…για το Μάθημα των Θρησκευτικών

Η πανελλήνια έρευνα στο σχολικό πληθυσμό για τη χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών (Έρευνα ESPAD) αποτελεί την 7η κατά σειρά πανελλήνια έρευνα στο μαθητικό πληθυσμό η οποία ξεκίνησε το 1984 από την Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνεχίζεται έως σήμερα από το ΕΠΙΨΥ. δίνοντας έτσι τη δυνατότητα διαχρονικής παρακολούθησης της εξέλιξης του φαινομένου στη χώρα μας τα τελευταία 25 χρόνια.

Στόχος της έρευνας

Η έρευνα ESPAD μελετά την επικράτηση και τα χαρακτηριστικά της χρήσης νόμιμων και παράνομων εξαρτησιογόνων ουσιών. Επίσης, διερευνά ευρύτερα θέματα της συμπεριφοράς των μαθητών όπως τις φιλικές σχέσεις, τη βίαιη συμπεριφορά, τη σχολική απόδοση, τα κοινωνικο-οικονομικά και ψυχοκοινωνικά χαρακτηριστικά των μαθητών, κτλ.

Το 2011

Το 2011 η έρευνα ESPAD υλοποιήθηκε από το ΕΠΙΨΥ σε συνεργασία και με την υποστήριξη του ΟΚΑΝΑ και των Κέντρων Πρόληψης ΟΚΑΝΑ/ Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Περιέλαβε 676 σχολικές μονάδες και συνολικά 37.000 μαθητές και μαθήτριες ηλικίας 13-19 ετών. Η συλλογή των στοιχείων έγινε με τη χρήση ανώνυμου, αυτοσυμπληρούμενου ερωτηματολογίου που χορηγήθηκε μέσα στην τάξη, χωρίς την παρουσία εκπαιδευτικού. Η συμμετοχή των σχολείων και των μαθητών στην έρευνα ήταν προαιρετική. Tα αποτελέσματα της έρευνας είναι αντιπροσωπευτικά για το σύνολο της χώρας, τις περιφέρειες και τους νομούς.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας:

Κάπνισμα

Σύνολο μαθητών 13-19 ετών

• Ένας στους 5 (20%) έχει καπνίσει μέσα στον τελευταίο μήνα

• Ένας στους 7 (14%) είναι συστηματικός καπνιστής (καπνίζει καθημερινά)

• Καπνίζουν περισσότερα αγόρια από κορίτσια και οι διαφορές αυξάνονται με τη βαρύτητα του καπνίσματος

Συστηματικό κάπνισμα σε σχέση με την ηλικία

• Τα 13-14 έτη αποτελούν την ηλικία έναρξης καπνίσματος για την μειονότητα (<2%) ενώ ακολουθεί αλματώδης αύξηση έως την ηλικία των 17-18 ετών όπου καπνίζει ένας στους 4 (24,5%) και στην ηλικία των 19 πάνω από τους μισούς (51%)

Διαχρονικά 1984-2011 (μαθητές 15-19 ετών)

• Η μεγάλη αύξηση των καπνιστών μεταξύ του 1984 και 1998 ακολουθήθηκε από προοδευτική καθοδική πορεία από το 2003 έως το 2011.

Αλκοόλ

Σύνολο μαθητών 13-19 ετών

• Έξι στους 10 (61%) ήπιαν μέσα στον τελευταίο μήνα

• Ένας στους 10 (11%) ήπιε με συχνότητα πάνω από 2 φορές την εβδομάδα

• Ένας στους 3 (34%) έχει μεθύσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του

• Το 13% έχουν μεθύσει πάνω από 2 φορές στη ζωή τους

• Το κρασί, η μπύρα, τα ισχυρά ποτά, και τα αλκοολούχα αναψυκτικά είναι τα ποτά με την ευρύτερη κατανάλωση

• Πίνουν περισσότεροι μαθητές σε Θεσσαλονίκη και άλλα αστικά και ημιαστικά κέντρα σε σύγκριση με την Αθήνα

