Με αφορμή τη σχετική ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτικής Προστασίας από τη Δευτέρα 22/2/2021 τα μαθήματα του Μουσικού Σχολείου Αργολίδας (Γυμνάσιο και Λύκειο) θα γίνονται μέσω τηλεκπαίδευσης σύμφωνα με το ωρολόγιο πρόγραμμα τηλεκπαίδευσης (έναρξη 08:15).
Θα ακολουθήσει επόμενη ανακοίνωση για οποιαδήποτε εξέλιξη.
Λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών, ο Δήμαρχος Άργους Μυκηνών αποφάσισε την παράταση της ώρας έναρξης των μαθημάτων, κατά δύο [2] ώρες, για τις ημέρες Τετάρτη 17/2, Πέμπτη 18/2 και Παρασκευή 19/2, για τα σχολεία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Δήμου Άργους Μυκηνών καθώς και για τους παιδικούς σταθμούς και νηπιαγωγεία, προκειμένου να διασφαλισθεί η ομαλή μετακίνηση μαθητών, εκπαιδευτικών και προσωπικού κατά την πρόσβαση και την παραμονή τους στους σχολικούς χώρους και να διασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία των σχολικών μονάδων.
Προσοχή:
Οι μαθητές και οι μαθήτριες του Μουσικού Σχολείου Αργολίδας θα περιμένουν τα σχολικά λεωφορεία 2 ώρες αργότερα από την προβλεπόμενη ώρα.
Τη Δευτέρα και την Τρίτη 15 και 16 Φεβρουαρίου αντίστοιχα, με ανακοίνωση του Δήμου Άργους – Μυκηνών, λόγω των καιρικών συνθηκών, τα μαθήματα του Μουσικού Σχολείου Αργολίδας θα γίνουν με τηλεκπαίδευση και όχι διά ζώσης.
Το πρόγραμμα που θα ακολουθήσουμε στα διαδικτυακά μαθήματα, θα είναι το πρόγραμμα της τηλεκπαίδευσης (έναρξη: 8:15 π.μ.).
Τυχόν προγραμματισμένα διαγωνίσματα θα γίνουν την επόμενη φορά που θα έχουμε μάθημα στο σχολείο.
Αυτό είναι το καταφύγιο για το τέλος του κόσμου. Βρίσκεται στο αρχιπέλαγος της Νορβηγίας κοντά στον βόρειο πόλο. Μέσα του βρίσκονται περισσότερα από 1 εκατομμύριο δείγματα σπόρων. Η εγκατάσταση βρίσκεται σε βάθος 130 m μέσα σε ένα βουνό από αμμόλιθο, σε ένα υψόμετρο που δεν υπάρχει περίπτωση να καλυφθεί από το νερό ακόμη κι αν λιώσουν όλοι οι πάγοι των πόλων. Είναι αδιαπέραστο από ηφαιστειακή δραστηριότητα, ραδιενέργεια, κάθε είδος ακτινοβολίας, Και οι σπόροι διατηρούνται μόνιμα σε θερμοκρασία – 18° Κελσίου. Σε τέτοιες εγκαταστάσεις φυλάσσονται περισσότερα από 135.000 είδη σπόρων σιταριού, φασολιών, φακής, ρεβυθιών και η πολυτιμότερη συλλογή σπόρων κριθαριού στον κόσμο με στόχο τη διαφύλαξη τους σε περίπτωση ολικής καταστροφής στον πλανήτη.
Ο βυζαντινός χορός του Μουσικού Σχολείου Αργολίδας δεν μπορούσε να απουσιάζει σήμερα 1 Φεβρουαρίου 2021 από την εορτή του πολιούχου της πόλης του Ναυπλίου Αγίου Αναστασίου. Τα παιδιά λοιπόν ένωσαν πάλι τις φωνές τους, μαζί με τον καθηγητή τους κ. Άγγελο Μπέντη, για να μας ψάλουν με το μοναδικό τους τρόπο, το απολυτίκιο του Αγίου Αναστασίου του Ναυπλιέως, σε ήχο γ΄. Το κέφι, το μεράκι και η αγάπη των παιδιών για τη μουσική, ξεπέρασε για άλλη μια φορά όλες τις δυσκολίες!
Ας τους απολαύσουμε!!!
