ΠΕΙΡΑγΜΑΤΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ 30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2005, ΩΡΑ 10.30 π.μ.

Όταν ακούει κανείς ότι  μαθητές επισκέφτηκαν τη Βουλή των Ελλήνων σκέφτεται ότι σίγουρα βαρέθηκαν. Όμως κάνετε λάθος· ήταν μια επίσκεψη γεμάτη περιπέτειες, αφού για λίγο ένιωθες σαν το Τζέιμς Μποντ. Αρχικά ειδικοί φρουροί μας είπαν να περιμένουμε στην είσοδο για να ελέγξουν τα ονόματα μας στον υπολογιστή. Όλα όμως είχαν κανονιστεί από την κ. Σχοιναράκη, χάρη στην οποία πραγματοποιήθηκε αυτή η επίσκεψή μας στην Βουλή κι έτσι πολύ γρήγορα έγινε η ταυτοποίηση. Εντωμεταξύ χαζεύαμε κάποιους ανδριάντες, από τους οποίους ξεχωρίσαμε έναν αφιερωμένο στη «Μάνα». Συνεχίζω… μας ζήτησαν μόλις μπήκαμε στο κτήριο, στη δεξιά πλευρά του, για άλλη μια φορά τις ταυτότητες μας, περάσαμε κάτω από ένα ειδικό μηχάνημα, μας έδωσαν τα καρτελάκια μας και… έτοιμοι για την ξενάγηση.

Το κτήριο που στεγάζει σήμερα τη Βουλή των Ελλήνων ανεγέρθηκε αρχικά ως ανάκτορο του Όθωνα, του πρώτου βασιλεία της Ελλάδας, την περίοδο του 1836-1843 με σχέδια του Βαυαρού αρχιτέκτονα Φρίντριχ φον Γκέρτνερ και στέγασε διαδοχικά δυο βασιλικές δυναστείες, του Όθωνα και του Γεωργίου Α’. Το 1930 η κυβέρνηση Ελευθέριου Βενιζέλου αποφάσισε τη στέγαση της Βουλής και της Γερουσίας στο κτήριο των ανακτόρων, τροποποιώντας το λίγο με σχέδια του αρχιτέκτονα Α. Κριεζή..

Για να επισκεφτούμε το μέρος όπου ψηφίζονται οι νόμοι και παίρνονται οι σημαντικότερες αποφάσεις για τη χώρα μας χρησιμοποιήσαμε τον πρώτο ανελκυστήρα που ήρθε στην Ελλάδα. Αρχικά, πήγαμε στο δεύτερο όροφο στο βιβλιοστάσιο, στα αναγνωστήρια και τα γραφεία της βιβλιοθήκης της Βουλής, η οποία είναι και η μεγαλύτερη στην Ελλάδα, η ψηφιοποίηση της οποίας μόλις ολοκληρώθηκε. Υπάρχει τμήμα ηλεκτρονικής αποθήκευσης και μικροφωτογράφησης και συντήρησης έργων τέχνης καθώς και τμήμα εκδόσεων. Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκαναν κι εμάς, όπως και σε κάθε επισκέπτη αυτούς τους δυο αιώνες, οι ζωγραφικές και γλυπτικές διακοσμήσεις, με τα σημαντικότερα γεγονότα του αγώνα των Ελλήνων και με πορτραίτα των αγωνιστών

Επισκεφτήκαμε, στη συνέχεια, και την έκθεση με θέμα: ‘30 χρόνια από το Σύνταγμα του 1975’, στην αίθουσα Ελευθερίου Βενιζέλου. Εκεί είδαμε τη Χάρτα της Ελλάδος του Ρήγα, λιθογραφίες με το Ρήγα, την Ελληνική Νομαρχία του Ανωνύμου του Έλληνος, ελαιογραφίες, χαλκογραφίες, το προσωρινό πολίτευμα της Κρήτης, που είχε υπογραφεί στους Αρμένους το 1822, πολλές συνθήκες αλλά και την πρώτη εφημερίδα που τυπώθηκε στην ελεύθερη Ελλάδα.