Αλκοόλ σε σχέση με την ηλικία

• Κατανάλωση αλκοόλ και μέθη αυξάνονται πολύ με την ηλικία : πάνω από δυο φορές την εβδομάδα πίνει σχεδόν ένας στους 5 εφήβους 17-18 ετών (18%), ένας στους 4 ηλικίας 19 ετών (26,8%) και έχει μεθύσει πάνω από δύο φορές ένας στους 4 μαθητές 17-18 ετών (22,7%) και ένας στους 3 μαθητές 19 ετών (32,8%)

Διαχρονικά 1984-2011 (μαθητές 15-19 ετών)

• Τάση μείωσης της ευκαιριακής κατανάλωσης αλκοόλ, εντονότερη στην Αθήνα

• Αυξητική τάση στη τετραετία 2007-2011 σε Θεσσαλονίκη και άλλα αστικά και ημιαστικά κέντρα

• Διαφαινόμενη αύξηση κατανάλωσης στα κορίτσια σε σύγκριση με τα αγόρια μέσα στα 4 τελευταία χρόνια

• Αυξητική τάση στην υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ

Ναρκωτικά

Σύνολο μαθητών 15-19 ετών

• Ένας στους 7 (15,2%) έχει κάνει χρήση (έστω και μία φορά) κάποιας παράνομης ουσίας, κυρίως κάνναβης. Η πλειονότητά τους έχει επαναλάβει τη χρήση.

• Έχουν κάνει χρήση περισσότερα αγόρια από κορίτσια (αναλογία ~ 2,5 προς 1)

• Υπερτερούν στη χρήση η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη σε σύγκριση με τις άλλες περιοχές

Χρήση κάνναβης σε σχέση με την ηλικία

• Με την ηλικία αυξάνεται σημαντικά ο αριθμός όσων έχουν κάνει χρήση : Στην ηλικία των 17-18 ετών χρήση κάνναβης τον τελευταίο χρόνο έχει κάνει ένας στους 7 (13,6%) και τον τελευταίο μήνα το 8%

• Χρήση κάνναβης έστω και μία φορά έχει κάνει στην ηλικία των 13-14 ετών το 2,6% των αγοριών και το 0,9% των κοριτσιών

Διαχρονικά 1984-2011 (μαθητές 15-19 ετών)

• Σχεδόν τριπλασιάζεται η χρήση ναρκωτικών μέσα στην εικοσιπενταετία (από 6% το 1984 σε 15,3% το 2011)

• Αυξάνεται περισσότερο από τη δοκιμή η συστηματικότερη χρήση (χρήση 3+ φορές)

Διαβάστε όλη την έρευνα: http://www.epipsi.gr/index.php

Κάτω από : παράλληλα σύμπαντα  | | Δεν υπάρχουν σχόλια »

Το Ίδρυμα «Άρτος Ζωής» προσφέρει και αυτή τη χρονιά δωρεάν μαθήματα Βιβλικής Εβραϊκής Γλώσσας. Τα μαθήματα θα γίνονται στα γραφεία του Ιδρύματος, Μπουμπουλίνας 28, Εξάρχεια (πίσω από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο), ξεκινούν την Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2012 και θα συνεχιστούν έως τις αρχές Ιουνίου 2013. Α΄ επίπεδο – αρχάριοι: Δεν προϋποτίθεται γνώση της εβραϊκής γλώσσας. Όσοι παρακολουθήσουν με συνέπεια τα μαθήματα θα είναι σε θέση στο τέλος της περιόδου να διαβάζουν με σχετική ευκολία τα βιβλικά κείμενα στο πρωτότυπο. Το μάθημα θα γίνεται κάθε Τρίτη, 6-8 μ.μ. Έναρξη μαθημάτων: Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012. Διδάσκουσα: Βασιλική Χαμουργιωτάκη, θεολόγος, αριστούχος απόφοιτος του πρώτου κύκλου μαθημάτων εβραϊκών του Άρτου Ζωής, υπότροφος University of Haifa International School (UHIS), Summer Ulpan 2012. Β΄ επίπεδο – προχωρημένοι: Απευθύνεται στους αποφοίτους του τμήματος 2011-2012 αλλά και σε όλους όσοι ήδη είναι σε θέση να διαβάζουν βιβλικά κείμενα στο πρωτότυπο και να τα μεταφράζουν. Το μάθημα θα γίνεται κάθε Πέμπτη, 6-8 μ.μ. Έναρξη μαθημάτων: Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012. Διδάσκουσα: Μυρτώ Θεοχάρους, δρ. Πανεπιστημίου Cambridge, καθηγήτρια Εβραϊκών και Παλαιάς Διαθήκης στο Ελληνικό Βιβλικό Κολέγιο.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν με τον «Άρτο Ζωής» στο 210-8824547,

