giannisTs blog

ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΦΡΑ
ΚΑΘΑΡΙΣΕ ΤΑ ΝΕΦΡΑ ΣΟΥ ΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ 1 ΔΟΛΛΑΡΙΟ
Περνούν τα χρόνια και τα νεφρά μας φιλτράρουνε το αίμα αφαιρώντας άλατα, δηλητήρια και κάθε τι ανεπιθύμητο , που μπαίνει στο σώμα μας.

Με την πάροδο του χρόνου τα άλατα συσσωρεύονται και αυτό απαιτεί θεραπευτική αγωγή καθαρισμού.
Πως γίνεται αυτό ;
Είναι πολύ εύκολο. Πρώτα πάρε ένα μάτσο μαϊντανό και πλύνε το για να καθαρίσει.
Ύστερα ψιλόκοψέ το και βάλτο σε μια κατσαρόλα, ρίξε καθαρό νερό, βράσε το για ένα δεκάλεπτο, άφησέ το να κρυώσει , κατόπιν φιλτράρισέ το , άδειασέ το σε ένα καθαρό μπουκάλι και βάλε το μέσα στο ψυγείο να κρυώσει.
Πίνε ένα ποτήρι την ημέρα
και θα διαπιστώσεις πως όλα τα άλατα και άλλα δηλητήρια να φεύγουν από τα νεφρά σου με το κατούρημα.
Επίσης θα νοιώσεις την διαφορά που ποτέ πριν δεν είχες νοιώσει.
Ο μαϊντανός είναι γνωστός σαν το καλύτερο καθαρτικό για τα νεφρά και είναι φυσικό.
Παρακαλώ στείλε το σε όλους σου τους φίλους !

Αναρτήθηκε από anixneuseis
By Chris Giles

Τρία και πλέον χρόνια μετά το ξέσπασμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης, ένα νέο φάντασμα στοιχειώνει τις περισσότερες προηγμένες οικονομίες: η προοπτική πολλών ετών μισθολογικής στασιμότητας για τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών.

Στα μεταπολεμικά χρόνια, επικρατούσε η άποψη στις ανεπτυγμένες οικονομίες ότι κάθε γενιά θα πρέπει να περιμένει να έχει αισθητά καλύτερο βιοτικό επίπεδο σε σχέση με την προηγούμενη. Όμως, οι προοπτικές για τη μισθολογική ανάπτυξη σπάνια ήταν τόσο χάλια όσο είναι σήμερα.

Για ορισμένες ομάδες μεσαίου εισοδήματος, η ιδέα της στασιμότητας ή της μείωσης του εισοδήματος δεν είναι νέα. Οι χειριστές μηχανημάτων στη Βρετανία υπολόγιζαν να πληρώνονται με 19.068 στερλίνες το 2010, περίπου 5% λιγότερα από το 1978, εναρμονισμένα με τον πληθωρισμό.
Το μέσο πραγματικό εισόδημα των ανδρών στις ΗΠΑ δεν έχει αυξηθεί καθόλου από το 1975. Παράλληλα, το μέσο πραγματικό εισόδημα του ιαπωνικού νοικοκυριού μειώθηκε στη δεκαετία έως το 2005 και το γερμανικό εισόδημα μειώνεται τα τελευταία 10 χρόνια.
Κάποιες από αυτές τις πιέσεις στο μεσαίο εισόδημα καλύφθηκαν, τουλάχιστον προσωρινά, από την πιστωτική άνθηση, η οποία έδωσε στις οικογένειες τη δυνατότητα να ξοδεύουν περισσότερα απ’ όσα κέρδιζαν. Σήμερα, όμως, η μεσαία τάξη σε όλο τον πλανήτη νιώθει και πάλι το σφίξιμο, γιατί ταυτόχρονα είναι και υπερχρεωμένη.
Είναι μια κατάσταση που καθόλου δεν αντεπεξέρχεται σε όσα θα επιθυμούσαν οι πολιτικοί, ώστε να μπορέσουν να επιβάλουν αυξήσεις φόρων και περικοπές των δαπανών, για να εξασφαλίσουν δημοσιονομική εξυγίανση. Και αυτή η προσαρμογή είναι απαραίτητο να γίνει, πριν οι χώρες αρχίσουν να επιβάλλουν την ακόμη δυσκολότερη διαδικασία προσαρμογής στην αύξηση του προσδόκιμου ζωής και στη γήρανση του πληθυσμού.

