Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως Πανελλήνια Σχολική Ημέρα κατά της Βίας στο Σχολείο. Σήμερα, ας σκεφτούμε κάτι ουσιαστικό: τι συμβαίνει όταν ένα μικρό παιδί φέρνει στο σπίτι λόγια ή συμπεριφορές που δείχνουν βία ή αυτοτραυματισμό;
Η βία και οι αρνητικές επιδράσεις δεν προέρχονται μόνο από συνομηλίκους. Μπορούν να αποτυπωθούν στον ψυχικό κόσμο των παιδιών μέσα από λόγια, στάσεις ή συμπεριφορές των ενηλίκων γύρω τους. Το παιδαγωγικό παράδειγμα της Rosie Dutton δείχνει ότι, όπως ένα μήλο που φαίνεται καλά εξωτερικά αλλά έχει πληγές μέσα, έτσι και τα παιδιά μπορούν να κουβαλούν αόρατα τραύματα. Αυτό σημαίνει ότι ένα παιδί μπορεί να φαίνεται ήρεμο, χαρούμενο ή να μην δείχνει εξωτερικά σημάδια προβλημάτων, αλλά στο εσωτερικό του να βιώνει φόβο, πόνο ή άγχος λόγω αρνητικών εμπειριών στο σχολείο ή από τη συμπεριφορά ενηλίκων. Η εξωτερική εικόνα δεν δείχνει πάντα την πραγματική ψυχοσυναισθηματική του κατάσταση.
Όταν ένα παιδί χρησιμοποιεί εκφράσεις που σχετίζονται με αυτοτραυματισμό, ακόμη και χωρίς πλήρη κατανόηση, χρειάζεται προσεκτική διερεύνηση. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η συνεργασία και η θετική συμπεριφορά των εκπαιδευτικών είναι κρίσιμη για να διασφαλιστεί ένα ασφαλές και υποστηρικτικό περιβάλλον.
Οι γονείς χρειάζεται να εκφράζουν ανοιχτά τους προβληματισμούς τους χωρίς πανικό, παραμένοντας ψύχραιμοι και υποστηρικτικοί. Οι εκπαιδευτικοί οφείλουν, ως θεσμική υποχρέωση, να συνεργάζονται, να υιοθετούν θετικά πρότυπα και να εφαρμόζουν έγκαιρες εκπαιδευτικές παρεμβάσεις, διασφαλίζοντας ένα περιβάλλον ασφάλειας, σεβασμού και εμπιστοσύνης
Η προστασία της ψυχικής ευημερίας των παιδιών είναι κοινή ευθύνη σχολείου και οικογένειας. Ο εσωτερικός κόσμος των παιδιών χρειάζεται προσοχή, φροντίδα και έγκαιρη, υπεύθυνη ανταπόκριση από όλους τους ενήλικες.
Με Εκτίμηση
Σύμβουλος Εκπαίδευσης Νηπιαγωγών Ν. Λέσβου
Ευανθία Χατζηγιάννη