Πολλά ακούμε τελευταία για την κλιματική αλλαγή και την επίδρασή της στη ζωή μας. Βέβαια σίγουρα δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε, ότι για αυτήν τη μεγαλύτερη ευθύνη την φέρει ο άνθρωπος, οι επιλογές του και η αλαζονεία του.
Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, αυτό είναι όλο κι όλο το νησιωτικό κράτος Tuvalu στον Ειρηνικό Ωκεανό – ένα στενό “δαχτυλίδι” γης περιτριγυρισμένο από θάλασσα, που πάνω του κατοικούν περίπου 12 χιλιάδες άνθρωποι.
Τέτοιου είδους νησιά ονομάζονται “Ατόλλες” και είναι κοραλλιογενή. Με αυτή την εικόνα γίνεται καλύτερα αντιληπτό τι σημαίνει “κράτη που κυριολεκτικά έχουν αρχίσει βυθίζονται” από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας.
Τα τελευταία χρόνια ο όρος “κλιματικοί μετανάστες” έχει κάνει επίσημα την εμφάνισή του. Έχουν ήδη γίνει αιτήσεις από κατοίκους νησιωτικών κρατών σαν το Tuvalu, για μετακόμιση στην Αυστραλία ή σε άλλες χώρες.
Σήμερα, 6 Ιανουαρίου, με αφορμή την εορτή των Θεοφανείων, οι μαθητές και οι μαθήτριες του Βυζαντινού Χορού του Μουσικού Σχολείου Αργολίδας μαζί με τον καθηγητή τους κ. Άγγελο Μπέντη, ξεπερνώντας τις ιδιαίτερες συνθήκες και δυσκολίες λόγω της πανδημίας, ένωσαν τις φωνές τους, ψάλλοντας τον γνωστό αυτό βυζαντινό ύμνο, ευχόμενοι σε όλους «χρόνια πολλά και καλή φώτιση».
Απολαύστε στο παρακάτω video, το γνωστό απολυτίκιο της εορτής «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου, Κύριε».
Υπεύθυνος εκπαιδευτικός:
Άγγελος Μπέντης, μουσικολόγος-καθηγητής βυζαντινής μουσικής στο μουσικό σχολείο Αργολίδας
Θερμά Συγχαρητήρια!!!
Χριστούγεννα, σήμερα, κάποια πρωτόγνωρα Χριστούγεννα από άποψη συνθηκών.
Ευχαριστούμε τους μαθητές και τις μαθήτριες του Βυζαντινού Χορού του Μουσικού Σχολείου Αργολίδας και τον καθηγητή τους, που μας εύχονται “χρόνια πολλά”, ψάλλοντας το Κοντάκιο των Χριστουγέννων “Η Παρθένος σήμερον”, ενώνοντας τις φωνές τους και τις δυνάμεις τους από απόσταση.
Θερμά Συγχαρητήρια για την εξαιρετική προσπάθεια!!!
Οι μαθητές και μαθήτριες των Μουσικών Σχολείων Αργολίδας και Κορίνθου τίμησαν την επέτειο του Πολυτεχνείου αποδίδοντας διαδικτυακά το μουσικό μέρος από το μεγαλειώδες ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη “Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ” μελοποιημένο από τον κορυφαίο συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη.
Μπουζούκι: Αγγελική
Φλάουτο 1: Χρήστος Κατσίρης
Φλάουτο 2: Λίδια Λαπίνσκι
Σαξόφωνο Άλτο: Αγγελίνα Κατσίρη
Πιάνο: Ιωάννα Πλέσσα
Ακορντεόν: Περσεφόνη Καρασταμάτη
Βιολί: Μάιρα Μητροβγένη
Βιολοντσέλο: Μάιρα Μητροβγένη
Ηλεκτρικό μπάσο: Σοφία Μπάτα
Κρουστά: Ευδοκία Μπάτα
Κιθάρα: Κώστας Μπάτας
Ενοργάνωση: Κώστας Μπάτας
Θερμά συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά!!!
Είναι τα παιδιά που μένουν στο σπίτι, αλλά βρίσκουν δημιουργικούς δρόμους να εκφραστούν, μας συγκινούν, μας εμπνέουν και μας δίνουν δύναμη!
