Mη μας κάψει ο Μάρτης

Η παράδοση επιτάσσει να φτιάχνουμε έναν «Μάρτη» ή ένα «Μαρτάκι», «, δηλαδή ένα βραχιόλι το οποίο τυλίγεται γύρω από τον καρπό μας ή και τον αστράγαλο μας, ενώ διόλου απίθανη δεν είναι η εικόνα, να το βλέπουμε και ως δαχτυλίδι, είτε στα δάχτυλα των χεριών είτε στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού, την τελευταία μέρα του Φεβρουαρίου.

Ο «Μάρτης», λένε, προστατεύει τα παιδιά -και όχι μόνο- από τις ηλιόλουστες μέρες του μήνα, οι οποίες καραδοκούν να «κάψουν» τα παιδικά προσωπάκια, ενώ θεωρείται προστάτης από ασθένειες, το κακό μάτι και την κακή τύχη. Έτσι, οι μητέρες στρίβουν δυο κλωστές και τοποθετούν τον «Μάρτη» στα παιδιά, αλλά και στα λουλούδια και στα άνθη, ώστε να προφυλάσσεται η ευφορία τους.

Αν κάνουμε μια βουτιά στην ιστορία θα μάθουμε ακόμη περισσότερα στοιχεία για το περιβόητο βραχιολακί, παρόμοια έθιμα με το οποίο συναντώνται στην Αρχαία Ελλάδα και τα Ελευσίνια Μυστήρια, κατά τη διάρκεια των οποίων οι μύστες έδεναν μία κλωστή στο δεξί τους χέρι και στο αριστερό τους πόδι.

Υπάρχουν σημαντικοί λόγοι που καμιά φορά τέτοια έθιμα και παραδόσεις αξίζουν να αναπνέουν ακόμη, στολίζοντας την καθημερινότητα με λίγη φαντασία, ταξιδεύοντας το μυαλό μας στα παιδικά χρόνια, ξεθάβοντας τις μνήμες μας από τα σκονισμένα πλέον ντουλαπάκια του μυαλού.

Φορέσαμε λοιπόν όλοι στο σχολείο μας τα βραχιολάκια μας τιμώντας έτσι και τις παραδόσεις του τόπου μας

Θέατρο Σκιών

Σήμερα οι  μαθητές του σχολείου μας είχαν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με μια  σπάνια, πολυτελή έκδοση της πρώην Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδας για το Θέατρο Σκιών. Το υπέροχο αυτό αλλά και τεράστιο σε μέγεθος βιβλίο έφερε σήμερα στο σχολείο μας ο εκπαιδευτικός της Θεατρικής Αγωγής, κος Κωνσταντίνος Γιαννόπουλος. Ο θεατρολόγος μας λοιπόν,  τους μίλησε για την καταγωγή του Θεάτρου Σκιών, τις εικαστικές και φιλοσοφικές πτυχές της σκιάς, και βέβαια για το ταξίδι του από τη μακρινή Κίνα ως την Ελλάδα. Έπειτα, ξεφύλλισαν το μεγάλο αυτό βιβλίο προς μεγάλη έκπληξη των μαθητών τόσο για την ποιότητα των εικόνων όσο και τις διαστάσεις κάθε φιγούρας που πλησιάζουν τέλεια τις πραγματικές. Σκοπός του διαφορετικού αυτού μαθήματος ήταν: ο εμπλουτισμός των γνώσεών τους για μια μορφή θεάτρου που τόσο αγαπούν.

 

To Ιστολόγιό μας στα ΜΜΕ

https://www.eleftheriaonline.gr/local/koinonia/perivallon-paideia-syllogoi/item/147620-to-17o-dimotiko-kalamatas-sto-diadiktyo

Αισθητή την παρουσία τους και στο Διαδίκτυο κάνουν πλέον οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί του 17ου Δημοτικού Σχολείου Καλαμάτας, με πολλή διάθεση να μας δείξουν όσα όμορφα δημιουργούν και βιώνουν τις ώρες που βρίσκονται μέσα κι έξω από τη σχολική αίθουσα.

Αρθρα, σχόλια και αφιερώματα, μαζί με τα νέα του σχολείου, ενημερώνουν τους γονείς τους και όλους εμάς για τις πλούσιες δραστηριότητες που έχει αναπτύξει η σχολική κοινότητα αλλά και για το πόσο κέφι μπορεί να προσφέρει η ομαδική εργασία.

