Μαθητές, γονείς και ακόμα και εκπαιδευτικοί συχνά δεν αντιμετωπίζουν με τη δέουσα σοβαρότητα το μάθημα της Φυσικής Αγωγής  σε μια κοινωνία που ταυτόχρονα ανησυχεί για την παιδική παχυσαρκία.

κι όμως, θα μπορούσε κάποιος να  κάνει κάποιες ερωτήσεις στον εκπαιδευτικό Φυσικής Αγωγής όπως:

– Συμμετέχει το παιδί μου στο μάθημα;
– Συνεργάζεται με τα άλλα παιδιά; Μπορεί να συνεργαστεί;
– Μήπως θέλει να είναι πάντα αρχηγός;
– Μήπως δεν θέλει να είναι αρχηγός;
– Πώς διαχειρίζεται τη νίκη;
– Πώς διαχειρίζεται την ήττα;
– Πότε διαπιστώσατε ότι είναι πιο χαρούμενο;
– Πώς τα πάει με το ρυθμό;
– Είναι κοινωνικό ή απομονώνεται;
– Διαπιστώσατε κάποιο πρόβλημα με την κίνηση;
– Έχει ισορροπία;
– Βάζει στόχους; Επιδιώκει να τους πετύχει;
– Βοηθάει τους άλλους;
– Δέχεται βοήθεια από άλλους;
– Τι προτείνετε για να βελτιωθεί η διατροφή του;
– Πώς θα το πείσω να τρώει φρούτα;
– Πώς θα καταφέρω να κοιμάται περισσότερο;

Αγαπητοί γονείς, αυτά είναι πράγματα ουσιώδη για την ευτυχία του και την ανάπτυξή του. Δεν έχει σημασία τι θα επιλέξει να κάνει στη ζωή του, έχει σημασία, όμως, να είναι υγιής, ισορροπημένος και ευτυχισμένος σε ό,τι επιλέξει να κάνει.

Τα τελευταία χρόνια βλέπω ενήλικες δύσκαμπτους, αδέξιους, παχύσαρκους, ενήλικες που ντρέπονται – για κάποιο λόγο – να σηκωθούν να χορέψουν, ενήλικες κομπλεξικούς…

Επίσης, κάποιες πολυεθνικές ή μεγάλες εταιρείες έχουν καταλάβει κάτι που αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν οι περισσότεροι και στα βιογραφικά των υποψηφίων που τους υποβάλλονται κοιτάζουν αν αυτός, που ζητάει εργασία, έχει ασχοληθεί με κάποιο άθλημα, αν ήταν ομαδικό ή ατομικό, αν συμμετείχε σε κοινές αθλητικές δράσεις, για να δουν αν έχει ηγετικά χαρακτηριστικά, αν μπορεί να συνεργαστεί με άλλους, πως αντιδράει σε συνθήκες πίεσης και πως διαχειρίζεται το θυμό, την οργή, την ήττα, τη νίκη.

Κανείς δεν ενδιαφέρεται αν πήρε 10 ή 9 στον έλεγχο, αν ήταν διμοιρίτης στην παρέλαση ή αν ήταν από την εξωτερική πλευρά για να το βγάλετε καλή φωτογραφία.