Σταθήκαμε με περιέργεια μπροστά σε ένα μαυρόασπρο κουτί και ρωτώντας μάθαμε ότι ήταν η πρώτη κάλπη, η οποία ήταν χωρισμένη σε δυο μέρη· ναι σε λευκό φόντο και όχι σε μαύρο. Σε κάθε εκλογικό τμήμα υπήρχε και από μια κάλπη για κάθε υποψήφιο. Από τότε έχει μείνει η φράση: ‘τον μαύρισε ο λαός’, δηλαδή τον καταψήφισε. ..Πόσες μαύρες πετρούλες δε θα βρίσκαμε σήμερα, αν ίσχυε ακόμη αυτή η κάλπη!!

Αργότερα επισκεφτήκαμε την αίθουσα όπου υπάρχουν τα πορτρέτα των πρωθυπουργών της Ελλάδας από το 1830 και, όπως μας είπαν, σε λίγες μέρες θα ήταν έτοιμο και το πορτρέτο του Κ. Καραμανλή. Το πιο διασκεδαστικό, όμως, ήταν η επίσκεψή μας στο εντευκτήριο των Βουλευτών, κοινώς το καφενείο τους. Εκεί, ήπιαμε πορτοκαλάδα και συζητήσαμε με μερικούς από τους παρευρισκόμενους για την εκπαιδευτική πολιτική. Ειδικότερα, μιλήσαμε με τους κ. Φλωρίδη, την κ. Διαμαντοπούλου και είδαμε τον κ. Καρρά, τον κ. Κεφαλογιάννη, τον κ. Μαντούβαλο και την κ. Παπανδρέου. Όλοι συμφώνησαν ότι ο προϋπολογισμός για την Παιδεία είναι πάντοτε πενιχρός αλλά υπάρχει αδυναμία αλλαγής ή βελτίωσής του. Ένας κατεξοχήν φλέγων χώρος για κάθε έθνος και να έχει πάντα την μικρότερη κρατική επιχορήγηση;! Αργότερα κουβεντιάζαμε μεταξύ μας για την απλότητα, τη φιλική διάθεση που μας έδειξαν όλοι και την αλλοίωση που δέχονται από την τηλεόραση, τις φωτογραφίες και τα σχόλια των δημοσιογράφων.

Θα κάνω ένα μικρό σχόλιο για την ησυχία στην αίθουσα συνεδριάσεων της Βουλής. Όταν πήγαμε να παρακολουθήσουμε για λίγο τη συζήτηση των Βουλευτών καθίσαμε με υπόδειξη ενός αστυνομικού στα έδρανα των επισκεπτών, ο οποίος φρόντιζε και για την τήρηση της ησυχίας. Περιττό να πω ότι οι μόνοι ήσυχοι εκεί μέσα ήμασταν εμείς.  Καμία σημασία δεν έδιναν οι Βουλευτές στο πρόσωπο που μιλούσε αλλά μουρμούριζαν ακατάπαυστα μεταξύ τους, αδιαφορώντας για το καμπανάκι που σε μόνιμη βάση κτυπούσε η πρόεδρος. Και ευλόγως αναρωτηθήκαμε αν ξέρουν τι ψηφίζουν, όταν ψηφίζουν…

Και για τα ‘θετικά’ μυαλά… η Βουλή σαν μια συνάρτηση…

Το Σύνταγμα της Ελλάδας αποτελείται από 120 άρθρα.

8 Συντάγματα έχουν ισχύσει από την ίδρυση του ελληνικού κράτους – 1830 – ως σήμερα.

Μαζί με την ψήφιση του Συντάγματος του 1844 ψηφίστηκε και εκλογικός νόμος, ο οποίος είναι ο 1^ος πανευρωπαϊκά που καθιερώνει την καθολική ανδρική ψηφοφορία.

Μακροβιότερο όλων των ελληνικών Συνταγμάτων στάθηκε αυτό του 1864, το οποίο παρέμεινε αναλλοίωτο επί 47 χρόνια.

2 Συντάγματα ψήφισε η δικτατορία των συνταγματαρχών- αποτελούσαν όμως απλή επίφαση πολιτεύματος.

Κατά την αναθεώρηση του 2001 τροποποιήθηκαν συνολικά 79 από τα 120 άρθρα του Συντάγματος.

