εργαστήριο στο πλαίσιο της Εκπαίδευσης για την Αειφορία και την αλληλεγγύη των γενεών

Προσωπικές Εργασίες

Το εργαστήριο πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο  σεμιναρίου του ΚΠΕ Έδεσσας για το Εθνικό Θεματικό Δίκτυο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, στην  Έδεσσα, στις 12 Ιουνίου 2010. Συντονιστής του εργαστηρίου: Κωνσταντίνος Κιουρτσής

Δραστηριότητα Ι:    Η γνωριμία (μπαλόνια)

Δραστηριότητα ΙΙ:   Η προσωπική σχέση μας με το νερό.

Δραστηριότητα ΙΙΙ: Το ποτάμι του χωριού

Τεχνική: Προσωπικός και κοινωνικός μετασχηματισμός δυσλειτουργικής κατάστασης

1.    Η αρχική κατάσταση – καθεστώς (κατάσταση προβλέψιμη & μόνιμη)

2.    Το καινούριο – ένα ξένο στοιχείο (άρνηση της αλλαγής, αγώνας για ομοιόσταση)

3.    Η ταραχή – χάος (απώλεια του ελέγχου, ανασφάλεια)

4.    Τα νέα βήματα (ανάγκη για νέες γνώσεις, δεξιότητες & ρόλους, αναζήτηση νέου πλαισίου)

5.    Η ενσωμάτωση (ανάπτυξη μηχανισμών αντιμετώπισης, σχέδια για το μέλλον)

6.    Η νέα ισορροπία – νέο καθεστώς (σταθεροποίηση της κατάστασης)

Η ΙΣΤΟΡΙΑ / Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

Πρόκειται για μια Αθηναϊκή οικογένεια. Ο πατέρας, Πέτρος, τραπεζικός 43 ετών. Η μητέρα, Μαρία, δασκάλα 41 ετών. Ο γιος, Γιώργος, μαθητής Β΄ Γυμνασίου και η θυγατέρα, Θοδώρα, μαθήτρια ΣΤ΄ Δημοτικού.

Η οικογένεια ταξιδεύει με ΙΧΕ και μετά από πολλές ώρες πλησιάζει στο προγονικό χωριό του πατέρα. Έχουν να επισκεφτούν το χωριό εδώ και δύο χρόνια. Καταφθάνουν σήμερα για να συμμετέχουν στις εκδηλώσεις του γάμου της ανιψιάς του Πέτρου, ο οποίος αν και έζησε στο χωριό μέχρι τα 17 χρόνια του, πάντα το παινεύει σαν το καλύτερο μέρος του κόσμου. Το χωριό είναι κτισμένο στη πλαγιά ενός καταπράσινου βουνού, με πολλές πηγές, που ενώνονται σε ένα φαρδύ ποτάμι που περνάει μέσα από το χωριό σχηματίζοντας μικρούς καταρράκτες και καταλήγει στο μεγάλο κάμπο όπου ποτίζει τις καλλιέργειες. Πλησιάζοντας προς το χωριό, ο πατέρας τους ανακοίνωσε την απόφασή του, που ακόμα και η μητέρα την άκουσε για πρώτη φορά με έκπληξη. Τους ζήτησε λοιπόν να αφήσουν την Αθήνα, να επισκευάσουν το προγονικό του σπίτι, στο οποίο ζει η μητέρα του μόνη της και να μείνουν μόνιμα στο χωριό. Κι όλα αυτά επειδή δέχτηκε τη θέση του Διευθυντή του υποκαταστήματος της Τράπεζας της διπλανής πόλης που απέχει από το χωριό μόλις 7 χιλιόμετρα. Στην πόλη αυτή τελείωσε το Λύκειο.

Στο άκουσμα όλων αυτών, τα παιδιά μουγγάθηκαν, το ίδιο και η μητέρα, η οποία πρότεινε ότι το θέμα καλύτερα να το συζητήσουνε όταν γυρίσουν στην Αθήνα.

Στο αυτοκίνητο δε μίλαγε κανείς, ώσπου φάνηκε στο βάθος το χωριό. Ο πατέρας έστριψε σε έναν χαλικόδρομο και τους είπε ενθουσιασμένος ότι θα τους πάει σε έναν παράδεισο, με νερά, με πλατάνια και με πλούσια βλάστηση, εκεί όπου όταν ήταν μικρός, το έσκαγε με την παρέα του για να ψαρέψουνε και να κάνουνε μπάνιο. Φτάσανε στο ποτάμι αλλά η θέα ήταν απελπιστική. Ένας απέραντος σκουπιδότοπος. Νάιλον σακούλες, μπουκάλια, σίδερα, μπάζα, πλαστικά τραπέζια, καρέκλες, μια σόμπα, μια τηλεόραση, ένα ψυγείο. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε και ένας αγρότης περίπου τριάντα χρονών με τρακτέρ και βυτίο, τους χαιρέτησε, ξέπλυνε το τρακτέρ και το βυτίο του από τα φυτοφάρμακα μέσα στο ποτάμι, τους ξαναχαιρέτησε και έφυγε.

Δραστηριότητα ΙV:  Hula hoop γίναμε ομάδα;)

Δραστηριότητα V:  Κλείσιμο της συνάντησης. Δελτίο αξιολόγησης

Προτεινόμενη βιβλιογραφία:

Goleman, D. (1998). Η συναισθηματική νοημοσύνη. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

Mezirow, J. (2007). Μετασχηματίζουσα μάθηση. Αθήνα: Μεταίχμιο

Πελώνη-Πινήρου, Π. (2006). Υπάρχω,  αλλάζω. Αθήνα: Ισόρροπον

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *