Σας περιμένουμε στη Χριστουγεννιάτικη γιορτή του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων που θα γίνει την Κυριακή 18/12 και ώρα 11.00 στο χώρο του Σχολείου μας.

Μουσική, φαγητό, χορός και πολλά δώρα σας περιμένουν!!!

Βράβευση για το διαγωνισμό φωτογραφίας

Λαχειοφόρος αγορά!

Μπορείτε ήδη να αγοράσετε λαχνούς από τα μέλη του ΔΣ!

ΑΝΟΙΧΤΟ  Δ.Σ.

Ελάτε να γνωριστούμε

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2022, 18:00΄ μ.μ.
ΣΤΟ 1ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΝΕΑΣ ΕΡΥΘΡΑΙΑΣ  (Κορίνθου 12, Νέα Κηφισιά)

Τα θέματα συζήτησης θα είναι τα εξής :

➢ Γνωριμία με τους γονείς της Α τάξης
➢ Οργάνωση Χριστουγεννιάτικης γιορτής του Συλλόγου
➢ Λεύκωμα της Στ τάξης
➢ Εκδρομή της Στ΄τάξης
➢ Ενημέρωση για την πορεία κατασκευής του σχολείου

Όσοι γονείς της ΣΤ τάξης επιθυμούν να συμμετάσχουν στην δημιουργία του Λευκώματος για την ΣΤ τάξη παρακαλούνται να στείλουν τα στοιχεία επικοινωνίας τους στο e-mail syllogos1dimotiko@gmail.com

Τρύφωνας Ζαχαριάδης

Ίσως ο πλέον σημαντικός για το επιστημονικό και συγγραφικό του έργο και το εξαιρετικά «βαρύ» βιογραφικό, δίνει το στίγμα του και μας αναλύει με εμπεριστατωμένο τρόπο τα «μυστικά» του ανθρώπινου ψυχισμού καιτης γονεϊκής συμπεριφοράς, με έναν λόγο απολύτως κατανοητό.

Απαντά στην ψυχολόγο-ψυχοθεραπεύτρια Κατερίνα Μαγγανά σε συνέντευξη του περιοδικού Αρμονία.

Γιατί, αφού θεωρητικά «αγαπάμε τα παιδιά μας» και προσπαθούμε να «τους τα δώσουμε όλα», δημιουργούμε τόσους πολλούς δύσκολους, ανώριμους και φοβισμένους ενηλίκους;

Τρύφων Ζαχαριάδης: Το οικογενειακό περιβάλλον αποτελεί την πρώτη πηγή από την οποία το παιδί αντλεί όλες τις γνώσεις του και τις συναισθηματικές εκδοχές του. Παιδιά όμως υπήρξαν κάποτε και οι γονείς. Αυτό σημαίνει πως για να διαμορφώσουν ένα ευτυχισμένο παιδί, προϋπόθεση είναι να έχουν ζήσει και βιώσει την ευτυχία από τους δικούς τους γονείς.

Αναφέρομαι σε ένα είδος αναπαραγωγής συμπεριφοράς, δηλαδή μια αλυσίδα εκπαίδευσης συναισθηματικής, που μεταφέρεται ασυνείδητα από γενιά σε γενιά. Αν δεν αποφασίσει κάποιος να κόψει έναν κρίκο από αυτή την αλυσίδα, δυστυχισμένοι και ανώριμοι γονείς θα συνεχίσουν να κατασκευάζουν δυστυχισμένα και ανώριμα παιδιά.

Τι νόημα αποδίδετε στην έννοια της «δεμένης» ελληνικής οικογένειας; Μπορεί να «δέσει» το μέλλον των παιδιών της;

Τρύφων Ζαχαριάδης: Είναι αλήθεια πως στον τόπο μας η δομή της «καλής» οικογένειας κρατά ιδιαιτερότητες, που έχουν σχεδόν πάντα σχέση με τις ανάγκες των γονιών. Διατηρούν τρόπους εκπαίδευσης και συμπεριφοράς που ευνουχίζουν την συναισθηματική ωριμότητα των παιδιών. Μέσα στο πλαίσιο της υπερβολικής προστασίας και προσφοράς, αρνούνται να τα αφήσουν να εξελιχθούν και να αναλάβουν τον εαυτό τους , δεν τους επιτρέπουν να αυτονομηθούν.