e-mail: artos@otenet.gr

Κάτω από : εκπαιδευση  | | Δεν υπάρχουν σχόλια »

http://synaxi.gr/archive/entheto_081.php

Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να προσπεράσει κανείς τα μικρογραφικά έργα, χωρίς να εντρυφήσει στην έκφρασή τους. Γι’αυτό θα παρακαλέσουμε τον αναγνώστη να προσέξει ιδιαίτερα τις μινιατούρες που εξέθεσε ο Γιώργος Κόρδης στην Αίθουσα Τέχνης «Αέναον» του Νέου Ψυχικού τον περασμένο Δεκέμβριο (17/12-30/12) και εξέδωσε ο «Αρμός» σε πολύ προσεγμένο τόμο. Η πηγή που αναβλύζει αυτά τα εικονίσματα είναι το βίωμα της θείας αγάπης. Ο δημιουργός τους αγάπησε καρδιακά τους πρωταγωνιστές της Φιλοκαλίας. Κι έβαλε τη γνώση και τη μαστοριά του στην υπηρεσία αυτής της αγνότητας. Και μας προτρέπει να την αναζητήσουμε στα δυσανάγνωστα λόγω σεμνότητος μάτια των αντρειωμένων. Που τα ζωγραφίζει ωραϊσμένα από τα στραγγιγμένα δάκρυα της αγρύπνιας. Στα ανατριχιασμένα κυπαρίσσια, στα προσωποποιημένα βουνά, που αγκαλιάζουν τις άγιες σιλουέττες με την ασχημάτιστον στάσιν, στους πόδας τους διακριτικούς που ακουμπούν τη γη απαρρησίαστα, στα ανεμίζοντα καταπετάσματα που μετρούν τον άλλο χρόνο των λυτρωμένων στιγμών, στα μετέωρα χέρια με το κομβοσχοίνι της ιεράς αδολεσχίας, στην αποφατική σκηνική αρχιτεκτονική, η οποία έρχεται σε αντιστικτική σχέση προς την εσχατιά των ερημικών όρμων και των απόηχων λιβαδιών. Μέσα από όλα αυτά ο Κόρδης μάς χαρίζει μιάν αυθεντική προσωπική του επανερμηνεία της χριστοασκήσεως με τα λιτά λόγια της μινιατούρας. Θα μπορούσε να διακινδυνεύσει κανείς, αγνά, όχι από γκρίνια ή κακία, και μια διερώτηση. Θα μπορούσαμε, μήπως, να μιλήσουμε για ελλοχεύοντα νεοπλατωνισμό των εσωτερικών βλεμμάτων (συνομιλία δια βλεμμάτων που δεν κοιτάζουν τον άλλο αλλά μέσα τους, όπως στην εικόνα του Αγίου Αντωνίου και Αγίου Παύλου) και για σκούρο ουρανό που εκφράζει υποτίμηση της φύσης και κατ’επέκτασιν της εδώ ζωής; Σε παρόμοια έργα ίσως κινδυνεύουμε να διολισθήσουμε σ’ένα είδος ανέλπιδης μεταφυσικής ασκητικής, όπου δεν φαίνεται ο τελικός στόχος του ασκητού, που είναι η αναστάσιμη χαρά, η οποία νοηματοδοτεί κάθε αποταγή και κάθε σαλότητα. Η γλώσσα του μυστηρίου ασκεί στη ζωγραφική μιαν εύκολη γοητεία. Αντίθετα οι πρώτοι χριστιανοί μεσ’ στα σκοτάδια των κατακομβών εβίωναν στη λατρεία τους φωτοχυσία. Και την περνούσαν στην τέχνη. Το μικρό αυτό σχόλιο δείχνει πώς το καταξιωμένο έργο του Γιώργου Κόρδη (το οποίο ήδη ενσωματώθηκε στην ιστορία της εικονογαφίας) δίνει σπουδαίες αφορμές για συζήτηση. Αυτό που εμείς θέλουμε να τονίσουμε εδώ, είναι πως, όσο κι αν είναι η μετάνοια αναγκαία προϋπόθεση της σωτηρίας, δεν εξαντλεί μόνη της το περιεχόμενο της εν Χριστώ ζωής. Η μετάνοια είναι ένα από τα δέκα δάκτυλα του Αγίου. Ολόκληρες όμως οι παλάμες του είναι φωλιά, όπου φωλιάζει τ’ Άγιο Φως.