Δύο ερωτήματα εγείρονται από τις τάσεις στους μισθούς και στα έσοδα των νοικοκυριών: Τι ακριβώς συμβαίνει στο εισόδημα των ανεπτυγμένων οικονομιών; Και γιατί;
Οι απαντήσεις έχουν αρχίσει να δίνονται πολύ πρόσφατα. Από το 1975, ο μέσος ανδρικός μισθός στις ΗΠΑ έχει μείνει στάσιμος σε πραγματικούς όρους, ενώ το ΑΕΠ συνέχισε να αυξάνεται ταχέως. Αρχικώς, άλλες χώρες αντιστάθηκαν σε αυτήν την τάση, δημιουργώντας στις ΗΠΑ τον φόβο ότι μια ιδιαίτερη αμερικανική ασθένεια έχει πλήξει τον πολιτισμό και την αγορά εργασίας της Αμερικής.
Η ανάπτυξη στο εθνικό κατά κεφαλήν εισόδημα κάπου πρέπει να πήγε. Στις ΗΠΑ, τα λεφτά πήγαν σχεδόν αποκλειστικά στους πολύ-πολύ πλούσιους. Τα έσοδα των Αμερικανών με προ φόρων εισόδημα στο ανώτατο 1% της εισοδηματικής κλίμακας αντιστοιχούσαν στο 8% του συνόλου το 1974, αλλά είχαν εκτιναχτεί στο 18% το 2008, σύμφωνα με τη βάση δεδομένων για τα ανώτερα εισοδήματα στον κόσμο, που καταρτίζεται με βάση τα φορολογικά στοιχεία.
Όμως, η αύξηση της εισοδηματικής ανισότητας δεν είναι καθόλου μόνο αμερικανικό φαινόμενο. Ο ΟΟΣΑ έχει καταλήξει ότι η ανισότητα αυξήθηκε από το 1985 έως τα τέλη της δεκαετίας του 2000 σε 17 από τις 22 ανεπτυγμένες οικονομίες για τις οποίες υπάρχουν επαρκή στοιχεία. «Υπάρχουν ενδείξεις ότι τα επίπεδα εισοδηματικής ανισότητας συγκλίνουν σε έναν κοινό και υψηλότερο μέσο όρο… Χώρες όπως η Δανία, η Γερμανία και η Σουηδία, που έχουν παραδοσιακά χαμηλά επίπεδα ανισότητας, πλέον δεν γλιτώνουν από το άνοιγμα της ψαλίδας».
Η αυξανόμενη ανισότητα σε όλες σχεδόν τις χώρες καθοδηγείται από τις τάσεις στην αγορά εργασίας. Και διογκώνεται από τον περιορισμό των αναγκών για θέσεις εργασίας οι οποίες απαιτούν «μέτριες» ικανότητες. Σε όλες τις ανεπτυγμένες οικονομίες, οι αγορές εργασίας επικεντρώνονται γύρω από «υπέροχες δουλειές ή απαίσιες δουλειές», όπως αναφέρει ο καθηγητής του Centre for Economic Performance στο London School of Economics, κ. Alan Manning. Μεταξύ του 1993 και του 2006, το ποσοστό των εργασιών στο «μεσαίο» πεδίο μειώθηκε, ενώ η υψηλή και η χαμηλή απασχόληση αυξήθηκαν. Αυτό το συμπέρασμα είναι κοινό σε όλες σχεδόν τις προηγμένες οικονομίες, ανεξαρτήτως οικονομικών χαρακτηριστικών και πολιτικής κουλτούρας.
Η ομοιότητα των τάσεων υποδεικνύει ότι υπάρχουν δυνάμεις μεγαλύτερες από την εθνική πολιτική ή τα χαρακτηριστικά της αγοράς εργασίας. Αν και επικρατούν ποικίλες απόψεις για το τι προκαλεί τις τάσεις στην ανισότητα και τη ζήτηση εργασίας, υπάρχουν και κάποιες συγκεκριμένες τάσεις που ξεχωρίζουν.
Όσον αφορά στην κορυφή της διανομής εισοδήματος, η επανάσταση στις επικοινωνίες έχει δώσει τη δυνατότητα σε αρκετούς κλάδους που διακρίνονται να επεκτείνουν τις πωλήσεις και τα έσοδα από το τοπικό κοινό στο διεθνές. Άλλοι, όπως ο χρηματοοικονομικός, βρήκαν τρόπους για να βγάλουν περιουσίες, τζογάροντας με τα λεφτά των άλλων.
Για πολλούς πανεπιστημιακούς αποφοίτους, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και το Ίντερνετ βελτιώνουν τις ελαστικές δεξιότητές τους, δίνοντάς τους περισσότερες πληροφορίες. Οι εκδότες μπορούν να διανέμουν το περιεχόμενό τους διεθνώς, οι λογιστές ή οι αρχιτέκτονες μπορούν να εξυπηρετήσουν πελάτες από μακριά και οι καθηγητές έχουν ένα διεθνές κοινό για τις ιδέες τους στα blogs, αντί να δίνουν διαλέξεις μόνο στους μαθητές τους. Η ζήτηση για υψηλής δεξιότητας δουλειές είναι μεγαλύτερη από την ανάπτυξη των αποφοίτων για παραπάνω από μία γενιά, γεγονός που δημιουργεί αύξηση εισοδημάτων.
Όσον αφορά στις χαμηλότερες βαθμίδες της εισοδηματικής κλίμακας, η τεχνολογία εξακολουθεί να μην έχει επιρροή, αφού ποια χρήση θα μπορούσε να έχει σε δουλειές όπως του καθαρισμού ή της φροντίδας ηλικιωμένων; Όμως, έχει προκαλέσει σοβαρά πλήγματα στη ζήτηση για εργασίες κοινότυπες, αλλά με ιδιαίτερες απαιτήσεις -που κάποτε ήταν η σπονδυλική στήλη της απασχόλησης στις προηγμένες οικονομίες-, από τους εργάτες στα εργοστάσια και τους τραπεζικούς υπαλλήλους μέχρι τους χειριστές μηχανημάτων.

Δεν έχει καθόλου πλάκα να είσαι χειριστής μηχανήματος σε έναν κόσμο αυτοματοποιημένων κέντρων διανομής. Κι αυτό φαίνεται στους μισθούς και στις θέσεις εργασίας της μεσαίας τάξης. Και, δεδομένου ότι είναι η μεσαία τάξη που αποφασίζει τα αποτελέσματα των εκλογών, θα φανεί και στη διαμόρφωση απόψεων των πολιτικών.
ΠΗΓΗ: FT.com Euro2day

