκεφαλική παράλυση να πηγαίνει πρώτη μέρα στο σχολείο. Η Μαρία μία συμμαθήτριά του γίνεται αυθόρμητα φίλη του και περνά όλες τις ώρες της μαζί του. Με τη βοήθεια των σχοινιών παίζουν, διαβάζουν βιβλία και χορεύουν. Έτσι κάνει την καθημερινότητά του πιο ευχάριστη. Όμως μία μέρα το αγόρι αρρωσταίνει και δεν επιστρέφει ποτέ στο σχολείο”
Συγκινηθήκαμε πολύ, στενοχωρηθήκαμε αλλά και προβληματιστήκαμε…
Αναζητήσαμε εικόνες στο διαδίκτυο που απεικονίζουν άτομα στην καθημερινότητά τους που έχουν αναπηρία, κινητική, όρασης, ακοής. Πως είναι, πως τα καταφέρνουν, τι δυσκολίες αντιμετωπίζουν, ποιες οι ανάγκες τους, τι επιθυμούν…
Μπήκαμε στη θέση ενός παιδιού με αναπηρία και σκεφτήκαμε τι είναι αυτό που μπορεί να στενοχωρεί ένα παιδί με αναπηρία και καταγράψαμε τις απόψεις μας.
Είδαμε τα βίντεο: “Τα γυαλιά της Διαφορετικότητας” και τα συζητήσαμε
Ακούσαμε, τραγουδήσαμε, χορέψαμε και μάθαμε το τραγούδι: “Εγώ είμαι εγώ”
Τα Απίθανα Νηπιάκια μας είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν, να αλληλεπιδράσουν με τους ηθοποιούς και να απολαύσουν στο σχολείο μας την θεατρική παράσταση: “Το Ασχημόπαπο”, διασκευή του γνωστού παραμυθιού του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, από τη θεατρική ομάδα: “Μικρός Βορράς” μια τρυφερή και ρυθμική διασκευή του κλασικού παραμυθιού, γραμμένη σε στίχο, γεμάτη αυθεντική μουσική και χορό! Μια μουσικοχορευτική παράσταση… για την ομορφιά που γεννιέται από τη διαφορετικότητα!
“Το Ασχημόπαπό μας γεννιέται και σκουντουφλάει, τα κάνει όλα ανάποδα, περπατάει αστεία… σαν να χορεύει.” Κι έτσι ξεκινά το ταξίδι του – αναζητώντας τον εαυτό του, το χάρισμά του και ένα μέρος στον κόσμο “κάπου να χωράει”
“Ο καθένας από εμάς είναι διαφορετικός, ξεχωριστός, μοναδικός, όλοι είμαστε ίσοι και έχουμε τις ίδιες ανάγκες”.
Ας κάνουμε αυτή τη σκέψη πράξη, όχι μόνον για το σήμερα, αλλά και για το μέλλον. Δεν είναι γιορτή. Είναι μια αφορμή για να έρθει στο προσκήνιο η διεκδίκηση ισότιμης θέσης στην κοινωνία, από μια ιδιαίτερη ομάδα πληθυσμού. Διότι δεν τίθεται ζήτημα ειδικής, αλλά ισότιμης μεταχείρισης. Ισότιμης στάσης απέναντι σε όλους τους πολίτες.