Ενα από τα προγράμματα που υλοποιούνται στο σχολείο είναι η «Ελιά» το οποίο ξεκίνησε με αφορμή το λιόδεντρο που υπάρχει στη σχολική αυλή. Μια αυλή, η οποία ξεχωρίζει για την όμορφη θέα της, καθώς το σχολείο βρίσκεται σε ύψωμα κοντά στο δρόμο της οδού Σπάρτης.

Το σχολείο φιλοξενείται στα ολλανδικά λυόμενα που εγκαταστάθηκαν σ’ αυτό το οικόπεδο πριν από δεκαετίες. Ωστόσο, αυτό δε στέκεται εμπόδιο στα όσα θέλουν να πετύχουν μαθητές και δάσκαλοι. Ο πρόσφατος ελαιοχρωματισμός μάλιστα άλλαξε σημαντικά την εικόνα που είχε δημιουργηθεί το διάστημα που το σχολείο δε λειτουργούσε, κατά τις καλοκαιρινές διακοπές. Παρά τα λιγοστά χρήματα που διατίθενται για το σύνολο των αναγκών, στάθηκε δυνατό μια αίθουσα να μετατραπεί σε δανειστική βιβλιοθήκη και χώρο δραστηριοτήτων. Αυτός ο χώρος εγκαινιάστηκε με μια όμορφη εκδήλωση μέσα στον περασμένο Δεκέμβριο και ήδη προγραμματίζονται κι άλλες εκδηλώσεις, όπως γνωριμία των παιδιών με συγγραφείς και το έργο τους.

Το σχολείο είναι στελεχωμένο με εκπαιδευτικούς όλων των ειδικοτήτων, διδάσκονται ακόμα και θεατρική αγωγή, μουσική και δύο ξένες γλώσσες. Λειτουργεί επίσης ολοήμερο τμήμα και υπάρχει αίθουσα ηλεκτρονικών υπολογιστών για το μάθημα της Πληροφορικής, ενώ τα τμήματα διδασκαλίας είναι ολιγομελή, λόγω του μικρού αριθμού μαθητών.

Σύμφωνα με τη διευθύντρια του σχολείου Ευγενία Βαμβακά, στην όλη προσπάθεια που καταβάλλεται για να λειτουργεί όσο το δυνατόν καλύτερα το σχολείο σε έναν όμορφο χώρο, είναι σημαντικός ο ρόλος των μαθητών και του προσωπικού, καθώς επίσης του δραστήριου Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, ενώ υπάρχει και η συνεργασία του δήμου σε κάποιες περιπτώσεις.

Για το ιστολόγιο του σχολείου (https://blogs.sch.gr/17dikala) εξήγησε πως αυτό βρίσκεται κάτω από την ομπρέλα του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου και ρόλος του είναι η εξωστρέφεια της σχολικής μονάδας, με την ενημέρωση των γονιών και του κοινού για τα όσα δημιουργούν και μαθαίνουν τα παιδιά.( Από το σημερινό άρθρο της Κέλλυς Δημητρούλια στην έντυπη και ηλεκτρονική εφημερίδα Ελευθερία της Καλαμάτας)

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή και η κυρά Σαρακοστή

Για να βοηθήσουμε τα παιδιά να κατανοήσουν την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής και της νηστείας μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την παράσταση της Κυράς Σαρακοστής!

Στα παιδιά δεν αρέσουν τα πολλά λόγια και οι θεωρίες και προτιμούμε  τη »βιωματική » μάθηση. Η Κυρά Σαρακοστή λοιπόν είναι ένα παλιό ελληνικό έθιμο που έπαψε να τηρείται στις μέρες μας . Στην ουσία είναι ένα αυτοσχέδιο ημερολόγιο που είχαν οι παλιοί για να μετρούν τις εβδομάδες από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι την Κυριακή του Πάσχα. Οι εβδομάδες είναι επτά, γιαυτό και η Κυρά Σαρακοστή έχει επτά πόδια. Ένα πόδι για κάθε εβδομάδα.