Η αναθεώρηση που αναγγέλθηκε πρόσφατα από την κυβέρνηση είναι η 3^η για το Σύνταγμα του 1975. Είχαν προηγηθεί αυτές του 1986 και του 2001.

Η ισχύουσα Βουλή ψηφίζει προς αναθεώρηση διατάξεις, οι οποίες συζητούνται εκ νέου την επόμενη, που χαρακτηρίζεται ‘αναθεωρητική’. Αν έχουν ήδη συγκεντρώσει πλειοψηφία 3/5 απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία (151 ψήφοι) για την επικύρωσή τους. Στην αντίθετη περίπτωση χρειάζονται 180 ψήφοι.

Βαδίζω σ’ ένα δρόμο
γεμάτο με καθρέφτες.
Τα είδωλα με κοιτάζουν
με το διαπεραστικό, αυταρχικό βλέμμα.
Εγώ, μια μονάχη κόκκινη φιγούρα…
Η παπαρούνα που κρατώ είναι πιο ωραία…
Ξάφνου, ξεπετάγονται κόκκινες μορφές,
όπως τη δική μου.
Νόμιζα πως ήμουν μόνη, μα δεν είμαι!
Όλοι κρατάμε κόκκινες, ωραίες παπαρούνες.
Τα είδωλα προσπαθούν
να τρυπήσουν το στήθος
με ένα άκαμπτο μαχαίρι.
Η παπαρούνα νικά…
Ήρθε η μέρα που ονειρευόμουν!

Ο Daniel Craig είναι ο James Bond.Στην πραγματικότητα ο Craig είναι ο καλύτερος μετά από τον Sean Connery και ίσως ο μόνος Bond που θα μπορούσε ποτέ να φέρει εις πέρας επικίνδυνες σκηνές στο Casino Royale.Ο Craig δεν είναι μόνο απόλυτα εκπληκτικός, αλλά και το φιλμ το ίδιο είναι τόσο διασκεδαστικό, που κάνει την καρδιά σου να χτυπά συνέχεια, με τις υψηλών οκτανίων ταινίες δράσης-περιπέτειας χρόνων.

Το Casino Royale εύκολα ξεπερνά τις προσδοκίες μεταδίδοντας μια ταυτόγχρονη αίσθηση ενθουσιασμού και φόβου μιας εμπειρίας που αποκτάς καθώς επισκέφθεσαι το cinema όπου ακόμη και εκείνοι που δεν είχαν ίχνος ενδιαφέροντος για τα προηγούμενα φιλμ Bond(όπως ο εαυτός) μπορούν να ενδιαφερθούν τώρα. Έχουν φύγει οι ηλίθιες μικροσυσκευές, τα εξαφανιζόμενα αυτοκίνητα και οι ακατανόητες γραμμές πλοκής. Ακόμη και ο κακός μοιάζει με τον καθημερινό μεσσαίο εγκληματία, ο οποίος βγάζει δάκρυα αίματος. Οι εναλλαγές δράσης και ρομαντικής εξόρμησης έρχονται δευτερεύουσες στην ιστορία. Ένα στοιχείο το οποίο δυστυχώς λείπει από τις πρόσφατες ταινείες Bond.

Αν και τοποθετημένο στο σήμερα, το Casino Royale εξερευνά τις πρώτες μέρες του 007 όταν ο Bond, ο James Bond δεν ήταν ο υπερηχητικός, ο καλογυαλισμένος κατάσκοπος, ο οποίος παραγγέλνει τα μαρτίνι του χτυπημένα αλλά όχι ανακατεμένα. Στην πραγματικότητα, αυτός ο James Bond, δεν θα μπορούσε να νοιάζεται λιγότερο για το πώς είναι φτιαγμένα τα ποτά του, αλλά περισσότερο νοιάζεται να χτυπήσει τον barman ο οποίος τον ρωτά για την προτίμηση του και απαντά με την ερώτηση «Σου φαίνομαι να νοίαζομαι?»