Λίγα λόγια το το Άξιον Εστί
Άξιον Εστί… Είναι αδύνατο να μην ανατριχιάσει κανείς διαβάζοντας τους εκπληκτικούς στίχους του Οδυσσέα Ελύτη στο επικό Άξιον Εστί, και να υποκλιθεί σε αυτούς. Το έργο μελοποίησε ο ανεπανάληπτος Μίκης Θεοδωράκης. Ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες μουσικοσυνθέτες, ο οποίος υπήρξε παράλληλα πολιτικός, πρώην υπουργός, 4 φορές βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου και ακτιβιστής.
“Ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή”,
“Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς γυρίζω”,
“Της δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ”… Είναι μερικά μόνο από τα τραγούδια του Άξιον Εστί. Το ποίημα που μιλά για «αυτόν τον κόσμο τον μικρό, τον Μέγα».
Το μελοποιημένο ποίημα του κορυφαίου ποιητή της Ελλάδας, βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας, Οδυσσέα Ελύτη, γράφτηκε το 1959 και μελοποιήθηκε λίγα χρόνια αργότερα, το 1964, από τον Μίκη Θεοδωράκη.
Γράφτηκε στην Αθήνα και στο Παρίσι. Το 1960 το ξεκίνησε ο Μίκης Θεοδωράκης και το ολοκλήρωσε τρία χρόνια αργότερα, 1963. Είναι ένα έργο- σταθμός στην ιστορία όχι μόνο της ελληνικής μουσικής.
Ο Οδυσσέας Ελύτης εξηγεί πως έγραψε το Άξιον Εστί…
“Όσο κι αν μπορεί να φανεί παράξενο, την αρχική αφορμή να γράψω το ποίημα μου την έδωσε η διαμονή μου στην Ευρώπη τα χρόνια του ’48 με ’51. Ήταν τα φοβερά χρόνια όπου όλα τα δεινά μαζί – πόλεμος, κατοχή, κίνημα, εμφύλιος – δεν είχανε αφήσει πέτρα πάνω στη πέτρα. Θυμάμαι την μέρα που κατέβαινα να μπω στο αεροπλάνο, ένα τσούρμο παιδιά που παίζανε σε ένα ανοιχτό οικόπεδο.
Το αυτοκίνητό μας αναγκάστηκε να σταματήσει για μια στιγμή και βάλθηκα να τα παρατηρώ. Ήτανε κυριολεκτικά μες τα κουρέλια. Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα με γόνατα παραμορφωμένα, με ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγυρίζανε μέσα στις τσουκνίδες του οικοπέδου ανάμεσα σε τρύπιες λεκάνες και σωρούς σκουπιδιών. Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που έπαιρνα από την Ελλάδα. Και αυτή, σκεπτόμουνα, ήταν η μοίρα του Γένους που ακολούθησε το δρόμο της Αρετής και πάλαιψε αιώνες για να υπάρξει.
Πριν περάσουν 24 ώρες περιδιάβαζα στο Ουσί της Λωζάννης, στο μικρό δάσος πλάι στη λίμνη. Και ξαφνικά άκουσα καλπασμούς και χαρούμενες φωνές. Ηταν τα Ελβετόπαιδα που έβγαιναν να κάνουν την καθημερινή τους ιππασία. Αυτά που από πέντε γενεές και πλέον, δεν ήξεραν τι θα πει αγώνας, πείνα, θυσία. Ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σαν πριγκηπόπουλα, με συνοδούς που φορούσαν στολές με χρυσά κουμπιά, περάσανε από μπροστά μου και μ’ άφησαν σε μια κατάσταση που ξεπερνούσε την αγανάκτηση.
Ήτανε δέος μπροστά στην τρομακτική αντίθεση, συντριβή μπροστά στην τόση αδικία, μια διάθεση να κλάψεις και να προσευχηθείς περισσότερο, παρά να διαμαρτυρηθείς και να φωνάξεις. Ήτανε η δεύτερη φορά στη ζωή μου – η πρώτη ήτανε στην Αλβανία – που έβγαινα από το ατόμό μου, και αισθανόμουν όχι απλά και μόνο αλληλέγγυος, αλλά ταυτισμένος κυριολεκτικά με τη φυλή μου. Και το σύμπλεγμα κατωτερότητας που ένιωθα, μεγάλωσε φτάνοντας στο Παρίσι. Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από το τέλος του πολέμου και τα πράγματα ήταν ακόμη μουδιασμένα.