Κάτω από : περιοδικά, τεχνες  | | 2 Σχόλια »

Μάριος Μπέγζος

Η πρωτόγνωρη λέξη «φονταμενταλισμός» είναι ελληνική μεταγραφή του αγγλικού όρου fundamentalism (από το λατινικό fundamentum: θεμέλιο). Αποδίδεται ως «θεμελιωτισμός» ή «θεμελιοκρατία» και σημαίνει την επιστροφή στα «θεμέλια» μιας παράδοσης του παρελθόντος, την εμμονή στα «θεμελιώδη» άρθρα πίστης και τη μαχητική προάσπιση των «θεμελιακών» στοιχείων κάποιας θρησκευτικής κληρονομιάς.

Φονταμενταλισμός είναι ο μαχητικός θρησκευτικός συντηρητισμός. Τρία χαρακτηριστικά στοιχεία του είναι η συντηρητικότητα, η θρησκευτικότητα και η μαχητικότητα.

Πρώτιστο ιδίωμα παραμένει ο συντηρητισμός, που διαφοροποιεί τον φονταμενταλισμό από τον εκσυγχρονισμό, τον αντιπαραθέτει με τον φιλελευθερισμό ή τον σοσιαλισμό και τον αντιδιαστέλλει με τον διαφωτισμό, με τον ορθολογισμό και τον ατομικισμό της νεωτερικότητας. Η συντήρηση της παράδοσης των «θεμελίων» χωρίς ανανέωση και δίχως προσαρμογή, η πιστή κατά γράμμα ερμηνεία και η τυφλή τυποποιημένη εφαρμογή των επιταγών της κληρονομιάς του παρελθόντος μαζί με την αντιπαράθεση σε καθετί νεωτερικό, σύγχρονο, μοντέρνο, δυτικό (ευρωπαϊκό ή αμερικανικό) συνιστούν τον πυρήνα του φονταμενταλιστικού κινήματος.

Η θρησκευτικότητα χρωματίζει τον φονταμενταλισμό αποφασιστικά και καθορίζει τον συντηρητισμό του. Χάρη στη βασική εμπειρία της ενότητας που διακρίνει κάθε θρησκεία τόσο στον χώρο όσο και μέσα στον χρόνο ιδρύοντας την κοινωνία (οριζόντια ενότητα των ομοδόξων μέσα στον χώρο) και γεννώντας την ιστορία (κατακόρυφη ενότητα των ομοφρόνων μέσα στον χρόνο), η συντήρηση των «θεμελίων» επικυρώνεται μεταφυσικά και επεκτείνεται από τον θολό πυθμένα κάποιου παρελθόντος «χρυσού αιώνα» στον απλησίαστο ορίζοντα ενός μελλοντικού «παραδείσου». Η θρησκεία λειτουργεί σαν το «τσιμέντο» της συντήρησης, ως το ανθεκτικότερο συνεκτικό υλικό των «θεμελίων» της παράδοσης που υποτάσσει το κοσμικό (κράτος, κοινωνία, οικονομία) στο θρησκευτικό και υποτάσσει το ιδιωτικό (προσωπική ζωή του ατόμου) στο δημόσιο (θρησκευτικός κώδικας ηθικών αξιών, «ιερός νόμος»).