Αυτός ο Bond είναι ένας Μ16 πράκτορας μεταμφιεσμένος και σχεδόν εκτός ελέγχου και η Μ(Judi Dench) δεν είναι πεπεισμένη ότι δίνοντας του προαγωγή στο επίπεδο του 007 είναι η εξυπνότερη κίνηση. Αλλά έχει πάρει προαγωγή έτσι και αλλιώς και αμέσως ξεκινάει την αναζήτηση ενός τρομοκράτη καρχαρία επονομαζόμενου Le Chiffre(Mads Mikkelsen). Έπειτα εξαιτίας μιας αποτυχίας ο Bond αποκαλύπτεται. Φεύγει στο Montenegro για να νικήσει τον Le Chiffre σε ένα αγώνα πόκερ. Με τη βοήθεια ενός συνεργάτη(Giancarlo Giannini) και την Βρετανίδα πράκτορα θησαυρών(Eva Green), ο Bond αγοράζει μια θέση σε ένα παιχνίδι όπου το ποσό των 150.000.000 δολλαρίων εξαρτάται από το πόσο καλά μπορεί να δειαβάσει τους αντιπάλους του και να χειριστεί τα χαρτιά του

Στα πλαίσια του προγράμματος της τριήμερης εκδρομήs που πραγματοποίησε η πρώτη και η δευτέρα τάξη του σχολείου μας ήταν και η επίσκεψη μας στην Βουλή των Ελλήνων! Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία(αν και κράτησε πολύ λίγο),μας υποδέχτηκαν οι αρχές τις Κρήτης. Είχαμε την τιμή να είναι μαζί μας σε αυτή μας την επίσκεψη η νομάρχης του Ηρακλείου.                                                                                                 Μπήκαμε μέσα στο κτίριο και νιώσαμε όλοι ένα δέος να μας κατακλύει, από την βαριά ιστορία που μας περιτριγύριζε, τόσο την μεγάλη ιστορία του κτιρίου όσο και για την μεγάλη ιστορία των ανθρώπων που έχουν περάσει από εκεί μέσα από το Νοέμβριο του 1929. Έπειτα μας διηγήθηκε την ιστορία του κτιρίου, με απόλυτη ακρίβεια, ένας ιστορικός. Αρχικά αναφέρθηκε στο κτίριο που σήμερα στεγάζει τη Βουλή κατασκευάσθηκε αρχικά ως ανάκτορο του πρώτου βασιλιά της Ελλάδας, ‘Οθωνος. Το 1836 άρχισαν οι εργασίες ανέγερσης του ανακτόρου.
Μετά από έξι χρόνια, το νέο οικοδόμημα παραδόθηκε στη βασιλική οικογένεια του ‘Οθωνος, που έζησε σε αυτό επί είκοσι χρόνια, Το 1884 μία πυρκαγιά κατέστρεψε το βόρειο τμήμα των Ανακτόρων προκαλώντας τεράστιες ζημιές. Μια δεύτερη πυρκαγιά τον Δεκέμβριο του 1909 αποτέφρωσε όλο το κεντρικό τμήμα των Ανακτόρων. Η τότε βασιλική οικογένεια μεταφέρθηκε στην εξοχική κατοικία της Δεκέλειας (Τατοϊου) και δεν επανήλθε πλέον.

Το Μέγαρο των Παλαιών Ανακτόρων παρέμεινε ακατοίκητο μέχρι το 1929.   Τα παλαιά Ανάκτορα της Πλατείας Συντάγματος χρησιμοποιήθηκαν αργότερα για διαφορετικό σκοπό. Το 1929 η Κυβέρνηση αποφάσισε να μεταφερθεί σε αυτά η Βουλή από το παλαιό Βουλευτήριο της οδού Σταδίου.
Με σχέδια του αρχιτέκτονα Ανδρέα Κριεζή έγιναν σημαντικές αλλαγές. Το καλοκαίρι του 1930 άρχισαν οι εργασίες της μετατροπής του κτιρίου ώστε να ανταποκριθεί στις νέες ανάγκες.
Κατεδαφίσθηκε όλο το κεντρικό τμήμα που είχε καταστραφεί από την πυρκαϊά του 1909. Στη θέση του κτίσθηκαν η μεγάλη αίθουσα συνεδριάσεων και η αίθουσα της Γερουσίας, η οροφή της οποίας καλύφθηκε από γυαλί για να υπάρχει φυσικός φωτισμός. Το υπόλοιπο τμήμα του κτιρίου διατηρήθηκε όπως είχε κτισθεί.