Η υπενθύμιση: «Είμαστε πολύ δεμένη οικογένεια» κρύβει την διευκρίνιση-απειλή: «Κανένας από αυτή την οικογένεια δεν είναι έτοιμος (ώριμος) να αποχωριστεί κανέναν». Όσο πιο αδύναμα καθιστούν τα «μικρά» μέλη της οικογένειας, τόσο πιο «δεμένη» και «καλή», την αντιλαμβάνονται.

Στατιστικά, οι «δεμένες» οικογένειες «δένονται» κυρίως από τις ανάγκες της μητέρας, που φυσικά δεν καλύπτονται από την συναισθηματική οντότητα του πατέρα-συζύγου. Η χειραφέτηση του παιδιού θυσιάζεται στο βωμό των γονεϊκών αναγκών. Δεν θέλουν, δηλαδή, να εγκαταλειφθούν από το παιδί, επειδή το επιλέγουν ως συναισθηματικό σύντροφο. Την ανάγκη τους, την βαφτίζουν αγάπη: «Μας λατρεύει και δεν θέλει να φύγει από κοντά μας»! Πιστέψτε με, όταν τα παιδιά «επιλέγουν για φίλους» τους γονείς, δεν αποκτούν εύκολα εραστές!

Ποιες πιστεύετε ότι είναι οι κυριότερες δυσλειτουργίες των νέων οικογενειών;

Τρύφων Ζαχαριάδης: Πιστεύω πως έχουν κοινό παρονομαστή με τις παλιές. Αναζητούν κώδικα επικοινωνίας που θα τους επιτρέψει να αγαπηθούν τα μέλη της, αλλά δεν τον βρίσκουν. Παλαιότερα, οι ρόλοι υπήρξαν περισσότερο «ξεκάθαροι» : ο άντρας φερόταν καταπιεστικά στη γυναίκα και εκείνη, αντιδρώντας, «ροκάνιζε» τη σχέση του με τα παιδιά.

Σήμερα, με την εργαζόμενη γυναίκα, αλληλοκαταπιέζονται.  Διεκδικούν από τα παιδιά τους να γίνουν «σύντροφοι» του πατέρα ή της μητέρας, «θεραπευτές» της οικογένειας, «αποδιοπομπαίοι τράγοι» της ή καλούνται να βάλουν σε τάξη την «οικογενειακή αταξία». Στην ουσία, μιλάμε για ανώριμους συναισθηματικά γονείς που ψάχνουν ενήλικα συναισθηματικά παιδιά για να τους «νταντέψουν». Όλα αυτά καθρεφτίζουν και το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας: συναισθηματική ανωριμότητα.

Ποιες άλλες παράμετροι ενισχύουν αυτό το φαινόμενο και «δικαιολογούν» τη συγκεκριμένη συμπεριφορά των Ελλήνων γονιών;

Τρύφων Ζαχαριάδης: Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι εκτός από την ψυχοπαθολογία των ανθρώπων που δημιουργούν μια οικογένεια τέτοιου είδους, υπάρχει σχέση και με τις δύσκολες εποχές που βίωσε ο ελληνισμός τους τελευταίους αιώνες (τουρκοκρατία, πόλεμος, εμφύλιος, φτώχεια). Το υλικό αυτό ψυχολογικά μεταφράζεται από κοινωνική σε ατομική ανασφάλεια, φόβο και συναισθηματική ευαλωτότητα.