Όμως τι πλούτος και τι καλοπέραση μπροστά σε μας! Και τι μετρημένα δεινά επιτέλους μπροστά στα ατελείωτα τα δικά μας! Δυσαρεστημένοι ακόμα οι Γάλλοι που δεν μπορούσαν να ‘χουν κάθε μέρα το μπιφτέκι και το φρέσκο τους βούτυρο, δυσανασχετούσανε. Υπάλληλοι, σωφέρ, γκαρσόνια, με κοιτάζανε βλοσυρά και μου λέγανε: εμείς περάσαμε πόλεμο Κύριε! Κι όταν καμμιά φορά τολμούσα να ψιθυρίσω ότι ήμουν Ελληνας κι ότι περάσαμε κι εμείς πόλεμο με κοιτάζανε παράξενα: α, κι εσείς έ; Καταλάβαινα ότι ήμασταν αγνοημένοι από παντού και τοποθετημένοι στην άκρη-άκρη ενός χάρτη απίθανου. Το σύμπλεγμα κατωτερότητας και η δεητική διάθεση με κυρίευαν πάλι. Ξυπνημένες μέσα παλαιές ενστικτώδεις διαθέσεις άρχισαν να αναδεύονται και να ξεκαθαρίζουν.
Η παραμονή μου στην Ευρώπη με έκανε να βλέπω πιο καθαρά το δράμα του τόπου μας. Εκεί αναπηδούσε πιο ανάγλυφο το άδικο που κατάτρεχε τον ποιητή. Σιγά-σιγά αυτά τα δύο ταυτίστηκαν μέσα μου. Το επαναλαμβάνω, μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά έβλεπα καθαρά ότι η μοίρα της Ελλάδας ανάμεσα στα άλλα έθνη ήταν ότι και η μοιρα του ποιητή ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους – και βέβαια εννοώ τους ανθρώπους του χρήματος και της εξουσίας. Αυτό ήταν ο πρώτος σπινθήρας, ήταν το πρώτο εύρημα. Και η ανάγκη που ένιωθα για μια δέηση, μου ‘δωσε ένα δεύτερο εύρημα. Να δώσω, δηλαδή, σ’ αυτή τη διαμαρτυρία μου για το άδικο τη μορφή μιας εκκλησιαστικής λειτουργίας. Κι έτσι γεννήθηκε το «Αξιον Εστί».
Τότε ακριβώς, κάποιο μεσημέρι, στο όρθιο του Λουμίδη, μπροστά στο ΠΑΛΛΑΣ, εκεί που έπινε τον μοναδικό καφέ εσπρέσο η αθηναϊκή ιντελιγκέντσια, Σεπτέμβριο νομίζω του ΄60, με πλησίασε ο Οδυσσέας Ελύτης. Αφού μου μίλησε για το πόσο εκτιμά την προσπάθειά μου και πόσο αγάπησε τον ΕΠΙΤΑΦΙΟ, πρόσθεσε:
– Τελείωσα το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, το έργο της ζωής μου, νομίζω. Θα ΄θελα να σας το έστελνα κάπου, γιατί κάτι μου λέει ότι θα σας εμπνεύσει…
Αφού τον ευχαρίστησα, έγραψα τη διεύθυνσή μου στο Παρίσι και του την έδωσα : Rue de la Fontaine au Roi (“Βασιλική Πηγή”! Πιο συμβολική ονομασία δεν μπορούσε πράγματι να βρεθεί για κείνη την εποχή).
Δεν πέρασε μήνας κι ο παριζιάνος ταχυδρόμος άφησε στο θυρωρείο το φρεσκοτυπωμένο βιβλίο του Ελύτη.
