Η επίσκεψη στη Σπηλούλα άρεσε πολύ στα παιδιά και την επόμενη μέρα έγραψαν υπέροχα κείμενα για την εμπειρία τους αυτή και τα στόλισαν με όμορφα σκίτσα. Εδώ βλέπουμε πώς απεικόνισαν τα παιδιά το εκκλησάκι της Σπηλούλας αλλά και τη μεγάλη ομώνυμη εκκλησία.
Συντάκτης: ΤΣΙΡΟΥ ΕΛΕΝΗ Σελίδα 6 από 14
Με αφορμή το μάθημα των Θρησκευτικών επισκεφθήκαμε ένα μοναδικής ομορφιάς και αξίας θρησκευτικό μνημείο του τόπου μας, την Παναγία τη Σπηλούλα, που βρίσκεται στην κορυφή ενός κατάφυτου με ελιές λόφου, στο Καλλιπάδο. Η εκκλησία ανήκει στην ιδιοκτησία της Ζακυνθινής οικογένειας Βούλτσου-Καλλίνικα, μέλη της οποίας είναι ο κύριος Σπύρος και η κυρία Ζωή που μας υποδέχτηκαν με χαρά, μας φιλοξένησαν και μας ξενάγησαν με μεγάλη προθυμία στον χώρο (τους ευχαριστούμε θερμά). Οι φωτογραφίες δείχνουν ένα ελάχιστο μέρος του πόσο όμορφα περάσαμε!

…μας μίλησε για το παλιό δάπεδο από ζακυνθινές πήλινες πλάκες και μας παρουσίασε μια πολύ παλιά, υπέροχη κολυμπήθρα
Η Στ΄τάξη του σχολείου μας εκπροσώπησε το σχολείο μας στις εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940. Σημαιοφόρος και παραστάτες καθώς και αντιπροσωπεία παιδιών και εκπαιδευτικών παρακολούθησαν τη δοξολογία στην Παναγούλα του Βανάτου και παρέστησαν στην επιμνημόσυνη δέηση και στην κατάθεση στεφάνων στο ηρώο του χωριού.
Χρόνια πολλά, Ελλάδα!
Η Δ΄τάξη του σχολείου μας ετοίμασε μια πολύ συγκινητική και ενδιαφέρουσα εκδήλωση και την παρουσίασε σε γονείς, παιδιά και εκπαιδευτικούς για να τιμήσουμε την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940.
Τα παιδιά απήγγειλαν το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου ¨Οκτώβρης 1940″, έκαναν δραματοποίηση και τραγούδησαν το τραγούδι “Ο Αντώνης” σε στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλη και μουσική του Μίκη Θεοδωράκη (από τον κύκλο “Μαουτχάουζεν”), έπαιξαν ένα θεατρικό δρώμενο με τίτλο “Η τελευταία παράσταση του Χίτλερ”, βασισμένο στο ποίημα του Στ. Ξεφλούδα ¨Καλησπέρα σας, κύριε Δικτάτορα!” και στο κείμενο του Δ. Μαριόλη “Ψηλά τα χέρια, Χίτλερ!” και στο τέλος τραγούδησαν το “Λίγο ακόμα” σε ποίηση του Γιώργου Σεφέρη και μουσική Μίκη Θεοδωράκη.
Λίγες μέρες μετά την προετοιμασία των παρτεριών φυτέψαμε τα πρώτα λαχανικά μας: μαρούλια και κρεμμυδάκια. Ρίξαμε ανάμεσα και μερικούς σπόρους μαϊντανό και άνηθο και περιμένουμε…
Μια βδομάδα μετά η Φωτεινή (που της άρεσε η διαδικασία) μας έφερε μια μεγάλη ζαρντινιέρα με χώμα για να σπείρουμε και σπανάκι. Ο κήπος μας έτσι θα μεγαλώσει και θα έχει μεγαλύτερη ποικιλία.
