Έξω έχουν ήδη μαζευτεί τα ΛΟΚ
Κι όμως είναι ακόμη πολύ νωρίς…
Το πολυτεχνείο είναι σιωπηλό, το ράδιο ακόμη ανοικτό…νεκρό…
Κάνει λίγο κρύο, η μάλλινη ζακέτα έχει καταντήσει ένα κουρέλι,
Χρώμα δεν υπάρχει, παρά μόνο γκρι,
Γκρι όπως οι μέρες της Χούντας.
Τυλίγω τα χέρια μου γύρω από το σώμα μου,
Κάνει κρύο, όχι όμως τόσο όσο νιώθω.
Σφίγγω τη σημαία που κρατώ νευρικά.
Κάτι ανήσυχο κυκλοφορεί στον αέρα…
Οι μύες μου σφίγγονται, χωρίς να το θέλω…κάτι συμβαίνει.
Κοιτώ γύρω τριγύρω το χώρο,
Μερικοί φοιτητές έχουν σηκωθεί,
Στο χέρι υπάρχει μια σπίθα και καπνός βγαίνει από το στόμα τους.
Είναι σιωπηλοί, τα κεφάλια τους σκυφτά…
«Το νιώθουν κι αυτοί…» σκέφτηκα…
κάτι κάνει τη καρδιά μου να κτυπάει όλο και πιο γρήγορα,
το βλέμμα μου πετάγεται από τη μια γωνία στην άλλη.
Ακούγεται θόρυβος, μηχανές που βρυχούνται και καπνός.
Μερικές μορφές περνάνε γρήγορα από δίπλα μου,
Κάποιος σταματάει και με τραβάει από το χέρι,
Ενώ το στόμα του προσπαθεί να μου πει κάτι…
«Όχι», το σώμα μου θέλει να μείνει εδώ…
γνωρίζει κάτι που εγώ ακόμη αγνοώ;
Οι μύες μου απελευθερώνονται και ο παλμός μου ηρεμεί.
Σηκώνω το κεφάλι και αντικρίζω τη μαύρη πόρτα του Πολυτεχνείου.
Πάντοτε τη θαύμαζα.
Στα αυτιά μου έρχονται φωνές, ο θόρυβος από τις μηχανές οξύνεται,
Ακούγεται μέταλλο που λυγίζει.
Νιώθω μια ξαφνική πίεση στο κορμί μου,
μα όχι και στην καρδιά μου… Γιατί;
Η ανάσα μου κόβεται, όταν αρχίζει να με συνθλίβει το μαύρο μέταλλο, αλλά δεν αισθάνομαι τον πόνο… Γιατί;
Τα μάτια μου σκοτεινιάζουν, αλλά δεν είναι σκοτάδι αυτό που κυριαρχεί, αλλά ένα λαμπερό φως. Γιατί;
Η ψυχή μου είναι ελεύθερη, το ίδιο και αυτό που αγαπώ…
Αθηνά Σταυρουλάκη
(3ο Βραβείο Κατηγορίας «Μαθητές Λυκείου» 27ου Παγκρήτιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού, αφιερωμένου στην εξέγερση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο το Νοέμβριο του 1973)
Για τα τρέχοντα, ελάτε απ' τη σελίδα μας στο Facebook