Η μαχητικότητα είναι το τρίτο στη σειρά, αλλά πρώτο σε εντυπωσιασμό στοιχείο του φονταμενταλισμού. Η βία στη διακονία του ιερού εν ονόματι της συντήρησης είναι που συνοψίζει το φονταμενταλιστικό κίνημα άριστα. Προσφυγή στα όπλα, αιματοχυσίες και εκατόμβες, ακρωτηριασμοί τιμωρίας και παραδειγματικές εκτελέσεις, πογκρόμ και γκέτο, φυλετικές διακρίσεις και σεξιστικοί διαχωρισμοί, εθνοκάθαρση και τρομοκρατία βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη των φονταμενταλιστών όλου του κόσμου, κάθε εποχής.

Κάθε θρησκευτική κληρονομιά έχει να παρουσιάσει κρούσματα φονταμενταλισμού. Δυστυχώς δεν υπήρξε αναίμακτη θρησκεία ως σήμερα, όπως επίσης δεν εμφανίσθηκε ποτέ αναίμακτη επανάσταση, ειρηνική εξέγερση ή «βελούδινη» ανταρσία.

Η πολιτική σκοπιμότητα και η ειδησεογραφική προχειρότητα σε μερικές περιπτώσεις δημιούργησαν την εσφαλμένη εντύπωση πως δήθεν μόνον το Ισλάμ ταυτίζεται με τον φονταμενταλισμό, ενώ η αδιάψευστη ιστορική πραγματικότητα είναι ότι κάθε θρησκεία διαβρώνεται από τον φονταμενταλιστικό ιό, ακόμη και τα ινδικά θρησκεύματα που δεν υστερούν σε βίαιες αναμετρήσεις δολοφονώντας μέλη της οικογενείας Γκάντι «δι’ ασήμαντον αφορμήν».

Η σχέση της θρησκείας με τον φονταμενταλισμό είναι σαν τη σχέση της ενέργειας με την παρενέργεια ή του προϊόντος και του υποπροϊόντος. Οπως κάθε φάρμακο έχει ενδείξεις και αντενδείξεις, έτσι και η θρησκεία ως φαινόμενο της Ιστορίας, της κοινωνίας και του πολιτισμού αντανακλά το περιβάλλον της και αναπαράγει τον περίγυρό της άλλοτε προς το καλύτερο και άλλοτε προς το χειρότερο.

Ο φονταμενταλισμός είναι η θρησκευτική αναπαραγωγή της κοινωνίας προς το χειρότερο, κατιτί σαν καρκίνωμα της Ιστορίας και παράσιτο του πολιτισμού.

Η ίδια η θρησκεία μπορεί να παράγει το αντίδοτο κατά του φονταμενταλισμού, εάν και όταν η φωτισμένη θεολογία και η υπεύθυνη ιεραρχία ερμηνεύσουν τις επιταγές της παράδοσης κατά το πνεύμα που ζωοποιεί και όχι κατά το γράμμα που σκοτώνει, εφαρμόζοντας με τρόπο φιλάνθρωπο και όχι απάνθρωπο ό,τι είναι απολύτως απαραίτητο για τη συνοχή της κοινωνίας σε έναν χώρο παγκοσμιοποιημένο πλανητικά και σε έναν ιστορικό χρόνο με προοπτική μελλοντολογική κι όχι παρελθοντολογική.

Εάν επιβίωση σημαίνει συμβίωση και εφόσον ο λόγος είναι διάλογος, ποτέ μονόλογος ούτε αντίλογος, τότε η θρησκεία έχει κοινωνικό συμφέρον και ιστορικό ενδιαφέρον να φανεί τίμια με τον εαυτό της ως δύναμη που ενώνει αντί να χωρίζει. Πρώτιστο μέλημα κάθε θρησκευτικής παρουσίας σήμερα είναι η παραγωγή θεολογικών αντιδότων κατά του φονταμενταλισμού για το καλό όλων μας. Αλλιώτικα θα αποβληθούν τα προϊόντα μαζί με τα υποπροϊόντα και μάλιστα εξαιτίας αυτών των τελευταίων…

Ο κ. Μάριος Μπέγζος είναι κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου των Αθηνών.

Κάτω από : "άλλοι"  | | Δεν υπάρχουν σχόλια »