Η Κυρά Σαρακοστή έχει σταυρωμένα τα χέρια της, επειδή προσεύχεται, δεν έχει στόμα γιατί δεν μιλάει και γιατί νηστεύει, δεν έχει αυτιά για να μην ακούει. Όλα αυτά γιατί η περίοδος μέχρι το Πάσχα στην ουσία σημαίνει στροφή στον εσωτερικό μας κόσμο με σκοπό την κάθαρση μέσω της νηστείας, όχι μόνο των τροφών αλλά και των κακών μας συνηθειών: δεν βλέπουμε δηλαδή, δεν ακούμε και δεν σχολιάζουμε τι κάνουν οι άλλοι, αλλά στρέφουμε την προσοχή μας στην δική μας βελτίωση.

Με στόμα ανύπαρκτο -λόγω της νηστείας- με τα χέρια σταυρωμένα -λόγω της προσευχής- και με ποδαράκια επτά -να συμβολίζουν τις επτά βδομάδες απ’τις Απόκριες μέχρι την Ανάσταση- η κυρά Σαρακοστή υπήρξε, τρόπον τινά, η”βασίλισσα” του νηστίσιμου Σαραντάμερου (ουσιαστικά πενηνταήμερου όμως) που ξεκινά την Καθαρά Δευτέρα.

Γράφει ο Γεώργιος Μέγας : άλλοτε, που έλειπαν τα ημερολόγια και ήθελαν να έχουν κάποια αντίληψη του χρόνου στη διάρκεια της Μεγάλης Σαρακοστής, οι άνθρωποι του λαού είχαν βρει ένα εύκολο μέσο παρίσταναν τη Σαρακοστή εικονικά σαν Καλόγρια.

Έπαιρναν μια κόλλα χαρτί κι εσχεδίαζαν με το ψαλίδι μια γυναίκα. Η κυρά Σαρακοστή δεν έχει στόμα, γιατί είναι όλο νηστεί τα χέρια της είναι σταυρωμένα για τις προσευχές. Έχει 7 πόδια, τις 7 εβδομάδες της Σαρακοστής. Κάθε Σάββατο κόβουμε κι ένα πόδι. Το τελευταίο πόδι το κόβουμε το Μεγάλο Σάββατο, το βάζουμε μέσα σ’ένα ξερό σύκο ή καρύδι κι όποιος το βρει του φέρνει γούρι! (Χίος)

Στον Πόντο:

παίρνουν μια πατάτα ψημένη ή ένα κρεμμύδι, μπήγουν επάνω ακτινοειδώς 7 φτερά κότας, το δένουν από το ταβάνι και κρέμεται όλη τη Σαρακοστή. Μια μια βδομάδα που περνάει, βγάζουν από ένα φτερό. Λέγεται “κουκουράς” και είναι το φόβητρο των μικρών.

Άλλοτε, πάλι, κι αλλού, την κυρά Σαρακοστή την πλάθαν με ζυμάρι, γι’αυτό και μας έχει διασωθεί το τραγουδάκι:

Την Κυρά Σαρακοστή

που είναι έθιμο παλιό

οι γιαγιάδες μας τη φτιάχναν

με αλεύρι και νερό!

.

Για στολίδι της φορούσαν

στο κεφάλι της σταυρό

και το στόμα της ξεχνούσαν

γιατί νήστευε καιρό!

.

Και μετρούσαν τις ημέρες

με τα πόδια της τα εφτά

κόβαν ένα τη βδομάδα,

μέχρι να ρθει η Πασχαλιά!

Αναφέρει ακόμη ο Μέγας: Τη Σαρακοστή επικρατούν και διάφορες συνήθειες κοινωνικής μάλλον μορφής, όπως η διανομή ειδικών φαγητών σε γείτονες και παιδιά, το τραγούδημα των ξένων, οι κούνιες, κτλ. Π.χ. στη Σινώπη συνηθίζεται το ξινοφάι: ρεβίθια, φασόλια, κάστανα, σταφίδες, βράζονται πολύ, μαζί με πληγούρι ή κουρκούτι, ζάχαρη και πετιμέζι μελωμένο κι έπειτα τσιγαρίζονται με κρεμμύδι και λάδι. Το μοίραζαν τη Μεγάλη Σαρακοστή σ’ όλη τη γειτονιά για ψυχκιό. Στην Αμοργό, μόλις μπει η Σαρακοστή ζυμώνουν και κάνουν ανθρωπάκια με μύτη, με στόμα, με μάτια και τα δίνουν στα παιδιά αυτοί είναι οι Λάζαροι.