Ο ανορθολογισμός ξαναζωντανεύει στην κοινωνία του Διαδικτύου
Η αποκάλυψη ότι υπήρξε αστρολόγος κορυφαίος φοροφυγάς αποδεικνύει ότι όποιος πιστεύει πως οι καφετζούδες και οι χαρτορίχτρες ανήκουν σε άλλες εποχές κάνει λάθος. Οχι μόνο υπάρχουν αλλά έχουν φροντίσει να προσαρμόσουν την «τέχνη» τους στις νέες τεχνολογίες και να αυξήσουν την πελατεία τους. Σήμερα η φωτογραφία του φλιτζανιού στέλνεται μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στην… καφετζού και αυτή απαντά ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Δίνει και οδηγίες χρήσης: «Οταν φτιάχνουμε τον καφέ πρέπει να είμαστε συγκεντρωμένοι σ’ αυτόν. Να “μελετάμε”, να σκεφτόμαστε δηλαδή, αυτά που θέλουμε να μας δείξει ο καφές».
Πέντε αιώνες μετά το 1525, αφότου ο Παράκελσος, από τους προδρόμους της σύγχρονης Χημείας, μάζεψε όλους τους γιατρούς, φαρμακοποιούς και χημικούς της βασιλείας και έβαλε φωτιά στα συγγράμματα του Γκάλεν, του Αβικένα και των άλλων πρωτοπόρων της αλχημείας (θέλοντας με τη χειρονομία αυτή να διακηρύξει την ανάγκη χειραφέτησης της νεαρής επιστήμης από τα δεσμά του μυστικισμού) η εποχή μας περιμένει τον δικό της Παράκελσο για να απελευθερώσει τα μυαλά των ανθρώπων από τα δεσμά ενός καινούργιου Μεσαίωνα.
Στις μέρες μας εξακολουθούμε και ζούμε ένα φαινόμενο που μπορεί να αποκρυσταλλωθεί στη γνωστή ρήση του Χέγκελ: «η λογική γίνεται παραλογισμός». Δίπλα στην ακρίβεια των χειρουργικών εργαλείων και στη νανοτεχνολογία, δίπλα στους υπολογιστές, στο Διαδίκτυο, στη λεγόμενη «έκρηξη των γνώσεων», oι αστρολόγοι, οι μάγισσες, οι χαρτορίχτρες, τα μέντιουμ, οι καφετζούδες, οι προφήτες, τα «ταρώ» και τα «ευχέλαια», τα μάγια και τα ξόρκια, τα θαύματα και τα τάματα, το κάρμα και το φενγκ σούι, ένα πολυποίκιλο μυστικοεσωτεριστικό νεφέλωμα ανθεί. Εχουν ραγδαία εισβολή σε εφημερίδες και περιοδικά. Παρελαύνουν καθημερινά σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, σε εκπομπές υψηλής τηλεθέασης, ακόμη και σε δελτία ειδήσεων, άνθρωποι που «προβλέπουν το μέλλον», «λένε τη μοίρα», μαρτυρούν «ότι μίλησαν με τον Θεό»… Μάλιστα, στο Διαδίκτυο περισσότεροι είναι οι επισκέπτες σελίδων με αστρολογικές προβλέψεις παρά με επιστημονικό ή πολιτιστικό περιεχόμενο.
Tο Διαδίκτυο διαθέτει ιντερνετικές ξεματιάστρες και ψηφιακές καφετζούδες που «προβλέπουν τα μελλούμενα» ή «διώχνουν την κακή ενέργεια». Δεκάδες χιλιάδες είναι οι επισκέψεις στις πάνω από 100 ιστοσελίδες με αντικείμενο τα μέντιουμ, το ξεμάτιασμα, την τσιγγάνικη τράπουλα, τους ονειροκρίτες κ.λπ. Πάνω από 50.000 είναι αυτοί που επισκέπτονται στην Ελλάδα καθημερινά τις 15 πιο γνωστές σχετικές ιστοσελίδες και δεν είναι λίγοι όσοι καταφεύγουν στις υπηρεσίες τους. Στην Ιταλία, σύμφωνα με έρευνα του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Καταναλωτών, μέσα στο 2009 ξοδεύτηκαν σχεδόν πέντε δισεκατομμύρια ευρώ σε αστρολόγους και μέντιουμ…
H ηλεκτρονική καφετζού δίνει τις ερμηνείες της μέσω e-mail, η ξεματιάστρα μέσω υπολογιστή διώχνει την κακή ενέργεια, ενώ χαρτομάντες προβλέπουν τα μελλούμενα μέσα από διαδικτυακές τράπουλες. Tο αντίτιμο για αυτές τις υπηρεσίες αρχίζει από 10-20 ευρώ και οι επισκέπτες «κλικάρουν» καθημερινά προκειμένου να μάθουν το μέλλον ή να… «ξορκίσουν» το κακό.Στις σημερινές κοινωνίες της κρίσης, το κύμα του ανορθολογισμού, του μυστικισμού και της μεταφυσικής βρίσκεται σε ιδιαίτερη έξαρση στην Ευρώπη και στην Αμερική. Οι ΗΠΑ, π.χ., η χώρα στην οποία η έρευνα και η ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας προχωρά με γιγαντιαία βήματα, είναι ταυτόχρονα η χώρα με την πιο αντιεπιστημονική, ανορθολογική και αντιουμανιστική ατμόσφαιρα σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο. Είναι κωμικοτραγικό στη χώρα που αποκωδικοποιήθηκε ο γενετικός κώδικας να τελεί υπό διωγμό η διδασκαλία του Δαρβίνου, επτά στα δέκα άτομα να πιστεύουν στην ύπαρξη δαιμονίων που παρεμβαίνουν στη ζωή των ανθρώπων και από αυτούς το 68% να ορκίζεται ότι έχει συναντήσει το Σατανά και το 44% να πιστεύει ότι οι βιβλικοί μύθοι της Γένεσης και του Κατακλυσμού αντιπροσωπεύουν την πραγματική ιστορία του Σύμπαντος. Στη χώρα που έστειλε τον πρώτο άνθρωπο στο φεγγάρι, να οργιάζουν οι σέχτες που ετοιμάζονται για εισβολή των Αρειανών στη Γη ή που αυτοκτονούν ομαδικά όταν πλησιάζει στη Γη ένας κομήτης στον οποίο αποδίδουν ιδιότητες Μεσσία. Μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρύτερα, στη Γαλλία «του φωτός», για παράδειγμα, υπάρχουν περίπου 40.000 επαγγελματίες αστρολόγοι που δηλώνουν τα εισοδήματά τους στην εφορία και δεν είναι λίγα τα ισχυρά πολιτικά πρόσωπα που προσφεύγουν στις υπηρεσίες τους.
Τι συμβαίνει και δορυφοροποιούμαστε στο φαντασιακό; Τι τρέχει και «ξαναμαγεύεται» ο κόσμος;

Η ανθρωπότητα καταφεύγει, σε καιρούς δύσκολους, στη δοξασία και στη μεταφυσική για να παρηγορήσει τους φόβους της. Είναι φανερό ότι «σε χρόνια δίσεκτα και οργισμένα», όπως τα σημερινά, νεκρανασταίνεται από το σκοτεινό παρελθόν της αμάθειας, της δεισιδαιμονίας και των προλήψεων το πνεύμα ενός κόσμου απ’ όπου έχει λείψει το πνεύμα. Οσο φοβόμαστε ή αποφεύγουμε με την πολιτική δράση να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλάζουμε κόσμο…

ta nea online

«Ο θάνατος, η μόνη κοινή μας μοίρα»

Η ομιλία-μάθημα ζωής του Steve Jobs (apple) στους αποφοίτους του Stanford («You,ve got to find what you love») το 2005.

Είναι μεγάλη μου τιμή να βρίσκομαι μαζί σας στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Δεν πήρα ποτέ πανεπιστημιακό πτυχίο. Για να πούμε την αλήθεια, τούτη δω η μέρα είναι ότι κοντινότερο σε αποφοίτηση έχω ζήσει. Έτσι είναι, αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τρεις ιστορίες.

Η πρώτη ιστορία μιλάει για διαδρομές
Εγκατέλειψα το κολέγιο του Ριντ στο πρώτο μου εξάμηνο, αλλά τριγυρνούσα στους χώρους του άλλο ενάμισι χρόνο, πριν τα παρατήσω για τα καλά.
Λοιπόν, γιατί τα παράτησα;
Όλα ξεκίνησαν πριν καν γεννηθώ…
Η πραγματική μου μητέρα ήταν μια νεαρή, ανύπαντρη απόφοιτος κολεγίου, που αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία.
Η μεγαλύτερη επιθυμία της ήταν να με υιοθετήσει ένα ζευγάρι πανεπιστημιακής μόρφωσης και κανόνισε τα πάντα ώστε μόλις γεννηθώ να με υιοθετήσει ένας δικηγόρος και η σύζυγός του.
Το πρόβλημα ήταν πως μόλις ξεπρόβαλα, εκείνοι αποφάσισαν πως προτιμούσαν ένα κορίτσι.
Έτσι οι γονείς μου, που ήταν καταγεγραμμένοι σε ένα είδος «λίστας αναμονής» δέχτηκαν ένα τηλεφώνημα μες στο βράδυ, που τους ανακοίνωσε: «ξαφνικά βρέθηκε ένα αγοράκι• το θέλετε;»
«Φυσικά», απάντησαν.
Αλλά η βιολογική μου μητέρα ανακάλυψε πως η θετή μου μητέρα μου δεν είχε πάει ποτέ στο κολέγιο κι ο θετός μου πατέρας μου δεν είχε καν αποφοιτήσει από το λύκειο.
Κι αρνήθηκε να υπογράψει τα χαρτιά της υιοθεσίας.
Υποχώρησε μόνο μετά από κάμποσους μήνες, όταν οι γονείς μου της υποσχέθηκαν πως κάποια μέρα θα πήγαινα στο κολέγιο.
Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, έτσι κι έγινε.
Αλλά επέλεξα αφελώς ένα κολέγιο πανάκριβο, σχεδόν σαν το Στάνφορντ, πράγμα που σήμαινε πως σχεδόν όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζόμενων γονιών μου θα πήγαιναν στα δίδακτρα.
Μέσα σε έξι μήνες δεν έβλεπα καμιά χρησιμότητα σ, αυτό.
Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου και το κολέγιο δεν μου έδινε κανένα μπούσουλα για να το βρω.
Επιπλέον, ξόδευα τις οικονομίες μιας ζωής των γονιών μου.
Αποφάσισα λοιπόν να τα παρατήσω, ελπίζοντας πως όλα θα πήγαιναν κατ, ευχήν.
Εκείνη την εποχή ήμουν στ, αλήθεια φοβισμένος, αλλά τώρα ξέρω πως αυτή ήταν μια από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ μου.

