Ξημερώματα 28ης Οκτωβρίου 2016 έγραψα το ποίημα που ακολουθεί. Δημοσιευμένο στα “Ρευστά όρια. Ποιητικές Συμπλεύσεις 3” εκδόσεις Εντύποις, σελ. 39.

 

Η επιστράτευση (του Βασίλη Γεργατσούλη)

(Μιλάει η μάνα του στρατιώτη)

 

Θα φύγω, μάνα! μου είπες.

Δίπλωσες το χαρτί της επιστράτευσης

και το ’χωσες στην τσέπη σου.

Είσαι μικρός, είσαι παιδί ακόμα

για πόλεμο, έκανα να πω

μα δεν απόσωσα τον λόγο μου.

 

Σήκωσα αργά τα μάτια να σε δω.

Πότε ψήλωσες τόσο, γιε μου;

Οι ώμοι σου χώνονται μέσα στα σύννεφα

τα μαλλιά σου ψηλαφίζουν τον Θεό.

Πότε πρόλαβες και θέριεψες έτσι;

Γονάτισε λίγο, αγόρι μου, ν’ ακουμπήσεις

τις κορυφές των κυπαρισσιών.

Σκύψε να σ’ αποχαιρετήσω, να σε φιλήσω.

 

Μα εσύ, παιδί μου, μυρίζεις μπαρούτι…

μυρίζεις λευτεριά και ουρανό.

 

Φόρεσες το μητρικό φιλί για φυλαχτό.

Έτρεξες κι έσμιξες τ’ άλλα παιδιά.

Όλα ντυμένα στο χακί,

λες και ανδρώθηκαν σ’ ένα λεπτό.

 

Τότε ένα δάκρυ κύλησε στα μάγουλά σου.

Το είδα και ταράχτηκα.

Είσαι μικρός, είσαι παιδί ακόμα, γιε μου.

Πού σε πάνε; φώναξα.

Μα είχες ακουμπήσει τ’ άστρα

και δε μ’ άκουγες…

 

Στο βάθος βροντούσαν τα κανόνια

δυνατά… σαν την καρδιά μου.

 

28/10/2016

 

Επιστράτευση (Μιλάει η μάνα του στρατιώτη)

 

Με χαρά σας ανακοινώνω τη βράβευσή μου στον 34ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών. Έλαβα το Γ΄ Βραβείο μυθιστορήματος με το μυθιστόρημά μου “Μακαρόνια με μακαρόνια”, καθώς και έπαινο στην ποίηση με το ποίημά μου “Εφτάψυχο όνειρο”.

Σας παρουσιάζω το ποίημά μου που βραβεύτηκε:

 

ΕΦΤΑΨΥΧΟ ΟΝΕΙΡΟ

Πόσες φορές γεννήθηκαν και πέθαναν,

εφτάψυχα σαν γάτες τα όνειρά μου^.

στους δίσεκτους καιρούς συνήθως έχανα,

μα πάντα κάτι αυξάνει στον τουρβά μου.

 

Πόσες φορές δεν είπα: «Πάει! Τέλειωσε!

Στερεύει κι ο αγέρας που με τρέφει!».

Μα… εφτάψυχο το όνειρο θεμέλιωσε

καινούριο αέρα, φως, νερό και σκέπη.

 

Πόσες φορές ο δόλιος τραμπαλίστηκα

στα χείλη ενός γκρεμού θανατηφόρου!

Μα… πάλι δυνατός ξαναγεννήθηκα

βαθιά μέσα στο φύτρο κάποιου σπόρου!

 

Το βραβευμένο μυθιστόρημα “Μακαρόνια με… μακαρόνια” θα επιδιώξω το επόμενο διάστημα την έκδοσή του.

Το ποίημά μου “Θάλασσα” έλαβε το Β΄ βραβείο στον Ε΄ Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό “Καισάριος Δαπόντες”.

Η χαρά μου είναι μεγάλη γιατί η νέα αυτή διάκριση ήρθε μετά από το Γ΄ Βραβείο μυθιστορήματος, καθώς και τον έπαινο στην ποίηση στον 34ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών. Ακολούθησε το Β΄ βραβείο ποίησης στον 5ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πνευματικής Συντροφιάς Λεμεσού και τώρα το Β΄ βραβείο  στον Ε΄ Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό “Καισάριος Δαπόντες”.

Το ποίημά μου που βραβεύτηκε:

 

ΘΑΛΑΣΣΑ

Βαθιά στα σπλάχνα τ’ ακριβά σου

πλαστήκανε ετούτοι οι τόποι

και βγήκανε στον μπλε καμβά σου

νησιά, στεριές, βουνά και ανθρώποι.

 

Μέσα στα κύματα π’ αφρίζουν

ανδρώνονται με μιας τ’ αγόρια

κι οργώνουν, σπέρνουν και θερίζουν

τον μπλε σου κάμπο με βαπόρια.

 

Για τον γαλάζιο σου τον θρόνο

λόγο κακό ποιος να τολμήσει;

Μια τρικυμία φτάνει μόνο

την ύβρη του να τιμωρήσει.

 

Σε λάτρεψαν ως Ποσειδώνα

θαλασσομάχοι και ψαράδες^.

αθάνατη στον ρου του αιώνα,

γεμάτη φως και συμπληγάδες.

 

Σκύβει ο ουρανός και σε φλερτάρει,

μακριά, στ’ ορίζοντα τα βάθη

και συ του δίνεις για να πάρει

γαλάζιο χρώμα, φως και πάθη.

 

Είσαι η μοίρα αυτού του τόπου.

Καλή; Κακή; Ποιος να σε κρίνει;

Φτωχά τα λόγια του ανθρώπου

μπροστά στην απεραντοσύνη.

 

Δείτε τα αποτελέσματα στον σύνδεσμο που ακολουθεί:  Β’  ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ

 

ΑΡΧΑΙΑ ΣΚΟΥΡΙΑ (του Βασίλη Γεργατσούλη)

 

Ποια μοίρα αλλόκοτη άραγε μας έσπειρε

στην πιο μαρτυρική γωνιά της οικουμένης,

να κλείνουμε στου νου τον ανεμόμυλο

πληγές και θησαυρούς μιας χώρας ξακουσμένης;

 

Γλύπτες αθάνατοι μάς σκάβουν το κορμί…

η Πέτρα, ο Ήλιος και του κύματος η Αλμύρα.

Και με λιωμένο τ’ ανεμόδαρτο σκαρί

δραματουργούς και Προμηθείς μας στέφει η Μοίρα.

 

Εδώ δε γράφτηκε η ιστορία σε χαρτί,

με το μελάνι και μ’ αθάνατη γραφίδα.

Η κάθε πέτρα ιστορία ζωντανή

κι όλο πεθαίνει και ανασταίνεται η ελπίδα.

 

Εδώ ο Πόλεμος σ’ ένα άπονο γουδί

με το γουδόχερό του αιώνες μάς λαβώνει.

Εδώ ξυπνούν οι αναμνήσεις τις νυχτιές,

ο τόπος βράζει, αχνίζει η πέτρα και στοιχειώνει.

 

Θαρρείς, σηκώνονται τη νύχτα οι Κομνηνοί,

ξυπνά κι ο Αλέξανδρος στη Γη των Μακεδόνων.

Πού πήγαν άραγε βασίλεια ξακουστά;

Ποια γη τα χώνεψε στο διάβα των αιώνων;

 

Ίχνη ανεξίτηλα στου χρόνου τη φθορά,

αρχαία σκουριά, που μας τιμά και μας ματώνει.

Τρόπαια, αγάλματα, κοσμήματα, αμφορείς,

άλλα στη γη κι άλλα στον νου που δε μερώνει.

 

Ποια μοίρα αλλόκοτη άραγε μας έσπειρε

στην πιο μαρτυρική γωνιά της οικουμένης,

να κλείνουμε στου νου τον ανεμόμυλο

πληγές και θησαυρούς μιας χώρας ξακουσμένης;

 

Το ποίημά μου “Αρχαία σκουριά” τιμήθηκε με το Β΄ Βραβείο στον 5ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πνευματικής Συντροφιάς Λεμεσού.

Το νέο μας βιβλίο, των Βασίλη Γεργατσούλη και της Κάτιας Κοντεκάκη. Περιέχει το θεατρικό κείμενο της παράστασης “Το φάντασμα του Αγησίλαου”. Το βιβλίο προλογίζει η Θεατρολόγος Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Βαρβάρα Γεωργοπούλου.