Ο χρόνος είναι πανδαμάτωρ. Κι όπως μού έλεγες συχνά: Αθηνά, μετάφραση. Ο χρόνος τα δαμάζει όλα. 20 ΧΡΟΝΙΑ καλοί συνάδελφοι και πάνω από όλα φίλοι. Δεν στέκομαι στη μέση του παρκέ γιατί προστάτευες ακόμη και το πάτωμα από τα παπούτσια. Μόχθησες για το κλειστό και δικαιούται το όνομά σου. Δεν αναφέρω όλα όσα οργάνωνες στο σχολείο με σιωπηλή δουλειά. Τα κατάφερνες χωρίς παράπονα, γογγυσμούς και αλαζονείες. Αγώνες, παρελάσεις, χορούς, γιορτές, ερευνητικές εργασίες, πρωταθλήματα! Σιωπηλά και σεμνά. Χωρίς μεγάλα λόγια. Μόνο έργα. Γιατί ο χρόνος έγινε παρατατικός; Ήσουν και είσαι πρότυπο σεμνότητας και εργατικότητας! Οι συνάδελφοί σου σε μνημονεύουν σαν να μην πέρασε ούτε ένας χρόνος. Οι φίλοι σου αναζητούν τη θετική σου ενέργεια. Ποτέ δεν θύμωνες. Ποτέ δεν οργιζόσουν. Είχες ένα αξιοθαύμαστο τρόπο να ξεπερνάς τις αντιθέσεις με χιούμορ.  Μεγάλες αξίες χάραξες στα παιδιά σου:το Στέφανο, το Γιάννη, τον Αχιλλέα. Στήριγμα και μεγέθυνση η μητέρα τους. Τις ίδιες αξίες χάραξες και στους μαθητές σου: τη Σοφία, την Αλεξάνδρα, τη Γεωργία, την Κατερίνα, το Γιώργο, τον Αποστόλη, το Δημήτρη, το Χρήστο, το Βασίλη, τον Κώστα, τη Μαρία, τη Γιώτα, την Ευαγγελία, το Λευτέρη, το Σάββα, το Θανάση, τον Παύλο… Είναι σπουδαίο να δείχνουμε στους νεότερους ότι η επιτυχία στους αγώνες  μοιάζει με σκάλα που δεν την ανεβαίνεις με τα χέρια στις τσέπες. Τα παιδιά μας σε θυμούνται με αγάπη και υπερηφάνεια που σε είχαν δάσκαλο!  Μια μαθήτριά σου έγραψε για σένα: 

Ετούτη τη στιγμή για εσένανε το γράφω

να μείνει σκαλισμένο στου τάφου σου το βράχο.

Δάσκαλε ήσουν μεγάλος και τρανός

στολίδι του σχολείου μας ο πιο φανταστικός.

Μπορεί να μας φώναζες

και να μας ταλαιπωρούσες,

μα όλα αυτά τα έκανες 

γιατί μας αγαπούσες.

Σε χάσαμε στα ξαφνικά,

εκεί που ήταν όλα τέλεια και ονειρικά.

Τι ήταν όμως και τούτο το κακό;

Όλα ίσως γίνονται  με ένανε σκοπό.

Ο Θεούλης αποφάσισε να σε πάρει παντοτινά

να γίνεις ο προστάτης μας, να μας φυλάς από κει ψηλά.

Γυναίκες και παιδιά, Καφάδες, Ούρσουλες,

χίλιοι γνωστοί και φίλοι πάντα θα σ΄αγαπάμε

και θα σε θυμόμαστε όπου κι αν πάμε.

Θα ερχόμαστε να σου ανάβουμε το καντήλι

και να σου παίζουμε με το γιουκαλίλι.

Να ΄σαι όμως σίγουρος πως θα ξανασυναντηθούμε

και θα δεις τα παιδιά σου  που τόσο σε νοσταλγούνε.

Το όνομά σου θα δώσουμε

στο χώρο που τόσα έζησες και αγαπούσες

εκεί που μας εμάλωνες αλλά και μας χειροκροτούσες.

Θα ενωθούμε όλοι μαζί

στην άλλη τη ζωή 

να σου πούμε ΄΄ευχαριστώ!’’

που δεν προλάβαμε κάτω στη γη.

Θα ανταμωθούμε όλοι μαζί

στου Παραδείσου το γιοφύρι

να δούμε των αγγέλων τη γιορτή

με εσένα πρωταγωνιστή.

Όπως εσύ θα μείνεις

στης μνήμης μας την κάρτα SD

έτσι κι αυτό το ποίημα από ανώνυμο ποιητή

Θα μείνει στου τάφου σου τη σιωπή.