από τη δήλωση της  Κ.ΔΗΜΟΥΛΑ ότι δεν είναι ύλη η ποίηση, αλλά λίγος αέρας

(ελευθεροτυπία 5-10-2015)

και την απάντησή της στο ερώτημα αν διδάσκεται η ποίηση

δεν νομίζω ότι μπορεί να σας διδάξει κανείς τον τρόπο της ποίησης, τον τρόπο της ζωγραφικής, αυτή  την καλή εύστοχη χρήση της γλώσσας. Είναι θέμα γλώσσας η ποίηση , σε μένα τουλάχιστον οι λέξεις γράφουν ένα ποίημα, αυτές μου το ψιθυρίζουν και πολύ λιγότερο η ιδέα[…]να υπάρχει μια ώρα αφιερωμένη στην ποίηση…ο καθηγητής με μαθητές να διαβάζουν ποιήματα…να γίνει μια φιλία της ακοής με αυτό τον ήχο, αυτό το ρυθμό…

το κάναμε το πείραμα με το Γ1 την ώρα γενικής παιδείας των ΝΕΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ. Δοκιμάσαμε να γίνουμε ποιήματα και το ταξίδι μας έγινε με πολύ αέρα.

Χωρίς καμία ανάλυση του ποιήματος του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Με τι μάτια τώρα πια

τα παιδιά επεχείρησαν διαφορετικές αναγνώσεις και ηχογραφήθηκαν…

μετά την ανάγνωση έγινα αναγνώριση αυτής. Συγκεκριμένα :

η ανάγνωση της  Α.Β. χαρακτηρίστηκε ρεαλιστική, δραματική  A-B

της Β.Γ. αγχωτική και ορθολογιστική  B-G

του Γ. Π. ποιητική, υποκριτική, θεατρική  G-P

της Α.Μ. και Α.Α. ασταθής, ουδέτερη  A-M-A-A

της Β.Α. καλλιτεχνική, σωστή  B-A

των Γ.Π και Ε.Π. λαϊκή, εναλλακτική  G-P-EM-P

Τελικά μήπως έχει δίκαιο η ΔΗΜΟΥΛΑ …η περιπέτεια του ήχου οδηγεί στη φιλία με τους στίχους  άρα η ανάγνωση δίνει και την ερμηνεία;