Παίζοντας παιχνίδια γνωριμίας, σήμερα χρησιμοποιήσαμε τα μουσικά όργανα που είχαμε ήδη γνωρίσει, συνδυάζοντάς τα με την ένταση του ήχου: σιγά – δυνατά – κανονικά.
Κάθε παιδί επέλεγε και έλεγε την ένταση με την οποία θα έπαιζε. Στη συνέχεια χτυπούσε το ταμπουρίνο, έλεγε το όνομά του και έδινε το όργανο σε ένα άλλο παιδί, ώστε το παιχνίδι να συνεχιστεί.
Η επόμενη δραστηριότητά μας ήταν η διάκριση των ήχων. Παρουσιάσαμε τις μαράκες και ακούσαμε τον ήχο τους. Στη συνέχεια παρουσιάσαμε το ντέφι και ακούσαμε τον δικό του ήχο. Τα παιδιά έπρεπε κάθε φορά να αναγνωρίσουν ποιο μουσικό όργανο άκουγαν. Αν δεν γνώριζαν το όνομά του, μπορούσαν απλώς να μας το δείξουν.
Και τώρα… η σκυτάλη πέρασε στα παιδιά! Το παιχνίδι παίχτηκε πλέον από τα ίδια, με τα παιδιά να γίνονται οι μικροί «μουσικοί» και οι υπόλοιποι να προσπαθούν να αναγνωρίσουν το όργανο από τον ήχο του.
Κάπου εδώ, η εξέλιξη του παιχνιδιού ήρθε και πάλι από τα ίδια τα παιδιά. Ένα παιδί σκέφτηκε να χτυπήσει ταυτόχρονα δύο μουσικά όργανα, δημιουργώντας έναν καινούριο ήχο και ένα νέο ερώτημα: Μπορούμε να αναγνωρίσουμε δύο ήχους που ακούγονται μαζί;
Η ανακάλυψη της γνώσης, όμως, συνεχίστηκε και μέσα από την κίνηση.
Στήσαμε μια διαδρομή με κώνους και τα παιδιά έπρεπε να την ακολουθήσουν τρέχοντας σε ευθεία, χωρίς αυτή τη φορά να τους δώσουμε εμείς το όνομα της γραμμής. Στη συνέχεια επανέλαβαν την ίδια διαδρομή, αυτή τη φορά κυλώντας μια τεράστια φουσκωτή μπάλα.
Επιστρέφοντας στην τάξη, ζητήσαμε από τα παιδιά να αποτυπώσουν στον πίνακα, με μία γραμμή, τη διαδρομή που είχαν κάνει.