Παρατηρούμε πως έθιμα, όπως τούτα τα λαζαράκια, αλλά και οι λαζαρίνες, που εξακολουθούν να επιζούν σήμερα σε πολλές περιοχές της Ελλάδας το Σάββατο του Λαζάρου, παλαιότερα λάμβαναν χώρα και καθ’ όλη την περίοδο της Σαρακοστής. Ο Μέγας αναφέρει ακόμη: Στα Βέντζια της Δ.Μακεδονίας από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι του Λαζάρου τα κορίτσια τραγουδούν το Λάζαρο. Μόλις εμφανιστεί ξένος στο χωριό, όλα τα κορίτσια, μικρά και μεγάλα, τον επισκέπτονται στο σπίτι όπου κόνεψε και τον τραγουδούν (τραγούδια της ξενιτιάς, εγκωμιαστικά, κλπ).

Συχνές είναι τη Μεγάλη Σαρακοστή οι ολονυχτίες, οι αγρυπνίες στις εκκλησίες. Για τις αγρυπνίες αυτές τα παλιότερα χρόνια οι κάτοικοι ξυπνούσαν από τον Τουμπακάρη, που τριγύριζε στους δρόμους χτυπώντας τα τύμπανα. Ως ανταμοιβή έπαιρνε το Πάσχα κουλούρια, αυγά και τυρί. (Σκύρος).

Μας πληροφορεί ο Βρετάκος: Εκάστην Τετάρτη και Παρακευή της Μεγάλης Σαρακοστής γίνεται λειτουργία, η οποία λέγεται των “Προηγιασμένων” ή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, λέγεται δε ούτω διότι έχουν προηγιασθή τα δώρα από την λειτουργίαν του Σαββάτου ή της Κυριακής. Κατά τας ημέρας αυτάς των Προηγιασμένων, όσοι εκ των Χριστιανών επιθυμούν, δύναται να κοινωνήσουν.

Ακόμη καταγράφει πως: Ο λαός όταν θέλη να χαρακτηρίση μίαν γυναίκα ως υψηλήν και αδύνατην, λέγει περί αυτής: “είναι σαν μακρυά Σαρακοστή ή Σαρακοστιανή” (κατ’αντίθεσιν προς την Πασχαλινήν, που είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της). Είς την Μεσσηνίαν έχουν την παροιμίαν “Από μπρος Σαρακοστή κι από πίσω Πασχαλιά” όταν θέλουν να χαρακτηρίσουν μίαν γυναίκα ότι είναι άσχημη μεν, αλλά με πλούσια μαλλιά. Παρόμοιαν παροιμίαν είχον και οι Βυζαντινοί: “Από μπρος Τεσσαρακοστή και όπισθεν Πάσχα”.

ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ

Η δημιουργία του παραδοσιακού χαρταετού ήταν το θέμα του εκπαιδευτικού προγράμματός μας  “Εργαστήρι Χαρταετού”.  Με υλικά που δόθηκαν στα παιδιά και με την κατάλληλη καθοδήγηση των γονιών που μας στηρίζουν σε κάθε μας βήμα, οι μικροί τεχνίτες χρησιμοποίησαν τα χέρια τους ως εργαλείο, τη φαντασία τους ως οδηγό και  σχεδιάσαν, προετοίμασαν και στο  τέλος κατασκευάσαν τους  χαρταετούς τους.

Μικρές ομάδες παιδιών συνεργάστηκαν στην καλύτερη και αποδοτικότερη αποτελεσματική εργασία της δημιουργίας. Τεχνίτες και καλλιτέχνες τα ίδια τα παιδιά, ολοκλήρωσαν την κατασκευή τους με ακρίβεια, δημιουργώντας όχι μόνο τον κορμό του χαρταετού αλλά την ουρά του και τα ζύγια του για να έχει καλή και σωστή πτήση ο αετός τους. H δραστηριότητα αυτή εντάσσεται στα πλαίσια του προγράμματος πολιτιστικών δραστηριότητων και του προγράμματος «Παραδοσιακά παιχνίδια» που εκπονείται από τις Α΄και Β΄τάξεις.