Οι εντυπωσεις που μας αφησε η βουλη είναι αξιοσημείωτες. Ολα τα παιδια εντυπωσιαστηκαν από το κτιριο κ από την ιστορια που μας περιεγραψαν.

Τελος, μεγαλη εκπληξη προς ολους ήταν η αλλαγη φρουρας εξω από το κτιριο της βουλης.Πληροφοριθηκαμε εκεί πως η αλλαγή φρουράς λαμβάνει χώρα κάθε ώρα, 24 ώρες την ημέρα. Οι φύλακες είναι ψηλοί και άριστα εκπαιδευμένοι. Ανήκουν στην Προεδρική Φρουρά, δηλαδή τη φρουρά του Προεδρου της Δημοκρατίας. Είναι η ύψιστη τιμή για κάθε στρατιώτη το να επιλέγει για να γίνει Εύζωνας. Κάθε Ευζωνας αναλαμβάνει το ρόλο της φύλαξης για μια συνεχή ώρα κάθε φορά και για συνολικά 3 φορές κάθε 48 ώρες. Έχοντας ιδρυθεί για να απαρτίσει τη βασιλική φρουρά το 1868, το ανώτατο στρατιωτικό σώμα έχει περίπου 120 μέλη και απολαμβάνει πολύ καλυτερες συνθήκες διαμονής από τα τυπικά στρατεύματα. Έχοντας φωτοφραφηθεί άπειρες φορές από τους τουρίστες και τους ντόπιους, οι ’’ψηλοί τύποι’’ που φυλούν το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και τη Βουλή δικαίως έχουν γίνει διάσημοι.

Το πολυτεχνείο ήταν
Ένα μέρος ιερό,
Δίδασκε τις τέχνες
Και τον πολιτισμό.
Ένα μέρος που υπήρχε
Μέσα σ’ όλων την καρδιά
Κι όλοι οι νέοι ήλπιζαν
Να βρεθούν εκεί μια φορά.
Μια κατάληψη να κάνουν
Αποφάσισαν αυτοί,
Μα δεν ‘ξέραν πως θα έχαναν
Την ίδια τους τη ζωή.
Για τα δικαιώματα τους
Προσπαθούσαν να παλέψουν,
Κι άλλος ένας ο σκοπός
Ήταν τη χούντα να ημερέψουν.
Διότι τότε δεν υπήρχε
Η σημερινή δημοκρατία,
Αλλά μονάχα κυβερνούσε
Η πικρή δικτατορία.
Η οποία δεν την ήθελε
Την κατάληψη αυτή,
Κι έτσι αποφάσισε
Να τους πάρει την ψυχή.
Μπήκαν στο πολυτεχνείο
Με τα τανκ και με κανόνια,
Σκότωναν τους πάντες
Σαν να ήταν απλά πιόνια.
Αυτή η νύχτα έμεινε
Στην ελληνική ιστορία,
Και δε θέλουμε να ξαναζήσουμε
Τόση πολλή βία.
Νιώθω λύπη όταν ακούω
Για εκείνη τη βραδιά,
Με πιάνει τόση στεναχώρια
Για εκείνα τα παιδιά.
Λυπάμαι όταν ακούω
Για αυτή την ιστορία,
Και νιώθω τυχερός
Που ζω σε δημοκρατία!

Δεν σ’ έζησα, δεν ξέρω κάτω από ποιες συνθήκες δημιουργήθηκες, τι έσπρωξε τον κόσμο –ένα τσούρμο παιδιά- να κλειστούν μέσα στα κρύα σου κτήρια που για τρεις μέρες ζεστάθηκαν ξαφνικά. Ίσως δεν μπορώ να ξέρω γιατί χάρη σε σένα δεν έχω γνωρίσει πώς είναι να στερούμε ελευθερίες που μου φαίνονται αυτονόητες. Μόνο να αρκεστώ μπορώ σε αυτά που μου έμαθαν, που μου είπαν, που έψαξα και να φαντάζομαι, να φαντάζομαι πώς είναι να ζεις 7 χρόνια σε μια «συννεφιά».