Από τη στιγμή που εγκατέλειψα τις σπουδές μου έπαψα να γράφομαι σε ένα σωρό προαπαιτούμενα μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν και παρακολουθούσα ως ελεύθερος ακροατής μόνο εκείνα που μου άρεσαν.
Δεν ήταν βέβαια όλα τόσο υπέροχα: δεν δικαιούμουν δωμάτιο στην εστία κι έτσι κοιμόμουν «στρωματσάδα» σε δωμάτια φίλων μου• για να φάω μάζευα άδεια μπουκάλια κόκα κόλα για 5 σεντς το ένα και για να έχω τουλάχιστο ένα αξιοπρεπές γεύμα τη βδομάδα χρειαζόταν να περπατάω κάθε Κυριακή βράδυ 7 χιλιόμετρα, μέχρι το ναό των «χάρε κρίσνα».
Αλλά περνούσα καλά.
Κι ένα σωρό από όσα γνώρισα ακολουθώντας τη διαίσθησή μου και προσπαθώντας να ικανοποιήσω την περιέργειά μου, αποδείχτηκαν ανεκτίμητα στο μέλλον.

Επιτρέψτε μου να σας δώσω ένα παράδειγμα:
Εκείνη την εποχή το «Ριντ» είχε ίσως ένα από τα καλύτερα μαθήματα καλλιγραφίας στη χώρα.
Παντού στο κάμπους έβλεπες θαυμάσια καλλίγραφα πόστερ, πινακίδες και σχέδια.
Καθώς είχα εγκαταλείψει τις σπουδές μου και δεν ήμουν υποχρεωμένος να παρακολουθήσω κάποιο μάθημα, αποφάσισαν να πάω να παρακολουθήσω καλλιγραφία, για να δω πώς κατάφερναν αυτά τα θαύματα.
Έμαθα έτσι για τις γραμματοσειρές «σέριφ» και «σανς σέριφ», για τις αποστάσεις μεταξύ γραμμάτων -ανάλογα με τα γράμματα- ό,τι κάνει υπέροχη την τυπογραφία.

Ήταν ένα θαυμάσιο μάθημα, γεμάτο ιστορία, καλλιτεχνία και καλαισθησία, που πραγματικά με συνεπήρε.
Ούτε μου περνούσε από το μυαλό πως όλα τούτα θα μου χρησίμευαν κάποια μέρα στη ζωή μου.
Δέκα χρόνια αργότερα όμως, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή «Μάκιντος» ξαναθυμήθηκα εκείνο το μάθημα.
Και χρησιμοποιήσαμε στο Μακ όλα όσα είχα μάθει.
Εκείνος ήταν ο πρώτος υπολογιστής που διέθετε καλλιγραφία.
Αν δεν είχα παρακολουθήσει εκείνο το συγκεκριμένο μάθημα, οι Μάκιντος δεν θα είχαν ποτέ πολλές γραμματοσειρές ή μεγέθη γραμμάτων.
Κι αφού το μόνο που έκαναν τα «ουίντοους» ήταν να αντιγράψουν τα Μακ, μάλλον αυτά δεν θα υπήρχαν σε κανένα υπολογιστή.
Κι αν δεν τα είχα παρατήσει, δεν θα είχα παρακολουθήσει ποτέ μου εκείνο το μάθημα καλλιγραφίας κι οι υπολογιστές δεν θα πρόσφεραν τις δυνατότητες καλλιγραφίας που προσφέρουν σήμερα.
Φυσικά ήταν αδύνατο να τα προβλέψω όλα αυτά όταν ήμουν στο κολέγιο.
Δέκα χρόνια αργότερα όμως, ήταν όλα πολύ-πολύ ξεκάθαρα.
Θέλω να πω, ποτέ δεν γίνεται να προβλέψεις την πορεία σου.
Για να την εκτιμήσεις, θα πρέπει να την κοιτάξεις προς τα πίσω.
Χρειάζεται λοιπόν να εμπιστευτείτε πως όλα τα βήματά σας, πως με κάποιο τρόπο σας οδηγούν στο μέλλον σας.
Πρέπει να εμπιστευθείτε κάτι -ή κάποιον: το ένστικτό σας, τη μοίρα, το κάρμα, τη ζωή, δεν έχει σημασία.
Αυτή η άποψη ποτέ δεν με απογοήτευσε και καθόρισε τη ζωή μου.

Η δεύτερη ιστορία μου μιλάει για αγάπη και απώλειες
Ήμουν τυχερός: βρήκα τι μου άρεσε νωρίς στη ζωή μου.
Ο Ουοζ (Wozniak) κι εγώ ξεκινήσαμε την «άπλ» στο γκαράζ των γονιών μου, όταν ήμουν είκοσι χρονών.
Δουλέψαμε σκληρά και δέκα χρόνια αργότερα η «απλ» δεν ήταν πια οι δυο μας κι ένα γκαράζ, αλλά μια εταιρία αξίας άνω των 2 δις δολαρίων, με πάνω από 4,000 εργαζόμενους.
Ένα χρόνο νωρίτερα, με το που έκλεινα τα 30, είχαμε ρίξει στην αγορά την πιο ωραία μας δημιουργία -τον «Μάκιντος».
Και μετά απολύθηκα.
Πώς μπορεί κάποιος να απολυθεί από μια εταιρία που ίδρυσε;
Να, καθώς μεγάλωνε η «απλ» σκέφτηκα να προσλάβω κάποιον ταλαντούχο μάνατζερ για να διοικούμε μαζί την εταιρία και πράγματι, για κανά χρόνο όλα πήγαιναν πρίμα.
Μετά όμως, οι απόψεις μας για το μέλλον άρχισαν να διαφοροποιούνται και στο τέλος τσακωθήκαμε.
Όταν έγινε αυτό, το διοικητικό συμβούλιο πήγε με το μέρος του.
Έτσι λοιπόν, στα 30 μου, βρέθηκα έξω από την εταιρία, και μάλιστα με πολύ δημόσιο τρόπο.
Ο σκοπός ολόκληρης σχεδόν της ενήλικης ζωής μου είχε πια χαθεί, κι αυτό ήταν τόσο επώδυνο.