Ακολουθούν αποσπάσματα του Μίκη Θεοδωράκη για το έργο του…
“Αφού το ρούφηξα μονομιάς, απ΄ την πρώτη ως την τελευταία λέξη, βάλθηκα να το μελοποιήσω. Ίσως στην αρχή να είχα την πρόθεση να μην αφήσω απέξω κανένα στίχο… Μετά συνειδητοποίηση που η σύνθεση που θα προέκυπτε, θα είχε σίγουρα διάρκεια δεκάδων ωρών. Εξάλλου στίχοι όπως το ΕΝΑ ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ, ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΑΙΜΑΤΑ, ΑΝΟΙΓΩ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ, ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΗΛΙΕ ΝΟΗΤΕ, ΝΑΟΙ ΣΤΟ ΣΧΗΜΑ Τ΄ΟΥΡΑΝΟΥ… με τράβηξαν σαν μαγνήτες. Τους μελοποίησα αμέσως κι άρχισα πάλι να τους τραγουδώ προς μεγάλη χαρά της μικρής Μαργαρίτας και απελπίζοντας τη Μυρτώ μέσα σε κείνο το μικροσκοπικό δωμάτιο, στο οποίο έπρεπε να τα κάνουμε όλα. Να τρώμε, να ταΐζουμε τα παιδιά, να μελετάμε, να γράφω μουσική. Η κουζίνα δεν μας χωρούσε ούτε όρθιους. Η μπανιέρα ήταν φουσκωτή. Το αποχωρητήριο στην αυλή της πολυκατοικίας και το υπνοδωμάτιο μόλις και μετά βίας χωρούσε το κρεβάτι μας. Πρέπει ακόμα να πω ότι τα περισσότερα έπιπλα τα φτιάξαμε οι ίδιοι με υλικά που αγοράσαμε από το σουπερμάρκετ.”
“Βρίσκομαι το φθινόπωρο του 1964 στις Σέρρες για συναυλία. Οι φαντάροι ουρά μπροστά στο θέατρο, δεν έχουν λεφτά για εισιτήριο. Λέω “να μπούνε τζάμπα”. Λέει ο εφοριακός, καθοδηγημένος απ΄τους ασφαλίτες που είναι πλάι του, “πρέπει να πληρώσουν το φόρο”. “Μετράτε κεφάλια και πληρώνω εγώ”, τους απαντώ.
Εκείνη τη στιγμή, μπροστά στο δισκάδικο που ήταν απέναντι απ΄το θέατρο, βλέπω να σχηματίζεται μια μεγάλη ουρά.
-Περί τίνος πρόκειται; Ερωτώ.
-Ήρθε ο δίσκος του ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ.
Χάρηκα. Τότε βλέπω να μπαίνει πίσω πίσω στην ουρά ένας χωριάτης μαζί με το μουλάρι του. Περίεργο. Τον πλησιάζω.
-Πατριώτη, του λέω, γιατί κάθεσαι στην ουρά; Τι πουλάνε στο μαγαζί;
Αφού με κοίταξε από πάνω ως κάτω, τέλος αποφάσισε να μου μιλήσει. Είχε, φαίνεται, το φόβο πως μπορεί να είμαι αστυνομικός.
-Μάθαμε στο χωριό ότι σήμερα θα ΄ρθει στις Σέρρες το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ και το χωριό μ΄έστειλε ν΄αγοράσω το δίσκο…
-Ά! του είπα, σ΄ευχαριστώ για την πληροφορία.
Και σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή “Άραγες υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό να κάνεις στη ζωή σου; Μήπως αυτό είναι η κορυφή;…”
Το σημείωμα του συνθέτη στον πρώτο δίσκο του ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ
Με την ολοκλήρωση της σύνθεσης και της εκτέλεσης του ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ που βασίζεται πιάνω στο ομώνυμο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη, αισθάνομαι ότι έφτασα σ’ ένα τέρμα που συγχρόνως είναι (πρέπει να είναι) και μια αρχή.”
Δίσκος: “Άξιον Εστί” (1964)
Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
και μυρσίνη εσύ δοξαστική
μη, παρακαλώ σας, μη
λησμονάτε τη χώρα μου.
Αετόμορφα τα έχει τα ψηλά βουνά
στα ηφαίστεια κλήματα σειρά
και τα σπίτια πιο λευκά
στου γλαυκού το γειτόνεμα.
Τα πικρά μου χέρια με τον κεραυνό
τα γυρίζω πίσω απ` τον καιρό
τους παλιούς μου φίλους καλώ
με φοβέρες και μ` αίματα.
Πηγή: Αργολικές ειδήσεις εδώ