Δε σε γνώρισα λοιπόν. Άρα γιατί να σε θυμάμαι; Γιατί τ’ όνομά σου να σημαίνει κάτι για μένα, για τη γενιά που θα ακολουθήσει; Γιατί η εικόνα των παιδιών με τα πλακάτ στους δρόμους που διαδηλώνουν ειρηνικά απέναντι σε τραμπούκους, που δεν το πολυσκέφτονταν να αρχίσουν το ξύλο, με εξοργίζει; Γιατί η εικόνα του άρματος που γκρεμίζει την καγκελόπορτα σου να μου φέρνει δάκρυα στα μάτια μου;

Είναι γιατί μεγάλωσα πλέον – «όπως και οι ήρωες» σου. Μπορώ πλέον να ξεχωρίζω τη σημασία της ύπαρξής σου, γιατί τώρα ξέρω… δεν είσαι πια μια «σχολική γιορτούλα». Κατάφερες να γίνεις αυτό που ίσως δε σκόπευες τότε ή και ποτέ… να γίνεις ένα παράδειγμα. Έμαθα τώρα να ξεχωρίζω τις εικόνες, ποιος είναι ο θύτης, ποιος είναι το θύμα. Είναι λοιπόν και οι «αντιθέσεις» που σημαίνουν πολλά μέχρι τώρα.

Αυτές σου οι αντιθέσεις είναι ξεκάθαρες, μου τις μαρτυρούν οι χαρακτηριστικές ασπρόμαυρες ταινίες της εποχής σου. Παιδιά, ναι παιδιά πιασμένα χέρι – χέρι να τραγουδούν, να φωνάζουν, να προσπαθούν να ανοίξουν την ψυχή τους στη σκοτεινιά που τους πλακώνει και γελούν! Δε φοβούνται, γελούν και περπατούν σε δρόμους άδειους για να καταλήξουν σ’ ένα μπλόκο που θα παραβλέψει οποιαδήποτε ειρηνική τους πρόθεση, θα παραβλέψει το τραγούδι τους, το γέλιο τους, το δίκιο τους. Άλλους θα σακατέψουν, άλλους θα συλλάβουν για να τους σακατέψουν και όσοι γλιτώσουν, δε θα το βάλουν κάτω, θα βαλθούν να οργανώσουν κάτι μεγαλύτερο, κάτι που πράγματι θα αλλάξει κάπως την κατάσταση.

Και έτσι, κάπως κατά τύχη, φτάνουμε σε σένα και εδώ αρχίζουν όλα. Ο πόλεμος με τα νεράντζια, η ευρηματικότητα που εκφράζεται στους τοίχους των διαδρόμων σου, τα χαμόγελα, τα τραγούδια, το ραδιόφωνο, η ανταπόκριση του λαού, η ανάγκη του να βγει στους δρόμους. Και έπειτα οι ερπύστριες θ’ απαντήσουν στα τραγούδια και τα χαμόγελα, στρατιώτες θα περιορίσουν για άλλη μια φορά τον κόσμο και οι σφαίρες θ’ απαντήσουν στα νεράντζια. Στα χέρια που απλώνονται για συμφιλίωση, κοινό αγώνα, αδελφοσύνη, θα περάσουν χειροπέδες, θα τα σπρώξουν σε κλούβες και από κει στην Μπουμπουλίνας ή στη Γιάρο. Και τα υπόλοιπα, όπως λένε, είναι ιστορία.

Ίσως λοιπόν να μη σε έζησα, σε γνώρισα όμως… έκλαψα, γέλασα, εξοργίστηκα από τις ιστορίες για σένα. Ίσως να μην είμαι παρά ένα ακόμα κόκκινο γαρύφαλλο στην καγκελόπορτα σου, αλλά μπορώ να σου πω μέσα από την καρδιά μου, όπως οποιοσδήποτε άλλος σαν εμένα, πως το παράδειγμά σου δεν έχει ξεχαστεί και πλέον το σύνθημά σου είναι πιο επίκαιρο από ποτέ: ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