Για αρκετούς μήνες δεν είχα ιδέα τι να κάνω.
Αισθανόμουν πως είχα απογοητεύσει τους συνεργάτες μου, πως η σκυτάλη μού είχε γλιστρήσει από τα χέρια, μόλις μου την παρέδωσαν.
Συναντήθηκα με τον Ντέιβιντ Πάκαρντ (David Packard) και τον Μπομπ Νόις (Bob Noyce) προσπαθώντας να απολογηθώ για το πώς τα ,χα καταστρέψει όλα με τέτοιο τρόπο.
Ήμουν μια πασίγνωστη αποτυχία και μου πέρασε από το μυαλό να εγκαταλείψω την κοιλάδα.
Σιγά σιγά όμως, μια αίσθηση γεννήθηκε μέσα μου: εξακολουθούσα να αγαπάω τη δουλειά μου.
Ότι κι αν είχε συμβεί στην «απλ», αυτό δεν είχε πειραχτεί, ούτε κατ, ελάχιστο.
Με είχαν απορρίψει, ήμουν όμως ακόμα ερωτευμένος.
Έτσι αποφάσισα να ξαναρχίσω από την αρχή.
Τότε δεν το καταλάβαινα, αλλά η απόλυσή μου από την «απλ» ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να μου είχε συμβεί.
Η βαρύτητα της επιτυχίας αντικαταστάθηκε από την ελαφρότητα να είμαι ξανά αρχάριος, αβέβαιος για τα πάντα.
Απελευθερώθηκα και μπήκα σε μια από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου.
Την επόμενη πενταετία ξεκίνησα μια εταιρία που τη λέγαν «νεξτ», μια άλλη που τη λέγαν «πίξαρ» κι ερωτεύτηκα μια υπέροχη γυναίκα που έγινε σύζυγός μου.

Με την «πίξαρ» -που είναι σήμερα μια από τις πιο πετυχημένες εταιρίες κινηματογραφικής παραγωγής του κόσμου- δημιουργήσαμε την πρώτη ταινία ψηφιακής κίνησης στην ιστορία του κινηματογράφου, το «τόι στόρι».
Τα γεγονότα πήραν απροσδόκητη τροπή όταν η «απλ» αγόρασε την «νεξτ» και ξαναβρέθηκα στην «απλ», ενώ η τεχνολογία που είχαμε αναπτύξει στη «νεξτ» βρέθηκε στην καρδιά της σημερινής αναγέννησης της «απλ».
Και με τη Λορέν (Laurene) δημιουργήσαμε μια θαυμάσια οικογένεια.
Είμαι βέβαιος πως τίποτα από αυτά δεν θα είχε γίνει αν δεν είχα απολυθεί από την «απλ».
Η γεύση του φάρμακου ήταν απαίσια, πιστεύω όμως πως το χρειαζόμουν.
Υπάρχουν φορές που η ζωή σε χτυπάει κατακέφαλα.
Μην χάνετε την πίστη σας.

Είμαι πεπεισμένος πως το μόνο που μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω ήταν πως αγαπούσα αυτό που έκανα.
Πρέπει να βρεις τι και ποιος σου αρέσει.
Αυτό είναι αλήθεια στη δουλειά και στον έρωτα.
Ένα μεγάλο τμήμα της ζωής σας θα αφιερωθεί στην εργασία σας και ο μόνος τρόπος για να είστε ικανοποιημένοι είναι να θεωρείτε πως κάνετε υπέροχη δουλειά.
Κι ο μόνος τρόπος να κάνετε υπέροχη δουλειά είναι να αγαπάτε ότι κάνετε.
Αν δεν το έχετε βρει ακόμα, συνεχίστε να ψάχνετε.
Μην βολεύεστε.
Όπως συμβαίνει και στον αισθηματικό τομέα, όταν έρθει, θα το καταλάβετε.
Κι όπως σε κάθε σπουδαία σχέση, θα γίνεται καλύτερο όσο περνάει ο χρόνος.
Συνεχίστε λοιπόν να ψάχνετε, μέχρι να το βρείτε.
Μην τα παρατάτε.

Η τρίτη ιστορία μου αφορά το θάνατο.
Όταν ήμουν 17, διάβασα κάτι σαν «να ζεις την κάθε μέρα σου σαν να είναι η τελευταία».
Αυτό μου έκανε εντύπωση κι από τότε, για 33 ολόκληρα χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ρωτάω τον εαυτό μου: «αν αυτή ήταν η τελευταία ημέρα της ζωής σου, θα έκανες αυτό που ετοιμάζεσαι να κάνεις σήμερα;».
Όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για πολύ καιρό, ήξερα πως κάτι έπρεπε να αλλάξω.
Το να θυμάμαι πάντα πως σύντομα θα πεθάνω, ήταν η καλύτερη βοήθεια για να παίρνω τις σωστές αποφάσεις στη ζωή μου.
Όλα τα υπόλοιπα -οι εξωτερικές προσδοκίες, η υπερηφάνεια, ο φόβος της γελοιοποίησης ή της αποτυχίας- όλα εξαερώνονται μόλις βρεθούν απέναντι στο θάνατο: το μόνο που απομένει είναι το πραγματικά σημαντικό.
Το να θυμάστε πως θα πεθάνετε είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος να αποφύγετε την παγίδα να νομίζετε πως έχετε κάτι να χάσετε.

Είστε ήδη γυμνοί.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην ακολουθήσετε ότι σας λέει η καρδιά σας.
Εδώ κι ένα χρόνο, μου διαγνώσανε καρκίνο.
Πέρασα από εξέταση στις 7:30 το πρωί κι ένας όγκος φάνηκε ξεκάθαρος στο πάγκρεας.
Δεν είχα ιδέα τι είναι το πάγκρεας.
Οι γιατροί με ενημέρωσαν πως ήταν μία μη ιάσιμη μορφή καρκίνου και πως δεν θα ζούσα παραπάνω από τρεις με έξι μήνες.
Ο γιατρός μου με συμβούλεψε να πάω σπίτι και «να τακτοποιήσω τις εκκρεμότητές» μου, πράγμα που είναι ένας ευφημισμός των γιατρών για το προετοιμάσου να πεθάνεις.
Σημαίνει: προσπάθησε να πεις σε λίγους μήνες όλα όσα ήθελες να πεις στα παιδιά σου σε δέκα χρόνια.
Σημαίνει πως πρέπει να βεβαιωθείς πως όλα είναι εντάξει για να έχει η οικογένειά σου όσο το δυνατό λιγότερους μπελάδες.
Σημαίνει: κάνε τους αποχαιρετισμούς σου.
Έζησα με αυτή τη διάγνωση όλη τη μέρα.