Επομένως, υπήρξε βαθιά επιθυμία στην ελληνική κοινωνία να οριοθετήσει με υπερβολή έναν οικείο εσωτερικό χώρο, που θα κάλυπτε ότι δεν της πρόσφερε το εξωτερικό περιβάλλον. Με βάση αυτά τα δεδομένα, αναπτύχθηκε σταδιακά μια μορφή δεσμού που λειτούργησε στο πλαίσιο μιας ψυχοπαθολογίας.

Ένας ικανός αριθμός ελληνικών οικογενειών κλείνει ασφυκτικά τον περίγυρό της, αντιμετωπίζει τους εκτός εστίας καχύποπτα και προκαλεί μια νοσηρή συνοχή στα μέλη της. Τα παιδιά συμβιώνουν με τους γονείς, κυριολεκτικά ή συναισθηματικά, μέχρι ιδιαίτερα μεγάλες ηλικίες. Ακόμα κι όταν αποκτούν σύζυγο, σχεδόν ποτέ δεν αποεπενδύουν από την πρώτη οικογένεια, ώστε να επενδύσουν συναισθηματικά στην καινούργια.

Ποιος είναι τελικά ο πραγματικός προορισμός της οικογένειας; Και πώς μπορεί να επιτευχθεί;

Τρύφων Ζαχαριάδης: Οι γονείς επιλέγουν τη διδαχή της συντροφικότητας στα παιδιά τους και, ενώ πρέπει να τα διευκολύνουν συναισθηματικά να τους αποχωριστούν, τα προσκολλούν στη σχέση τους. Μας μοιάζει φυσική η αρχή (ικανοποίηση) και αφύσικο το τέλος (αποχωρισμός, θάνατος, ματαίωση). Ακούγεται απλό, αλλά η ευτυχία και η ωριμότητα –και των παιδιών και των γονιών– εξαρτώνται από τη συναισθηματική τους εκπαίδευση απέναντι στη συντροφικότητα και τον αποχωρισμό. Δοκιμάστε το!

Μήνυμα της Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων Νίκης Κεραμέως για την 49η επέτειο του Πολυτεχνείου

  «Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων.»

 Στις 15 Νοεμβρίου 1973, δύο ημέρες πριν την εισβολή του τανκ στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο που ήταν κατάμεστο από νέους εξεγερμένους κατά της χούντας, αντήχησε ο ραδιοφωνικός σταθμός των «ελεύθερων πολιορκημένων» φοιτητών.

Αποτέλεσε την οδό επικοινωνίας τους με τους πολίτες, το μέσο ξεσηκωμού κάθε Ελληνίδας και κάθε Έλληνα απέναντι σε ένα καθεστώς που επί μία επταετία δίωκε αντιφρονούντες, βασάνισε, εξόρισε, καταπάτησε κάθε έννοια ελευθερίας και κράτους δικαίου.

Σήμερα, η εξέγερση του Πολυτεχνείου συνεχίζει ακόμη να εμπνέει, υπενθυμίζοντας ότι στη χώρα όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία, δεν μπορεί αυτή παρά να αποτελεί μονόδρομο.

Ο αγώνας των νέων για την ελευθερία και τη δημοκρατία είναι άοκνος, διαχρονικός και πανανθρώπινος.

Η ΥΠΟΥΡΓΟΣ
ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ
ΝΙΚΗ ΚΕΡΑΜΕΩΣ

Την Πέμπτη  17 Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθούν εκδηλώσεις στο σχολείο μας , με αφορμή τα 49 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου .

Θα θυμηθούμε τα γεγονότα των ημερών εκείνων  και θα αποδώσουμε  τιμή στο φοιτητικό κίνημα , που αγωνίστηκε για

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

• Έναρξη Εκδηλώσεων : 10:00΄ π.μ.
• Λήξη Εκδηλώσεων : 11:00΄ π.μ.

Τα σχολικά λεωφορεία θα είναι διαθέσιμα για τους μαθητές και μαθήτριες που θα μετακινηθούν με αυτά:

Ώρα αναχώρησης 09:30΄ π.μ. με  09:40΄ π.μ.

Ώρα επιστροφής  11:10΄π.μ. περίπου