ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΑΧΑΪΑΣ – ΚΕΣΥΠ ΠΑΤΡΑΣ

Eλληνική γλώσσα δεν είναι τυχαία… Χτίστηκε πάνω στα μαθηματικά, και αυτό που ελάχιστοι ακόμα ξέρουν είναι ότι κάθε λέξη στην ελληνική έχει μαθηματικό υπόβαθρο. Τα γράμματα στην Ελληνική γλώσσα δεν είναι στείρα σύμβολα. Όρθια, ανάποδα με ειδικό τονισμό, αποτελούσαν το σύνολο των 1620 συμβόλων που χρησιμοποιούνταν στην Αρμονία (Μουσική στα νεοΕλληνικά). Η πιο σημαντική τους ιδιότητα είναι ότι το κάθε γράμμα έχει μια αριθμητική τιμή/αξία, κάθε γράμμα είναι ένας αριθμός, οπότε κατ επέκταση και κάθε λέξη είναι ένας αριθμός. Μια τεράστια γνώση κλειδωμένη-κωδικοποιημένη μέσα λέξεις λόγω της μαθηματικών τιμών που έχουν. Ένας από τους Πρωτοπόρους επί του θέματος ήταν ο μέγιστος Πυθαγόρας. Οι αριθμοί, τα σχήματα, η αρμονία και τα άστρα έχουν κάτι κοινό, έτσι αντίστοιχα τα μαθηματικά (αριθμοί) η γεωμετρία (σχήματα) η αρμονία(μουσική) και η αστρο-νομία (αστήρ=α-χωρίς- στήριγμα + φυσικοί νόμοι που τα διέπουν) ήταν αδελφές επιστήμες κατά τον Πυθαγόρα, που με την συγκεκριμένη σειρά που αναφέραμε ήταν η σκάλα για την εξέλιξη (=εκ -του- έλικος, DNA) του νου-ψυχής προς τον Δημιουργό. Έναν Δημιουργό που δημιούργησε βάσει αυτών των τεσσάρων επιστημών. 27 σύμβολα-αριθμοί με αριθμητική αξία συνθέτουν το Ελληνικό Αλφάβητο, 3 ομάδες από 9 σύμβολα-αριθμούς η κάθε ομάδα, με άθροισμα κάθε ομάδας 45, 450, 4.500.

ΑΛΦΑ = 1+30+500+1= 532 =>5+3+2= 10 => 1+0= 1

ΕΝ = 5+50 = 55 => 5+5 = 10 => 1+0= 1

ΟΜΙΚΡΟΝ = 70+40+10+20+100+70+50= 360, όσες και οι μοίρες του κύκλου

Για να είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τα νοήματα των εννοιών των λέξεων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης πρέπει πρωτίστως να γνωρίζουμε κάποια πράγματα για την ίδια την Ελληνική γλώσσα.

Η αρχαία ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική η οποία δεν είναι βασισμένη στο ότι κάποιοι απλά καθίσαν και συμφώνησαν να ονομάζουν ένα αντικείμενο «χ» ή «ψ» όπως όλες οι υπόλοιπες στείρες γλώσσες του κόσμου. Η Ελληνική γλώσσα είναι ένα μαθηματικό αριστούργημα το οποίο θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε.

Συνεχίστε να διαβάζετε »

Γεώργιος Βιζυηνός: Το αμάρτημα της μητρός μου
«Το φοβερόν εκείνο δυστύχημα επηρέασε τόσον πολύ τον βίον της όλον, όσω μάλλον απλή και ενάρετος και θεοφοβούμενη ήταν η μητήρ μου».

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες την πολλή συνάφεια του κόσμου
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ΄εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινή ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Εισαγωγή: Το ποίημα γράφτηκε το 1905 και δημοσιεύτηκε το 1913. Ανήκει στα παραινετικά ποιήματα του Καβάφη, που περιέχουν συμβουλές με αποδέχτες τον εαυτό του και τους αναγνώστες  των ποιημάτων του. Ο ποιητής είχε ασχολειθεί και πιο παλιά με το θέμα του χρέους, της ηθικής στάσης του πνευματικού ανθρώπου. Το συγκεκριμένο ποίημα αντιμετωπίζει το θέμα περισσότερο από κοινωνική σκοπιά, υποδεικνύοντας τρόπο συμπεριφοράς που προφυλάσει τον άνθρωπο από τους κινδύνους των ταπεινών συναναστροφών.

Βασική ιδέα του ποιήματος είναι οι κίνδυνοι που κρύβονται για τον άνθρωπο πίσω από τις συμβατικές κοινωνικές σχέσεις. Διαγράφει την προσωπική στάση ενός σκεπτόμενου ανθρώπου απέναντι στο αντιπνευματικό κοινωνικό του περιβάλλον. Η άρνησή του να αποδεχτεί τις επιφανειακές σχέσεις που φθείρουν τη ζωή και υποβιβάζουν την προσωπικότητα έχει γενικότερη ισχύ και διαχρονική σημασία. Στην “παγκοσμιοποιημένη” εποχή μας, κυρίως, η διατήρηση της αξιοπρέπειας και της ιδιαίτερης φυσιογνωμίας του ατόμου αποτελεί επιτακτική ανάγκη.

Γλώσσα: απλή δημοτική με λίγες ιδιωματικές λέξεις (“στες”, “πηαίνοντας”). Διακρίνεται για την ακρίβεια και την εκφραστική της ισορροπία.

• Ύφος: χαμηλόφωνο, παραινετικό.
• Μέτρο: ιαμβικό, ενώ οι στίχοι ειναι ανισοσύλλαβοι και ανομοιοκατάληκτοι.

Από τη μαθήτρια Διδάμη Αλεξοπούλου (Β1)