Αύριο, Παρασκευή θα γίνει μεγάλη κλήρωση η οποία θα αναδείξει τους τυχερούς από κάθε τάξη που θα κερδίσουν τους χαρταετούς αυτούς.

 

17ο Δημοτικό Σχολείο Καλαμάτας: Τα παιδιά έφτιαξαν τον χαρταετό τους!

 

Φέρτε μου έναν καρδιολόγο

Καρδιά , ένας ακούραστος μυς που χτυπά αδιάκοπα μέρα-νύχτα. Προσέχουμε την υγεία μας, τρεφόμαστε σωστά, αθλούμαστε για να έχουμε υγιή καρδιά και για να ζήσουμε πολλά χρόνια. Αυτά συζήτησαν στο πρόσφατο μάθημα της Φυσικής οι μαθητές της ΣΤ΄ τάξης. Μάλιστα μελέτησαν πιο προσεκτικά την λειτουργία της καρδιάς και τη μικρή και τη μεγάλη κυκλοφορία του αίματος. Στη συνέχεια έφτιαξαν αυτή την υπέροχη σύνθεση που διακοσμεί την αίθουσά τους

ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ

 

Η Τσικνοπέμπτη είναι, αναμφίβολα, για μικρούς και μεγάλους μια από τις πλέον αγαπημένες γιορτές του χρόνου. Σας παρουσιάζουμε μερικά ενδιαφέροντα έθιμα από την Ελλάδα και όχι μόνο.

Στην Ελλάδα, η μυρωδιά της «τσίκνας», η οποία δεν είναι άλλη από τη γνωστή σε όλου μας μυρωδιά του καμένου ψημένου κρέατος, έχει δώσει το όνομα Τσικνοπέμπτη, την ημέρα που θεωρείται και ως η …επίσημη έναρξη της αποκριάτικης περιόδου.

Ωστόσο, η Τσικνοπέμπτη, φαίνεται ότι δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό έθιμο. Οι Γερμανοί, λοιπόν, γιορτάζουν αντίστοιχα την Weiberfastnacht,το καρναβάλι των γυναικών ή αλλιώς το κόψιμο της γραβάτας. Σύμφωνα με τις επιταγές του εθίμου οι άνδρες, ανεξαρτήτως θέσεως και αξιώματος, που φορούν γραβάτα, πρέπει να «υποταχθούν» στην εξουσία των γυναικών, οι οποίες αναλαμβάνουν να την ψαλιδίσουν.

Οι Γάλλοι, από την άλλη πλευρά, γιορτάζουν την Mardi Gras ή σε απλά ελληνικά την Λιπαρή Τρίτη. Ημέρα κατά την οποία παραδοσιακά τρώνε κρέπες συνοδεία λιπαρών εξ’ ου και το όνομα, αποχαιρετώντας και εκείνοι με τον τρόπο αυτό, ότι δεν πρέπει να καταναλώσουν την περίοδο της νηστείας. Παράλληλα, ντύνονται καρναβάλια και διασκεδάζουν.

Στην Ισπανία η αντίστοιχη ημέρα με τη δική μας Τσικνοπέμπτη, είναι η Jueves Lardero, σε ελληνικά Μεγάλη Πέμπτη, ενώ η ίδια παράδοση συνεχίζεται και σε άλλα κράτη με χριστιανικούς πληθυσμούς, όπως η Πολωνία και η Ουγγαρία.

Όσον αφορά τώρα τη δική μας Τσικνοπέμπτη, είναι η Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας του Τριωδίου, της Κρεατινής. Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, αναμένοντας τη νηστεία της Σαρακοστής και σεβόμενοι τις νηστείες της Τετάρτης και της Παρασκευής, η Τσικνοπέμπτη τοποθετήθηκε ανάμεσα, ως μια ημέρα εκτόνωσης με «τσίκνισμα» και κραιπάλη. Λέγεται μάλιστα ι Τσικνοπέμπτη ή…Τσικνοπέφτη.

Η ονομάσία προήλθε καθώς αυτή την Πέμπτη, σύμφωνα με την παράδοση, σε πολλά μέρη της Ελλάδας, έλιωναν το λίπος από τα χοιρινά, ενώ παρέες συγκεντρώνονταν στα σπίτια για να ψήσουν κρέας, να το τσικνίσουν δηλαδή. Η διάχυτη μυρωδιά της τσίκνας σε όσα σπίτια είχαν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν κρέας, οδήγησε στο να ονομαστεί Τσικνο-Πέμπτη.