Αργά το απόγευμα μου έκαναν μια βιοψία, που γίνεται με ένα σωλήνα που περνάει από το λαιμό σου στο στομάχι και στα έντερα κι από εκεί μια βελόνα παίρνει λίγα κύτταρα από το πάγκρεας.
Ήμουν ναρκωμένος, αλλά η γυναίκα μου, που ήταν παρούσα, μου διηγήθηκε αργότερα πως όταν οι γιατροί πήραν τα κύτταρα και τα έβαλαν στο μικροσκόπιο άρχισαν να αλαλάζουν, γιατί όπως αποδείχτηκε είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος που ήταν ιάσιμη με εγχείρηση.
Έκανα την εγχείρηση και τώρα είμαι μια χαρά.

Δεν έχω ποτέ φτάσει πιο κοντά στο θάνατο, κι ελπίζω να μην φτάσω ποτέ μου κοντύτερα για μερικές δεκαετίες ακόμα.
Έχοντας όμως βιώσει αυτήν την εμπειρία, μπορώ να σας πω κάτι, με λίγο περισσότερη βεβαιότητα από εκείνους για τους οποίους ο θάνατος είναι μια αφηρημένη μόνο έννοια: κανείς δεν θέλει να πεθάνει.
Ακόμα κι όσοι περιμένουν να πάνε στο παράδεισο, θέλουν να φτάσουν εκεί χωρίς να πεθάνουν.
Κι όμως, ο θάνατος είναι η μόνη κοινή μας μοίρα.
Κανείς δεν του ξέφυγε.

Κι έτσι πρέπει να είναι• ο θάνατος είναι μάλλον η καλύτερη εφεύρεση της ζωής.
Είναι ο παράγοντας που διαιωνίζει τη ζωή.
Ξεκαθαρίζει το παλιό και κάνει χώρο για το καινούργιο.
Το νέο τώρα είστε εσείς, αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακριά από σήμερα, θα γίνετε οι γέροι που προορίζονται να φύγουν.
Συγγνώμη για τον τόνο μου, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.
Δεν έχετε πολύ χρόνο, μην τον σπαταλήσετε λοιπόν ζώντας τις ζωές κάποιων άλλων.
Μην αιχμαλωτιστείτε από το δόγμα που λέει να ζείτε σύμφωνα με το τι νομίζουν οι άλλοι.
Μην αφήνετε τη γνώμη των άλλων να πνίξει την εσωτερική σας φωνή.
Και -το σημαντικότερο- να έχετε το θάρρος να ακούτε την καρδιά και τη διαίσθησή σας.

Αυτά με κάποιο τρόπο ξέρουν ήδη τι θέλετε στα, αλήθεια να γίνετε.
Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα.
Όταν ήμουν νέος, υπήρχε μια φανταστική έκδοση που λεγόταν «ο κατάλογος όλης της Γης» που υπήρξε μία από της «Βίβλους» της γενιάς μου.
Την εξέδιδε και της έδωσε ζωή ένας τύπος που τον λέγαν Στιούαρτ Μπραντ (Stewart Brand) και που ζούσε όχι μακριά από εδώ, στο Μένλο Παρκ.
Ήταν τα τέλη της δεκαετίας του ,60, πριν τους προσωπικούς υπολογιστές και τα επιτραπέζια εκδοτικά συστήματα, κι όλα έπρεπε να γίνουν με γραφομηχανές, ψαλίδια και μηχανές πολαρόιντ.
Ήταν ένα είδος έντυπου «γκουγκλ», 35 χρόνια πριν βγει το γκουγκλ στο διαδίκτυο: ήταν ιδεαλιστικό, πλημμυρισμένο από γνώσεις και κόλπα.

Ο Στιούαρτ κι οι συνεργάτες του έβγαλαν αρκετά τεύχη του «κατάλογου όλης της Γης» κι όταν φάνηκε πως ξεπερνιόταν, έβγαλαν ένα τελευταίο τεύχος.
Είχαμε φτάσει στα μέσα της δεκαετίας του ,70 κι ήμουν στην ηλικία σας.
Στο οπισθόφυλλο του τελευταίου τεύχους υπήρχε μια φωτογραφία ενός αγροτικού δρόμου την αυγή, του είδους που κάποτε θα βρεθείτε να κάνετε οτοστόπ, αν είστε αρκετά περιπετειώδεις.
Από κάτω έγραφε: «μείνετε αχόρταγοι• μείνετε τρελαμένοι».

Ήταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμά του: μείνετε αχόρταγοι• μείνετε τρελαμένοι.
Αυτό ευχόμουν πάντα για τον εαυτό μου.
Αυτό εύχομαι και για σας σήμερα.

Μείνετε αχόρταγοι, μείνετε τρελαμένοι.
alfavita.gr

ΒΟΥΛΗ:Η λέξη «Διά», κυρία υπουργέ, είναι δισύλλαβη
ΡΕΠΟΡΤΑΖ:esos.gr
Μαθήματα κανόνων γραμματικής έκανε στην υπουργό Παιδείας, στη Βουλή ο Βουλευτής του ΠΑΣΚ Μιχάλης Παντούλας σχετικά με την εμμονή του υπουργείου να μην τονίζει την δισύλλαβη λέξη «Διά» στον τίτλο Υπουργείο Παιδείας και Διά Βίου Μάθησης .

«Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, θέλω να πω και κάτι τελευταίο, για το οποίο μου έδωσε αφορμή η εκτός κανόνων της ελληνικής γλώσσας αναγραφή του τίτλου του Υπουργείου Παιδείας στην τηλεόραση της Βουλής –το έβλεπα προηγουμένως- όπως λάθος, επίσης, αναγράφεται ο τίτλος του Υπουργείου Παιδείας και στο κείμενο του σχεδίου νόμου που τυπώθηκε στο Τυπογραφείο της Βουλής των Ελλήνων» είπε ο κ. Παντούλας και προέτρεψε: «Στον τίτλο, λοιπόν, η λέξη «Διά», κυρία Υπουργέ, είναι δισύλλαβη. Το έχω πει πενήντα φορές μέσα στη Βουλή και οι κανόνες γραμματικής, τους οποίους διδάσκονται τα παιδιά μας στα ελληνικά σχολεία, αναφέρουν ότι οι δισύλλαβες λέξεις τονίζονται. Επιτέλους! Θα το πω εκατό φορές για να διορθωθεί;

Πήρα αυτό ως αφορμή γιατί έχω υπ’ όψιν μου και την επιστολή του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών, μια επιστολή την οποία ο συγγραφέας Τάκης Θεοδωρόπουλος έγραψε ότι είναι διατυπωμένη εν ανθηρώ Έλληνι λόγω που λαμβάνει υπ’ όψιν τα εκφραστικά επιτεύγματα της συνδικαλιστικής λογοτεχνίας.

Ξέρω –και το ξέρουμε όλοι- ότι όταν μια κοινωνία παρακμάζει το πρώτο θύμα, κυρία Υπουργέ, είναι η γλώσσα. Το είχε καταλάβει προ πολλού, χιλιάδες χρόνια πριν, ο Πολύβιος από τη Μεγαλόπολη όταν έλεγε «εν καιροίς χαλεποίς μέμνησο της γλώττης».

