Την κυρά Σαρακοστή που ‘ναι έθιμο παλιό, οι γιαγιάδες μας τη φτιάχναν με αλεύρι και νερό. Για στολίδι της φορούσαν στο κεφάλι ένα σταυρό, μα το στόμα της ξεχνούσαν, γιατί νήστευε καιρό. Και τις μέρες τις μετρούσαν με τα πόδια της τα επτά, κόβαν’ ένα τη βδομάδα μέχρι να ‘ρθει η Πασχαλιά.

• Έτοιμες και οι δικές μας Σαρακοστούλες για να μετράμε τις βδομάδες μέχρι να ‘ρθει το Πάσχα.

• “Το τραπέζι της Καθαράς Δευτέρας ” του ζωγράφου Σπύρου Βασιλείου. Οι μαθητές μας παρατήρησαν το έργο του ζωγράφου, εντόπισαν, εκφράστηκαν ανακαλώντας τα δικά τους βιώματα και δημιούργησαν τα δικά τους έργα. Στον πίνακα βλέπουμε ένα σιδερένιο τρίποδο τραπεζάκι καφενείου σε κάποια ταράτσα που κοιτά προς τον Υμηττό. Είμαστε στην ώρα του μεσημεριού, όπως μαρτυρά το ψάθινο καπέλο αλλά και ο χαρταετός που κρέμεται στα σύρματα, μετά το πρωινό πέταγμα. Κυρίως το δείχνουν όσα υπάρχουν πάνω στο τραπέζι: λαγάνα, ελιές, χαλβάς, ταραμάς, μια πράσινη σαλάτα με μαρούλι και φρέσκο κρεμμυδάκι, μια πήλινη κανάτα με ρετσίνα και δύο ποτήρια. Στα πόδια του τραπεζιού αφημένα πρόχειρα είναι ένας χαρταετός, ένα καπέλο και μια μαγκούρα. Κάτω δεξιά, στον τοίχο, μια παιδική ζωγραφιά μέσα στην οποία είναι η υπογραφή του δημιουργού με την ημερομηνία του έργου.

Και τα δικά μας έργα.