Η προέλευση του εθίμου μάλλον ανάγεται στις βακχικές γιορτές των αρχαίων Ελλήνων, αλλά και των Ρωμαίων, που επιβίωσαν με παραλλαγές μέχρι και τα χριστιανικά χρόνια. Η πολυφαγία και πολυπιοτία, χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης ημέρας, θυμίζουν πρακτικές που σχετίζονται με την ευφορία της γης και που, όταν συνδυάζονται με την χριστιανική παράδοση, σημαίνουν την προετοιμασία για την Μεγάλη Σαρασκοστή.

Παλαιότερα, πέρα από το τσίκνισμα, το «εθιμοτυπικό» απαιτούσε μεταμφίεση και πειράγματα. Στα χωριά, οι άνθρωποι γυρνούσαν κατά παρέες από σπίτι σε σπίτι, χτυπώντας τις πόρτες γνωστών και αγνώστων, ζητώντας κέρασμα και κρασί, το οποίο καταναλωνόταν άφθονο και στη διαδρομή, με την απαίτηση οι νοικοκυραίοι να αφήσουν τα σπίτια τους και να ακολουθήσουν την κεφάτη παρέα.

Το έθιμο συμπεριλάμβανε ακόμη και «ζημιές» στον εξωτερικό χώρο των σπιτιών, όπου οι περαστικοί έριχναν τις γλάστρες κάτω για να χυθεί το χώμα στις αυλές, μουτζούρωναν τα πρόσωπά τους και το κέφι συνεχιζόταν μέχρι πρωίας.

Εκτός από την κρεοφαγία τη συγκεκριμένη ημέρα σε πολλά μέρη της Ελλάδας συνηθίζεται να προσφέρεται ως γλυκό το γαλακτομπούρεκο και η γλυκιά κολοκυθόπιτα,κουγκουλούαρι όπως λέγεται σε μερικά μέρη, αλλά και ο μπακλαβάς στη βόρεια Ελλάδα.

Ωστόσο, όπως είναι φυσικο, στην πορεία του χρόνου, κάθε τόπος ανέπτυξε και τα δικά του ιδιαίτερα έθιμα.

Στη Θήβα, την Τσικνοπέμπτη ξεκινά ο «βλάχικος» γάμος, που περιλαμβάνει το προξενιό, συνεχίζεται με τον γάμο και ολοκληρώνεται με το γλέντι και την «επίδοση» των προικιών της νύφης, την Καθαρή Δευτέρα.

Οι Πατρινιοί, στήνουν ψησταριές ακόμη και στα πεζοδρόμια, έξω από τα μαγαζιά τους, και αναβιώνουν το δρώμενο του γάμου «Της Γιαννούλας της Κουλουρούς». Η Γιαννούλα ήταν υπαρκτό πρόσωπο, που έζησε πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και πουλούσε κουλούρια για να ζήσει. Αγράμματη καθώς ήταν, πίστευε τους συμπολίτες της που της έταζαν να την παντρέψουν με τον Πρόεδρο της Αμερικής Ουίλσον, Ιούλσο, όπως λέγεται ότι τον πρόφερε η ίδια! Έτσι στηνόταν μια ολόκληρη φάρσα, ο υποτιθέμενος Ουίλσον, ο γαμπρός, ερχόταν με πλοίο στο λιμάνι, ντυμένος με φράκο και η Γιαννούλα περίμενε τον γαμπρό, ενώ ο κόσμος γύρω διασκέδαζε με την ψυχή του.

Ένα έθιμο που θυμίζει comedia dell’ arte επαναλαμβάνεται την Τσικνοπέμπτη στην Κέρκυρα. Πρόκειται για τα Κορφιάτικα Πετεγολέτσα, τα οποία πραγματοποιούνται σε κεντρικές πλατείες του νησιού ή σε στενά δρομάκια. Με αποκορύφωμα τα πετεγολέτσα που παίζονται στην Πίνια που είναι τo κέντρο της παλιάς πόλης, κοντά στην τοποθεσία “Κουκουνάρα”. Σ’ αυτήν συμμετέχουν και διάφορες νοικοκυρές από τα κοντινά σπίτια, στήνοντας ένα πραγματικό, πετεγουλιό – κουτσομπολιό, στα παράθυρα (φανέστρες) των σπιτιών τους με ξεκαρδιστικές ιστορίες βγαίνουν στη φόρα όλα τα άπλυτα των υποτιθεμένων πού έπεσαν σε διάφορα παραπτώματα, καυτηριάζοντας διαχρονικούς τύπους ανθρώπων και καταστάσεων.