Θεωρώ ότι ο πανεπιστημιακός χώρος όταν εκφράζεται δημοσίως αλλά και ιδιωτικώς πρέπει να σέβεται την ελληνική γλώσσα».

Η αλλαγή της συμπεριφοράς χιλιάδων υποψηφίων όσον αφορά τη συμπλήρωση του μηχανογραφικού και η κατάργηση των μετεγγραφών θα αυξήσουν τις πρώτες επιλογές των υποψηφίων σε τμήματα που βρίσκονται στον τόπο μόνιμης κατοικίας τους. Αυτό είναι σίγουρο ότι θα επηρεάσει τις βάσεις πολλών τμημάτων τόσο της Αττικής και της Θεσσαλονίκης όσο και των περιφερειακών.
Η ρύθμιση που καταργεί τις μετεγγραφές αλλάζει το τοπίο για τις ειδικές ομάδες υποψηφίων. Με τις πιο πρόχειρες εκτιμήσεις, μόνο το 40% -50% των υποψηφίων των ειδικών ομάδων που μετακινούνταν μέχρι πέρσι σε σχολή του τόπου μόνιμης κατοικίας τους μέσω των μετεγγραφών θα μπορέσει φέτος να πετύχει αυτόν το στόχο. Βεβαίως όσους από τις κατηγορίες των υποψηφίων δεν τους ενδιαφέρει κάποια συγκεκριμένη σχολή αλλά μόνο ο τόπος, αυτοί δεν θα συναντήσουν ιδιαίτερο πρόβλημα. Το πρόβλημα θα αφορά αυτούς οι οποίοι με τις μετεγγραφές εισάγονταν σε μια συγκεκριμένη σχολή της περιφέρειας που είχε λιγότερα ή αρκετά λιγότερα μόρια από αντίστοιχη της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης και μέσω της μετεγγραφής μετακινούνταν εκεί όπου ήθελαν.

Η μείωση των αριστούχων και η πτώση των προσδοκιών χτυπάνε τις βάσεις εισαγωγής για τα περισσότερα τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ
ΕΡΕΥΝΑ του Χρήστου Κάτσικα
Η σημαντική μείωση του αριθμού των φετινών αριστούχων (18-20) σε συνδυασμό με την κατάργηση των μετεγγραφών και την ένταση της οικονομικής κρίσης που εκτός των άλλων πριμοδοτεί και τη μείωση των προσδοκιών των υποψηφίων «χρωματίζουν» φέτος την κίνηση των βάσεων εισαγωγής στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Η αναμενόμενη πτώση των βάσεων η οποία, για την πλειονότητα των τμημάτων ΑΕΙ-ΤΕΙ θα αρχίζει από τα 150 μόρια και θα φτάνει τα 1.300 συνοδεύεται και από εκπλήξεις που αναμένεται να εκδηλωθούν σε μια ορατή ομάδα σχολών, διασκορπισμένη σε όλα τα Επιστημονικά Πεδία, η οποία για διάφορους λόγους θα ανεβάσει το «κασέ» των βάσεων εισαγωγής τους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ….

– “Βαφτίζουν” μεγάλη κατηγορία επιδομάτων “προσωπική διαφορά”
– Ποια επιδόματα ενσωματώνονται σταδιακά στον βασικό μισθό και ποια κόβονται
– Μεγάλοι χαμένοι οι νεοεισερχόμενοι στο δημόσιο

Με μοντέλο τη συμφωνία που επετεύχθη με τους εφοριακούς η κυβέρνηση προσανατολίζεται να αντιμετωπίσει συνολικά το μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων. Οι απώλειες από την περικοπή των επιδομάτων προβλέπεται να καλυφθούν σε πρώτο χρόνο από τον ειδικό λογαριασμό της “προσωπικής διαφοράς”

Το σενάριο ήπιας προσαρμογής των μισθολογικών ανακατατάξεων που θα επιφέρει στους δημοσίους υπαλλήλους το Ενιαίο Μισθολόγιο, φαίνεται να επιλέγει η κυβέρνηση μετά τη χθεσινή σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο υπουργείο Οικονομικών μεταξύ του αντιπροέδρου της κυβέρνησης κ. Ευ. Βενιζέλου και του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης κ. Δ. Ρέππα στην οποία συμμετείχαν ο υφυπουργός Ν. Ρόβλιας καθώς και υπηρεσιακοί παράγοντες.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση που εξέδωσε το γραφείο Τύπου του υπουργείου Οικονομικών, η κυβέρνηση επιλέγει τη διατήρηση των ειδικών επιδομάτων με τη μορφή ενός λογαριασμού για κάθε υπάλληλο που θα αναφέρεται ως “προσωπική διαφορά” και τη θέσπιση μεταβατικών διατάξεων, όπου η προσαρμογή των μισθών στην αρχή “ίδια αμοιβή για υπαλλήλους με ίδια προσόντα και ίδια προϋπηρεσία” να γίνει σε βάθος επταετίας.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ….

Μειώθηκαν και οι προσλήψεις

Η εξαφάνιση της πλήρους -από άποψη καταρχάς δικαιωμάτων- απασχόλησης, η κυριαρχία των ελαστικών, ευέλικτων -και σαφώς επισφαλών για τον εργαζόμενο- μορφών εργασίας, σε συνδυασμό με την έκρηξη της ανεργίας και τη διόγκωση της μαύρης εργασίας, εξελίξεις που επιβεβαιώνονται πλήρως από τα στοιχεία του ΣΕΠΕ, είναι οι μεγαλύτερες αποδείξεις για όσους υποστηρίζουν ότι πλέον μιλάμε για βαθύτατη και σοβαρότατη κρίση απασχόλησης.

Τα στοιχεία του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) για το α’ εξάμηνο του 2011 είναι σοκαριστικά δείχνοντας σαφή επιδείνωση της κατάστασης στην αγορά εργασίας έναντι των προηγούμενων εξαμήνων και καταγράφοντας, μεταξύ άλλων, αλματώδη αύξηση (5.521,67%) των συμβάσεων πλήρους απασχόλησης που μετατράπηκαν σε εκ περιτροπής με μονομερή απόφαση του εργοδότη.

Ειδικότερα, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΣΕΠΕ, το α’ εξάμηνο του 2011 προχώρησαν στη σύναψη νέων συμβάσεων οποιασδήποτε μορφής 3,68% λιγότερες επιχειρήσεις σε σχέση με το 2010.

Επίσης, διαπιστώνεται ότι το ίδιο διάστημα υπάρχει κατά 23,23% μείωση των συμβάσεων πλήρους απασχόλησης, ενώ αυξημένο κατά 3,84% είναι το ποσοστό των συμβάσεων μερικής απασχόλησης και κατά 6,52% η εκ περιτροπής απασχόληση.