Με αφορμή το θέμα της σωστής διατροφή που επεξεργαζόμαστε στα Εργαστήρια Δεξιοτήτων και τα φυτά που μαθαίνουμε στη Μελέτη Περιβάλλοντος αποφασίσαμε να φτιάξουμε τον δικό μας λαχανόκηπο στα παρτεράκια του σχολείου μας. Φορέσαμε γάντια, καθαρίσαμε τον χώρο από τα σκουπίδια, ξεριζώσαμε τα αγριόχορτα, σκάψαμε και αφρατέψαμε το χώμα. Θα το αφήσουμε να απολυμανθεί από την ηλιακή ακτινοβολία λίγες μέρες και θα είναι έτοιμο για τη σπορά.

Φορέσαμε τα γάντια μας και αρχίσαμε την απαίσια συγκομιδή
Κατά την επίσκεψή μας στο Μυκηναϊκό Νεκροταφείο στο Καμπί αρπάξαμε την ευκαιρία και οργανώσαμε “πικ-νικ” στους ίσκιους των δέντρων που περιβάλλουν τον αρχαιολογικό χώρο. Στρώσαμε σεντόνια και τραπεζομάντηλα, αραδιάσαμε καλούδια και λιχουδιές, βάλαμε κέφι και διάθεση, δικιμάσαμε από ΄δω, τσιμπολογήσαμε από κει, φάγαμε από παραπέρα…
Ο χώρος ήταν περιποιημένος και καθαρός, το τοπίο αρχέγονο και μυστηριακό, ο αέρας λεπτός και διάφανος, ο ήλιος λαμπρός, ο ουρανός καταγάλανος … Όλα ήταν θεσπέσια! Η ορεινή Ζάκυνθος είναι μια αποκάλυψη!
Στα Εργαστήρια Δεξιοτήτων και στην τοπική Ιστορία ασχοληθήκαμε με ένα μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς του νησιού μας, το Μυκηναϊκό Νεκροταφείο, που βρίσκεται στο χωριό Καμπί Ζακύνθου.
Το μυκηναϊκό νεκροταφείο στο Καμπί είναι το μόνο εντοπισμένο μέχρι σήμερα οργανωμένο νεκροταφείο αυτής της περιόδου στο νησί, γεγονός που το καθιστά μοναδικό. Περιέχει 14 τάφους που είναι λαξευμένοι στο φυσικό ασβεστολιθικό πέτρωμα και χρονολογείται στα 1.400 π.Χ.-1.200 π.Χ. περίπου.
Στο μάθημα της Ιστορίας ήρθαμε σε επαφή με τον Κυκλαδικό Πολιτισμό και την τέχνη των Κυκλαδιτών και εντυπωσιαστήκαμε από την απλότητα και την απαράμιλλη ομορφιά των κυκλαδικών ειδωλίων και αγγείων που δημιουργήθηκαν πέντε χιλιάδες χρόνια πριν. Μικρά Αγαλματάκια από πέτρα που παριστάνουν εγκυμονούσες γυναικείες μορφές, μουσικούς και γλετζέδες, τηγανόσχημα και βιολόσχημα μυστηριώδη αντικείμενα και πανέμορφα πήλινα αγγεία αποτέλεσαν έμπνευση για μας. Δοκιμάσουμε, λοιπόν, να μιμηθούμε τους αρχαίους εκείνους καλλιτέχνες χρησιμοποιώντας, όχι πέτρα και πηλό όπως εκείνοι, αλλά τις πλαστελίνες μας. Βάλαμε τα δυνατά μας, προσπαθήσαμε, δυσκολευτήκαμε, αποτύχαμε, ξαναδοκιμάσαμε, αλληλοβοηθηθήκαμε και τελικά τα καταφέραμε. Το σίγουρο είναι πως το απολαύσαμε, αλλά ταυτόχρονα, κατανοήσαμε πόσο δύσκολα φτιάχνονται αυτά τα έργα, αν και δείχνουν απλά.









































































