Στην Κομοτηνή, τα αρραβωνιασμένα ζευγάρια ανταλλάσσουν ως πεσκέσια, βρώσιμα είδη. Ο αρραβωνιαστικός στέλνει τον κούρκο, ενώ η αρραβωνιαστικιά στέλνει μια κότα γεμιστή για να φαγωθεί την Κυριακή της Αποκριάς και μπακλαβά. Στην Κομοτηνή καψαλίζουν μια κότα που πρόκειται να φαγωθεί την επόμενη Κυριακή (της Απόκρεω). Αυτήν την ημέρα τα αρραβωνιασμένα ζευγάρια ανταλλάσσουν δώρα φαγώσιμα. Ο αρραβωνιαστικός στέλνει στην αρραβωνιαστικιά του μια κότα, τον κούρκο, και εκείνη στέλνει μπακλαβά και μια κότα γεμιστή. Όλα αυτά πραγματοποιούν την παροιμία πως ο «έρωτας περνάει από το στομάχι

Στις Σέρρες ανάβουν αυτή τη μέρα φωτιές γύρω από τις οποίες γίνονται τα προξενιά, καθώς ανακατεύονται τα…κάρβουνα.

Στην κεντρική πλατεία της Ξάνθης πραγματοποιούνται εκδηλώσεις όπως η «Βραδιά Παραδοσιακών Γεύσεων», όπου οι Λαογραφικοί Σύλλογοι της πόλης προσφέρουν εδέσματα, χορό και μουσική από διάφορες περιοχές της Ελλάδας.

Στο Ξινό Νερό Φλώρινας την Τσικνοπέμπτη γίνεται χορός μασκέ με ορχήστρα και παραδοσιακή μουσική.

Στον Πόρο, οι νέοι κλέβουν ένα μακαρόνι, το οποίο πρέπει να τοποθετήσουν κάτω από το μαξιλάρι τους για να δουν ποια θα παντρευτούν.

Στη Θήβα αρχίζει ο επονομαζόμενος «βλάχικος γάμος» που περιλαμβάνει το προξενιό δύο νέων που συνεχίζει με το γάμο και τελειώνει την Καθαρά Δευτέρα.

Στην Πελοπόννησο, σφάζονται χοιρινά, από τα οποία μετά παρασκευάζονται παραδοσιακές λιχουδιές, όπως πηχτή, τσιγαρίδες, παστό και γουρναλοιφή.

Για την ελιά την τιμημένη

Περιβαλλοντικό πρόγραμμα με θέμα την ¨ελιά¨ εκπονούν φέτος οι μαθητές της Δ΄τάξης σε συνεργασία με τους μαθητές της Γ΄τάξης. Συντονίστρια εκπαιδευτικός η κα Χρύσα                 

Αφορμή στάθηκε το αγαπημένο δέντρο της ελιάς στο προαύλιο του σχολείου μας.

Και εμπνεύστηκαν και ένα υπέροχο ποιήμα

 

-Ελιά πότε γεννήθηκες?

-Πριν χρόνια και καιρούς.

-Και πού τις ρίζες σου έβγαλες?

Πού  πρόσφερες καρπούς?

– Σε ένα σχολείο, στο Δεκαεφτά

που έχει πολλά και καλά παιδιά.

Έβγαλα ρίζες και κλαδιά.

Με αγάπη όλοι με δεχτήκαν

και εγώ από χαρά

ελιές και λάδι έκανα

για όλα τα παιδιά

Τις μάσκες ας φορέσουμε

Αλλά πρώτα ας τις φτιάξουμε. Μάσκες έφτιαξαν οι μαθητές στο τελευταίο μάθημα Θεατρικής αγωγής με τον εκπαιδευτικό της Θεατρικής αγωγής. Δύο από αυτές στολίζουν την είσοδο στο γραφείο της Δ/ντριας