Σοκαριστικό στοιχείο είναι ακόμη ότι η αλλαγή των συμβάσεων πλήρους απασχόλησης προηγούμενων ετών που μετατράπηκαν στη διάρκεια του α’ εξαμήνου του 2011 είναι αυξημένες κατά 121,94% όσον αφορά τη μερική απασχόληση, 476,73% για την εκ περιτροπής απασχόληση, κατόπιν συμφωνίας με τους εργαζομένους και 5.521,67% για την εκ περιτροπής απασχόληση με μονομερή απόφαση του εργοδότη σε σχέση με τις αντίστοιχες του 2010.

Με βάση όλα τα στοιχεία, σημειώνει το ΣΕΠΕ, είναι εμφανής η μετατροπή ολοένα και περισσότερων υφιστάμενων συμβάσεων πλήρους απασχόλησης σε συμβάσεις μερικής ή εκ περιτροπής εργασίας.

Το 2010 μετατράπηκαν 26.253 συμβάσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης σε άλλες μορφές ευέλικτων συμβάσεων εργασίας. Ο αριθμός αυτός είναι κατά 54,6% αυξημένος σε σχέση με το 2009.

Επιπροσθέτως ήδη τους έξι πρώτους μήνες του 2011 έχουν μετατραπεί 30.366 συμβάσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης είτε σε συμβάσεις μερικής, είτε σε συμβάσεις εκ περιτροπής εργασίας.

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι ενώ το 2009 οι συμβάσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης αντιπροσώπευαν το 79% των νέων συμβάσεων, το 2010 αντιπροσώπευαν το 66,9% και το πρώτο εξάμηνο του 2011 το 59,77%.

Από την άλλη πλευρά, η αναλογία των συμβάσεων μερικής απασχόλησης στο σύνολο των νέων συμβάσεων αυξήθηκε από 16,7% το 2009 σε 26,1% το 2010 και σε 32,09% το πρώτο εξάμηνο του 2011.

Τέλος, οι συμβάσεις εκ περιτροπής εργασίας αντιπροσώπευαν το 4,3% του συνόλου των νέων συμβάσεων το 2009, το 6,9% των νέων συμβάσεων εργασίας το 2010 και το 8,14% των νέων συμβάσεων εργασίας κατά το πρώτο εξάμηνο του 2011.

ta nea online

Οι 11 αλλαγές στο νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ
Έντεκα αλλαγές στον νέο Νόμο Πλαίσιο για τα πανεπιστήμια έκανε η υπουργός Παιδείας κυρία Άννα Διαμαντοπούλου κατά την σημερινή συζήτηση που ξεκίνησε στην Βουλή.

Παρότι δεν έχουν παύσει τα «σενάρια» για αλλαγή της διάταξης για την εκλογή του πρύτανη, ωστόσο τίποτα δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη επισήμως. Πιθανότατο θεωρείται το υπουργείο Παιδείας να κρατάει το «χαρτί» του πρύτανη για την τελευταία στιγμή πριν την ψήφιση του νομοσχεδίου, αν και η εξασφάλιση συναίνεσης και κοινής οδού με την Νέα Δημοκρατία φαίνεται ότι απομακρύνεται.
Ωστόσο, το υπουργείο Παιδείας πήρε πίσω τόσο την διάταξη για τα Μάστερ στις 5ετεις σπουδές όσο και την διάταξη για την διανομή των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων από το 2014-15 μόνο μέσω Ίντερνετ. Επίσης βασική εκπαιδευτική μονάδα στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ παραμένει το Τμήμα. Ισχύει έτσι το παλαιό σύστημα όπως και στην περίπτωση των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων. Συγκεκριμένα:

– Δεν προστίθεται στο νομοσχέδιο η διάταξη με την οποία δινόταν ένας τίτλος Μάστερ στους αποφοίτους των 5ετων σπουδών (Πολυτεχνεία, Γεωπονικές σχολές) γιατί συνάντησε προβλήματα αντισυνταγματικότητας
– Αποσύρεται η διάταξη που ανέφερε ότι σταματάει η διανομή έντυπων πανεπιστημιακών συγγραμμάτων από το 2014-15 και οι φοιτητές θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το υλικό που θα έβρισκαν μέσω Διαδικτύου. Με την νέα διάταξη το καθεστώς δεν αλλάζει, όπου υπήρχε έντυπο υλικό θα συνεχίσει να υπάρχει και όπου καθηγητές και φοιτητές χρησιμοποιούσαν υλικό μέσω Διαδικτύου θα συνεχίσουν να το χρησιμοποιούν. Επεκτείνεται ο ορισμός τους ώστε να συμπεριλαμβάνονται εκτός των έντυπων βιβλίων, τα ηλεκτρονικά βιβλία και οι ακαδημαϊκές σημειώσεις σε ηλεκτρονική και έντυπη μορφή.
– Τρεις εξεταστικές περίοδοι θα υπάρχουν αποκλειστικά σε κάθε Ιδρυμα (Φεβρουάριο, Ιούνιο, Σεπτέμβριος). Μέχρι σήμερα πολλές σχολές είχαν περισσότερες εξεταστικές περιόδους
– Κάθε δυο χρόνια το Συμβούλιο Διοίκησης του κάθε Ιδρύματος θα συντάσσει έκθεση πεπραγμένων που θα δημοσιοποιεί. Αντίστοιχες εκθέσεις θα κάνουν οι πρυτάνεις και οι Κοσμήτορες κάθε χρόνο.
– Δίνεται δυνατότητα συνεργασίας και των ΤΕΙ με ερευνητικά κέντρα
– Σχετικά με τα νέα Συμβούλια των ΑΕΙ η μόνη αλλαγή που πραγματοποιείται αφορά τη σύνθεση των μελών και συγκεκριμένα αυξάνεται κατά ένα ο αριθμός των εσωτερικών μελών (8 μέλη) με αντίστοιχη μείωση των εξωτερικών μελών (6 μέλη). Για τον πρύτανη προϋπόθεση στον διεθνή διαγωνισμό που θα γίνεται είναι η άριστη γνώση της ελληνικής γλώσσας.
– Οι νυν πρυτανικές αρχές δεν παύονται αλλά έχουν περιθώριο 12 μηνών για να ξεκινήσουν τις διαδικασίες εκλογής των νέων Συμβουλίων Διοίκησης. Δηλαδή, οι νυν πρυτανικές αρχές πανεπιστημίων και ΤΕΙ θα σταματήσουν να διοικούν τα Ιδρύματα τους τον Σεπτέμβριο του 2012.
– Τέσσερα χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου θα γίνει αξιολόγηση της εφαρμογής του από διεθνή επιτροπή που θα οριστεί.
– Από τον Οργανισμό του κάθε Ιδρύματος θα οριστεί συγκεκριμένη διαδικασία διασφάλισης του αδιάβλητου όλων των εξεταστικών διαδικασιών.
– Στις 7μελείς επιτροπές κρίσης των διδασκόντων θα πρέπει να συμμετέχει υποχρεωτικά μόνο ένας πανεπιστημιακός από ξένο πανεπιστήμιο. Η συμμετοχή τους στην διαδικασία θα μπορεί να γίνεται με τηλεδιάσκεψη.
TO BHMA